“Οι απαντήσεις στα ιστορικά προβλήματα δεν βρίσκονται μέσα στην κατασκευασμένη θεωρία, αλλά αντίθετα: οι απαντήσεις στα θεωρητικά προβλήματα βρίσκονται μέσα στην ιστορία”.

Π. Κονδύλης, Θεωρία του Πολέμου

“Είδα στην Ισλαμική Αραβική ιστορία, την αρχαία όσο και τη σύγχρονη, ένα ευρύ πεδίο απ’ όπου μπορούσα να αντλήσω, χωρίς κάποιο σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στη δυτική, την αριστερόστροφη ή την νεοτερική παράδοση. Αυτό, κατά την άποψη μου, έχει γίνει το αληθινό μονοπάτι της επανάστασης. Και αυτή ήταν η πραγματική ουσία του μαρξισμού, όπως εγώ τουλάχιστον την καταλάβαινα”.

M. Shafiq, Journey Through the Embers

Υπάρχει λοιπόν μια αντιαποικιοκρατική αναρχία; Για τους αναρχικούς που αυτοπροσδιορίζονται ως εκφραστές της απο-αποικιοποίησης, τα αντιαποικιοκρατικά ρεύματα δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο, ούτε συνεπάγονται μια ποιοτική μεταβολή των αρχών του αναρχικού προτάγματος. Ισοδυναμούν μάλλον με την αναγνώριση μιας υλικής συνθήκης την οποία εννοούν ως αφετηρία, όχι ως όριο. Την επίγνωση ότι η συλλογική πράξη των μαζών αναπτύσσεται μέσα σ’ ένα πλαίσιο που προϋπάρχει και με το οποίο οφείλει να αναμετρηθεί. Η αποικιοκρατία είναι μια τέτοια συνθήκη, ένα τέτοιο πλαίσιο. Η αντιαποικιοκρατική θέση την αναγνωρίζει κι επιχειρεί να βρει τις κατάλληλες απαντήσεις και να συγκρουστεί μετωπικά μαζί της. Σε συνθήκες αποικιοκρατικής καταπίεσης η αναρχική πολιτική θέση είναι εξορισμού η αντιαποικιοκρατία, αυτό είναι το βασικό αξίωμα της απο-αποικιοποίησης. Στα μάτια μου, είναι μια δέσμευση που απορρέει αντικειμενικά από το αξιακό υπόβαθρο του αναρχισμού. Μια άνευ όρων προλεταριακή αλληλεγγύη που σέβεται το συλλογικό δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση και αναδεικνύει το μέγεθος της ανηθικότητας που εμπεριέχεται στο αποικιοκρατικό σύστημα οργανωμένης βίας. Τα παραπάνω έχουν αξιωματική ισχύ, εκτός αν εν έτει 2026 μπούμε σε μια συζήτηση για τα “προτερήματα” της αποικιοκρατίας, όπως κάνουν οι ακροδεξιοί πολιτικοί τσαρλατάνοι και οι αναθεωρητές ιστορικοί στην Δύση.

Επιχειρώντας να εξειδικεύσουμε περισσότερο τη θέση μας, επικαλούμαστε τον ίδιο τον Μαρξ, που κάποτε έγραψε ότι η βία είναι κι αυτή μια οικονομική δύναμη. Η επιβολή της καπιταλιστικής εξουσίας με τη χρήση των όπλων είναι το έσχατο μέσο στο οποίο προσφεύγει το κεφάλαιο για να διευρύνει την κυριαρχία του. Ο πόλεμος και η κατοχή είναι το σημείο μηδέν της καπιταλιστικής συσσώρευσης και αποτελεί πάντοτε μια κατάσταση εξαίρεσης. Κι αυτό γιατί η κατοχή εξορισμού αποτελεί την άρνηση της θεμελίωσης των κοινωνικών σχέσεων σε κάποιο καθεστώς δικαίου, που στον πυρήνα του εμπεριέχει πάντοτε την τυπική αναγνώριση της ισότητας του υποκειμένου. Ή της ατομικής αξιοπρέπειας, όπως έχει επικρατήσει να λέγεται στο πιο θρησκειοκεντρικό πολιτικό ιδίωμα κάποιων χωρών που βρίσκονται εκτός της πολιτισμικής σφαίρας επιρροής της Δύσης. Γράφει σχετικά ο Μαρξ:

“Η κλοπή των εκκλησιαστικών κτημάτων, η δόλια εκποίηση των κρατικών κτημάτων, η ιδιοποίηση των κοινοτικών περιουσιών, η αρπακτική μετατροπή – που πραγματοποιήθηκε κάτω από ένα καθεστώς τρομοκρατίας – των φεουδαρχικών και κολλεκτιβιστικών ιδιοκτησιών των πατριών σε νεότερες ατομικές ιδιοκτησίες, να οι τρυφερές μέθοδες της πρωταρχικής συσσώρευσης. Προετοίμασαν το έδαφος στην καπιταλιστική καλλιέργεια, προσάρτησαν το έδαφος και τη γη στο Κεφάλαιο και δημιούργησαν, για τη βιομηχανία των πόλεων, τη δυνατότητα να προμηθεύεται εργάτες μεταξύ αυτών των άστεγων και πεινασμένων προλετάριων”.

Και πιο κάτω:

“Αυτές οι μέθοδοι βασίζονται κατά μέρος στην απλή φυσική δύναμη-βία, όπως το αποικιακό σύστημα. Όλες στηρίζονται στη δύναμη-βία, στη συγκεντρωμένη οργανωμένη δύναμη-βία της κοινωνίας για να επιτείνουν στο ανώτατο όριο την μετατροπή του φεουδαρχικού συστήματος παραγωγής σε καπιταλιστικό σύστημα παραγψωγής και για να συντομεύσουν τις μεταβατικές φάσεις. Η βία, είναι η μάνα κάθε παλιάς κοινωνίας που υπάρχει. Αυτή η ίδια είναι μια οικονομική δύναμη”.ⁱ

Από την άλλη, η αντίσταση προκύπτει ως η αυτο-οργανωμένη, απο-τα-κάτω αντίδραση των μαζών στη σαδιστική βία του αποικιακού συστήματος και στρέφεται πρωτίστως ενάντια σε αυτήν. Αν κάποιος εναντιώνεται στην αντίσταση, τότε υποστηρίζει τη συνέχιση της κατοχής. Τόσο απλά και τόσο καθαρά. Αυτοί που παίρνουν τα όπλα δεν συνιστούν μια υπό εκκόλαψη καπιταλιστική άρχουσα τάξη, όπως κατά καιρούς ισχυρίζονται οι “αναλύσεις” των αντιπάλων της απο-αποικιοποίησης, διότι οι αντιστασιακές οργανώσεις βασίζονται στην αποδοχή της κοινωνίας για να επιβιώσουν. Αν η κοινωνία δεν εγκρίνει ή δεν συμπλέει με τη δράση τους, τότε είναι πολύ εύκολο να τους ξεφορτωθεί, π.χ. παραδίδοντας τους μαχητές στη δύναμη κατοχής. Με άλλα λόγια, δεν έχουμε να κάνουμε εδώ με ένα μονοπώλιο φυσικής βίας. Αυτό το έχει ο κατακτητής και οι δοσιλογικοί θεσμοί διακυβέρνησης. Αντίθετα, έχουμε να κάνουμε με μια μορφή λαϊκής αντιβίας που περνάει κάθε μέρα από δημοψήφισμα αναφορικά με τον βαθμό της αποδοχής της απ’ τα λαϊκά στρώματα, για να παραφράσουμε τον Ρενάν.

Η αντιαποικιοκρατική αναρχία αναγνωρίζει επίσης τη σημασία της διάκρισης ανάμεσα στον δίκαιο και τον άδικο πόλεμο. Ανάμεσα στην επίθεση και την άμυνα. Έτσι, η εναντίωση μας στον πόλεμο δεν μπορεί να είναι απόλυτη, αφού κάποιες φορές ο πόλεμος αντανακλά τις αντικειμενικές αναγκαιότητες της ταξικής πάλης ως μιας μακρο-ιστορικής διαδικασίας. Δηλαδή ως τη διαδικασία μέσω της οποίας διαμορφώνεται το καθολικό θεσμικό πλαίσιο, οι αντικειμενικές συνθήκες μέσα στις οποίες διεξάγεται η ταξική πάλη. Σε αυτό το σχήμα, γεωπολιτική και ταξική θεωρία δεν ανήκουν στους αντινομικούς πόλους μιας ασυμφιλίωτης κοινωνικής αντίθεσης, αλλά αποτελούν στιγμές της ίδιας ιστορικής διαλεκτικής και αλληλεπιδρούν οργανικά μεταξύ τους. Για τους αντιαποικιοκράτες αναρχικούς, η αλληλεγγύη που επιδεικνύουμε σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο δεν συνιστά ιδεολογική λιποταξία ή εγκατάλειψη των αρχών της αναρχίας, αλλά μια εύλογη θεωρητική μετουσίωση των αξιών του αναρχικού προτάγματος σε εντελώς διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα και αντικειμενικές συνθήκες.

Κάποιοι από τους θιασώτες της απο-αποικιοποίησης θεωρούν τις παραπάνω διαπιστώσεις τόσο αυταπόδεικτες ώστε φτάνουν στο σημείο να αρνηθούν την ύπαρξη της αντιαποικιακής αναρχίας ως μιας ρήξης με τα καλά εδραιωμένα πρότυπα της “λευκής” αναρχικής ιδεολογίας. Προσωπικά, θεωρώ ότι όσο κι αν αυτή η στάση είναι αξιέπαινη, αφού δεν ρίχνει το βάρος στη ρήξη και την αντιπαράθεση, αλλά δίνει έμφαση στην ενότητα και τη λογική συνέχεια που υπάρχει ανάμεσα στις κατηγορίες της αναρχικής πολιτικής ανάλυσης από την μία, και της απο-αποικιοποίησης από την άλλη, στην πραγματικότητα η απόλυτη άρνηση της απο-αποικιακής στροφής χρησιμεύει μονάχα για να κρύψει κάτω απ’ το χαλί αυτή την κρίσιμη στιγμή ιδεολογικού μετασχηματισμού που συντελέστηκε στο εσωτερικό του αναρχικού χώρου. Κι αυτό γιατί το Ολοκαύτωμα της Γάζας, υπήρξε ο καταλύτης που προκάλεσε ένα τεράστιο ρήγμα στους κόλπους του αναρχικού κινήματος στην Δύση. Η γενοκτονία των Παλαιστίνιων στα χέρια του Αμερικανοσιωνιστικού Άξονα δημιούργησε ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που μπόρεσαν να αναγνωρίσουν το φρικτό έγκλημα που συντελέστηκε μπροστά στα μάτια τους και απ’ την πρώτη στιγμή ύψωσαν τις φωνές τους ενάντια σε αυτό. Από την άλλη , υπήρξε μια μερίδα του “χώρου” που αντιμετώπισε τις θηριωδίες των Σιωνιστών με αδιαφορία, τηρώντας ίσες αποστάσεις ανάμεσα στον θύτη και το θύμα, ή που προσπάθησε ακόμα και να υποβαθμίσει τις σφαγές, επιστρατεύοντας κάθε τύπου φιλοσιωνιστικά ιδεολογήματα. Ενδεικτικά θα αναφέρω εδώ την ύπουλη προπαγάνδα για τις “βαρβαρότητες” που διέπραξε η Αντίσταση κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Αλ-Ακσά, για τη δεσποτική εξουσία που άσκησε στα χρόνια του αποκλεισμού της Γάζας, ή για την ανευθυνότητα που επέδειξαν οι αντιστασιακές οργανώσεις της Γάζας, “παιρνοντας στον λαιμό τους” τον φιλήσυχο πληθυσμό της περιοχής.

Έτσι, η στιγμή της γενοκτονίας λειτούργησε σαν το σάλπισμα για μια διαδικασία ιδεολογικής ζύμωσης μέσα στο αναρχικό κίνημα, αφού με τη υλική βιαιότητα της θρυμμάτισε τις ιδεολογικές ψευδαισθήσεις που ήταν αρκετά διαδεδομένες γύρω απ’ την ύπαρξη ενός “φιλελεύθερου”, ή ακόμη χειρότερα, ενός “ελευθεριακού” Σιωνισμού. Συλλογικότητες που εδώ και χρόνια παρεπιδημούσαν στις παρυφές του αναρχικού χώρου και ήγειραν αξιώσεις “σοβαρού” αντιεξουσιαστικού θεωρητικού λόγου, ερμηνεύοντας εργολαβικά τις αναλύσεις της σχολής της Φρανκφούρτης για τις κοινωνικές ρίζες του Ολοκαυτώματος και του αντισημιτισμού, φάνηκαν εντελώς απρόθυμες να εφαρμόσουν τα διδάγματα που μπορεί κανείς να αντλήσει μέσα απ’ τη θεωρητική επεξεργασία του Ολοκαυτώματος ως αμιγώς ιστορικού συμβάντος για να ερμηνεύσουν την περίπτωση της εξόντωσης των Παλαιστίνιων. Αντ’ αυτού, μετατράπηκαν σε φανατικούς οπαδούς του “εβραϊκού κράτους” , ξεπλένοντας με τη χρήση μιας κούφιας ελευθεριακής φρασεολογίας τα κατά συρροή εγκλήματα της πιο αδίστακτης κρατικής τρομοκρατίας, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις πρακτικές συλλογικής τιμωρίας των ναζί.

Εξάλλου, όπως μας υπενθυμίζει ο Enzo Traverso, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι στοχαστές της σχολής της Φρανκφούρτης ουδέποτε συναντήθηκαν με τα ρεύματα της αντι-αποικιοκρατίας. Τα “μεγάλα μυαλά” αυτής της, κατά βαση ολόλευκης, φιλοσοφικής παράδοσης προτίμησαν να αναλώνονται στη συγγραφή λεπτεπίλεπτων πραγματειών με θέμα την κοινωνιολογία της μουσικής (Adorno), ή την έννοια του δαιμονικού στη διαλεκτική (Lowenthal), αλλά αδιαφόρησαν επιδεικτικά μπροστά στο αίμα και τα σκατά της αποικιοκρατίας, τις εκατόμβες των νεκρών που παρήγαγε η κρεατομηχανή του ιμπεριαλισμού με θύματα τους “κατώτερους” λαούς της περιφέρειας. Ο Traverso φτάνει μάλιστα στο σημείο να μιλήσει για “το σύμπτωμα ενός αποικιακού ασυνείδητου της κριτικής θεωρίας, τουλάχιστον στην κλασική της μορφή, στην πρώιμη Σχολή της Φρανκφούρτης”.ⁱⁱ Με το πέρασμα του χρόνου, αυτές οι ομάδες μεταπραττών της εβραϊκής θυματοποίησης, υποχρεώθηκαν από τις περιστάσεις να εκδηλώσουν ανοιχτά τις σιωνιστικές συμπάθειες τους χωρίς το περίβλημα της δήθεν αντιεξουσιαστικής πολιτικής θεώρησης τους. Αρνήθηκαν ακόμα και την ύπαρξη του συστήματος απαρτχάιντ σε βάρος του κατεχόμενου Παλαιστινιακού πληθυσμού, ενώ εν τέλει συσπειρώθηκαν γύρω απ’ το πολιτικό συμπέρασμα που παράγεται αντικειμενικά από τις “αναλύσεις” τους για τον αντισημιτισμό. Μιλάω φυσικά για την υπεράσπιση με κάθε κόστος του μιλιταριστικού και εθνοφυλετικού κράτους του Ισραήλ ως μοναδικού αναχώματος ενάντια στον “παγκόσμιο αντισημιτισμό”, που αντί να αναλύεται ιστορικά και κοινωνικά ως στοιχείο ενός συγκεκριμένου μοντέλου καπιταλιστικής συσσώρευσης, γίνεται κατανοητός ως ένα υπεριστορικό φαιόμενο που έχει τις ρίζες του στις παθογένειες του πολιτισμού της νεοτερικότητας. Και φυσικά δεν αφορά κανέναν άλλον πέρα απ’ τους Εβραίους.

Πώς όμως θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε τις πιο σοβαρές ενστάσεις όσων ασκούν κριτική στο ρεύμα της αποαποικιοποίησης από μια υποτιθέμενη αναρχική σκοπιά; Κατά την άποψη μου, θα πρέπει να σταθούμε κυρίως σε δύο σήμεία. Κατά πρώτο, στην άρνηση της αυτοτέλειας των αποικιακών ιεραρχιών στο όνομα μιας αφηρημένης αντίληψης περί της “ενότητας” του διεθνούς προλεταριάτου. Κατά δεύτερο, ιδιαίτερης μνείας χρήζει ο ισχυρισμός για την έμμεση υποστήριξη εκ μέρους των εκφραστών της αντιαποικιοκρατίας στις εγχώριες δομές εξουσίας που αναπτύσσουν οι αυτόχθονες, ή ακόμα και την προσχώρηση τους σε ένα απ’ τα δύο στρατόπεδα του “ενδοϊμπεριαλιστικού” πολέμου που βρίσκεται σε εξέλιξη. Αμφότερες οι δύο προαναφερόμενες κριτικές διατείνονται ότι ο αντι-αποικιακός αναρχικός στοχασμός είναι κάτι ουσιωδώς διαφορετικό από τον κοινωνικό αναρχισμό, στο βαθμό που αποκλίνει από τις αρχές και την μεθοδολογία του αναρχικού προτάγματος. Πιο συγκεκριμένα, καταλογίζεται στην αντιαποικιοκρατία ότι έχει εγκαταλείψει την ταξική ανάλυση των κοινωνικών ανισοτήτων. Ότι την υποκαθιστά με μια ερμηνευτική προσέγγιση που παίρνει τις φυλετικές ιεραρχίες ως αφετηρία για να κατανοήσει τους επιμέρους ταξικούς διαχωρισμούς, αλλά και το ταξικό σύστημα στην ολότητα του. Η σημασία αυτής της διαπίστωσης δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί, διότι ακουμπά στον πυρήνα του συστήματος ιδεών ενός ορισμένου ακατέργαστου αναρχισμού που εξακολουθεί να έχει τους αμετανόητους οπαδούς του στον χώρο. Γι’ αυτό άλλωστε επισύρει το μένος εκείνων που δηλώνουν θιασώτες της “καθαρής” ταξικής ανάλυσης, η οποία στην παραγματικότητα δεν είναι παρά μια κανονιστική αναδιατύπωση της ευρωπαϊκής ιστορίας της ταξικής πάλης, ενδεδυμένης με τον μανδύα της οικουμενικής ισχύος.

Αυτό βέβαια που αδυνατεί να καταλάβει η συγκεκριμένη μερίδα των “αδιάλλακτων” αναρχικών είναι ότι η αναθέωρηση κάποιων εννοιών της αναρχικής ερμηνείας των κοινωνικών συγκρούσεων, δεν οφείλεται στην “ηθική κατάπτωση” των εκφραστών της αντιαποικιοκρατίας, αλλά στην ανεπάρκεια αυτών των εννοιών για να περιγράψουν την σταδιακή μετάβαση του διεθνούς συστήματος στο νέο παράδειγμα της αποικιοκρατικής εξουσίας, ή στην επαναφορά των παραδοσιακών δομών αποικιοκρατικού τύπου απ’ τις οποίες θεωρούσαμε ότι είχαμε πια απαλλαγεί οριστικά. Ακόμα περισσότερο, θα έλεγα ότι δεν είναι οι κατηγορίες του αναρχισμού που ξεπεράστηκαν από τη συγκυρία, αλλά μια ορισμένη μονοσήμαντη ερμηνεία των οικονομικών κατηγοριών της ταξικής ανάλυσης του αναρχισμού, που ανάγει την οικονομική σχέση σε καθαρή και αδιαμεσολάβητη μορφή της κοινωνικής υποκειμενικότητας. Η δυσκολία άλλωστε του αναρχισμού να λειτουργήσει ως ένα πρόταγμα για τη συσπείρωση των προλεταριακών μαζών σε συνθήκες αποικιοκρατικής καταπίεσης δεν είναι κάτι καινούριο. Ο αναρχικός ακαδημαϊκός Lucien Van der Walt, συνέγραψε έναν ολόκληρο τόμο, όπου καταγράφει με αξιοζήλευτη σχολαστικότητα τη δραστηριότητα τεράστιων αναρχικών κινημάτων που αναπτύχθηκαν στις χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου, κυρίως μέσα απ’ τη σύνδεση των αναρχικών με τις συνδικαλιστικές ενώσεις του βιομηχανικού προλεταριάτου, προσπαθώντας να αποδείξει ότι ιστορικά ο αναρχισμός δεν αποτέλεσε μια παρέκκλιση στην ιστορία του οργανωμένου ταξικού κινήματος, αλλά την κύρια μορφή έκφρασης του.

Τα ιστορικά στοιχεία που παραθέτει ο Van der Walt στο σύγγραμα του είναι πράγματι εντυπωσιακά, ωστόσο γίνεται επίσης φανερό απ’ τα γραφόμενα του, ότι η υποχώρηση της μαζικής απήχησης του αναρχισμού στις χώρες που βρίσκονταν υπό αποικιακή κατοχή κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, οφειλόταν κυρίως στην αδυναμία που επέδειξε το μαζικό αναρχικό κίνημα να πάρει θέση και να ενσωματώσει στην ανάλυση του το ζήτημα της στρατιωτικής κατοχής και της αποτίναξης του αποικιοκρατικού ζυγού. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να παραδεχτεί:

“Οι αναρχικοί και αναρχοσυνδικαλιστές που δεν εμπιστεύονταν τα κινήματα εθνικής απελευθέρωσης συχνά δεν κατόρθωναν να πουν κάτι ουσιαστικό για τα ζητήματα που αφορούσαν τον ιμπεριαλισμό, ούτε για εκείνα τα προβλήματα εθνικής εμβέλειας που επηρέαζαν άμεσα συγκεκριμένα τμήματα της εργατικής τάξης και των αγροτών. Έτσι, δεν μπορούσαν να συναγωνιστούν αποτελεσματικά τους κομμουνιστές που έθιγαν με αμεσότητα αυτά τα ζητήματα”.ⁱⁱⁱ

Σίγουρα, ο συγγραφέας καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες για να καταδείξει ότι οι αναρχικοί στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Ότι δεν έμειναν άπραγοι και συμμετείχαν ενεργά στα κινήματα για εθνική και κοινωνική απελεύθερωση που αναπτύχθηκαν σε αυτές τις υποδουλωμένες κοινωνίες, κυρίως κάτω απ’ την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία της λενινιστικής πτέρυγας του εργατικού κινήματος. Όμως η συστράτευση αυτή έγινε κυρίως σε αποσπασματική βάση και με όρους ατομικής πρωτοβουλίας του ενός ή του άλλου κοινωνικού ακτιβιστή και ουδέποτε προσέλαβε τα χαρακτηριστικά μιας μαζικής πολιτικής “γραμμής”, που υιοθετήθηκε αυθόρμητα και καθολικά από τα αναρχικά συνδικάτα. Και προσπαθώντας να κάνουμε έναν απολογισμό, είναι πραγματικά δύσκολο να αποφανθεί κανείς αναφορικά με το ποιά ήταν τα χειροπιαστά αποτελέσματα αυτής της σύμπραξης των αναρχικών και κατά πόσο μπόρεσαν να επηρεάσουν με τη δράση τους το πρόγραμμα των αντι-αποικιοκρατικών κινημάτων.

Όπως και να ‘χει, η αναγωγή στο ταξικό συμφέρον των προλεταριακών στρωμάτων, αποτελεί το κατ’ εξοχήν μεθοδολογικό εργαλείο που έχουν στα χέρια τους οι αναρχικοί για να ερμηνεύουν κριτικά την κοινωνική πραγματικότητα και να διεμβολίζουν το ιδεολόγημα της “εθνικής ενότητας”, που στις μητροπόλεις του ανεπτυγμένου καπιταλισμού προτείνεται ως το πιο διαδεδομένο αντίδοτο για την καταστολή της ταξικής πάλης. Είναι επίσης ο άξονας γύρω απ’ τον οποίο δομούνται οι υπερεθνικές συμμαχίες των εργαζόμενων τάξεων και παίρνει σάρκα και οστά το πρόταγμα του προλεταριακού διεθνισμού. Από την άλλη, το μοντέλο της εκμετάλλευσης που υπάρχει στις κοινωνίες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού του παγκόσμιου Βορρά, δεν είναι ο μοναδικός μηχανισμός μέσω του οποίου το καπιταλιστικό σύστημα αποσπά υπεραξία. Ούτε είναι κάποια “πρότυπη” ταξική διάρθρωση προς την οποία τείνουν αναπόφευκτα όλες οι κοινωνίες, ή μέσα απ’ την οποία ο διεθνοποιημένος καπιταλισμός δημιουργεί αποκλειστικά τις συνθήκες για την αναπαραγωγή του. Αν ο προλεταριακός διεθνισμός απορρέει από την ορθή διαύγαση του ταξικού συμφέροντος των ετεροκαθοριζόμενων στρωμάτων, το ίδιο το ταξικό συμφέρον και οι συλλογικές επιθυμίες των προλετάριων προκύπτουν κάθε φορά από μια κριτική επισκόπηση των άμεσων προβλημάτων που αντιμετωπίζει το προλεταριάτο ως συλλογική ύπαρξη στην κοινωνική ολότητα της οποίας είναι μέρος. Δηλαδή, απορρέει από την ανάλυση κι ερμηνεία των συγκεκριμένων και ιδιαίτερων συνθηκών μέσα στις οποίες συντελείται η εκμετάλλευση του και υπαγωγή του στη σχέση κεφάλαιο. Έτσι, αν η υλιστική μέθοδος δεν θέλει να εκπέσει σε δόγμα, δεν μπορεί να αποδίδει a priori ένα μονοσήμαντο νόημα και περιεχόμενο στις συλλογικές επιθυμίες των προλετάριων που οφείλει να είναι πάντοτε και παντού ομοιογενές και απαράλλακτο.

Μπορούμε εδώ να δεχτούμε ότι οι άμεσες υλικές ανάγκες του προλεταριάτου ως διακριτής κοινωνικής τάξης, είναι αντικειμενικές και σε μεγάλο βαθμό δεδομένες, εφόσον πρώτα και κύρια, έχουν να κάνουν με τις προϋποθέσεις για τη φυσική αναπαραγωγή του. Η πρόσβαση σε επαρκές φαγητό και καθαρό νερό, η στέγαση, η υγεία, η παροχή μόρφωσης και υγειονομικής περίθαλψης, αναμφίβολα συνιστούν τη ραχοκοκαλιά αυτής της αντίληψης και βρίσκονται πέρα απ’ τον εκάστοτε ορισμό της συλλογικής επιθυμίας, ως μιας μεταβλητής παραμέτρου της ταξικής πάλης που αλλάζει ανάλογα με τις επικρατούσες υποκειμενικές συνθήκες. Η αντίληψη ότι τα μέσα που αποκρυσταλλώνουν τη συλλλογική επιθυμία του προλεταριάτου σε ένα πολιτικό πρόταγμα που υπηρετεί τις άμεσες ανάγκες του, είναι παντού και πάντοτε ίδια, συνήθως συμπίπτει με τις μορφές πολιτικής υποκειμενικότητας που έχουν παραχθεί αντικειμενικά ως αποτέλεσμα της ιστορίας των ταξικών συγκρούσεων στην μητρόπολη. Εκεί όπου οι μακρο-ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες διεξάγεται ο κοινωνικός ανταγωνισμός δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τις συνθήκες της περιφέρειας. Η ανισομέρια στις οικονομικές συνθήκες αντανακλάται αναπόφευκτα και στην “ανεπαρκή εξέλιξη” της ταξικής συνειδητοποίησης που τείνουν να αποδίδουν με αυστηρότητα τα “πλήρως χειραφετημένα” ταξικά υποκείμενα του κέντρου, στις “οπισθοδρομικές” μάζες των καταπιεσμένων της περιφέρειας, οι οποίες ασπάζονται μια πλημμελή και ανεπαρκή έννοια της ελευθερίας στις “χωματερές” του διεθνοποιημένου καπιταλισμού όπου έχουν την ατυχία να ζουν. Αν η ανάπτυξη των οικονομικών συνθηκών στις μητροπόλεις έχει δημιουργήσει το αντικειμενικό υπόβαθρο για την ανάδειξη ριζοσπαστικών υποκειμένων που αυτοπροσδιορίζονται ως οι προνομιακοί φορείς της πιο απόλυτης χειραφετικής αντίληψης, η ανυπαρξία παρόμοιων δομών παραγωγής και παραγωγικών σχέσεων στην περιφέρεια καθηλώνει τους αυτόχθονες προλετάριους σε μορφές υποκειμενικότητας που προσβάλλουν την εκλεπτυσμένη αισθητική των δυτικών “ριζοσπαστών”. Που στα μάτια τους φαντάζουν σαν βάρβαρες και αναχρονιστικές.

Κάπως έτσι παράγεται μια ιεραρχική, αυταρχική αντίληψη, ακόμα και μέσα στο διανοητικό σύμπαν της αντι-ιεραρχίας. Η αντίληψη αυτή συναρτά την αλληλεγγύη μας προς τους φτωχοδιάβολους των κατεστραμμένων κοινωνιών στις παρυφές του συστήματος, από την προθυμία τους να συνδέσουν τη συλλογική τους τύχη με τα έτοιμα θεωρητικά σχήματα που έχουμε εμείς κατά νου σχετικά με το πώς πρέπει να εκδηλώνεται και τι μορφές πρέπει να παίρνει η ταξική πάλη τους. Εμείς άλλωστε είμαστε αυτοί που έχουμε την πιο οξυμένη πολιτική αντίληψη. Που έχουμε καταπιεί χιλιάδες σελίδες επαναστατικών συγγραμμάτων και κατανοούμε καλύτερα τις βασικές αρχές και τα αξιώματα του ταξικού ανταγωνισμού. Από όποια πλευρά κι αν το δει κάποιος, είμαστε μια πρωτοπορία στην οποία οι “άλλοι” οφείλουν να υποτάξουν τα όνειρα, τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις τους. Ας θυμηθούμε σε αυτό το σημείο την περίπτωση του Εμέ Σεζέρ, του κομμουνιστή ακτιβιστή από την γαλλική αποικία της Μαρτινίκας, ο οποίος το 1956 αποχώρησε αηδιασμένος απ’ το ΚΚ Γαλλίας. Ο Σεζέρ κατηγόρησε τους γάλλους κομμουνιστές ότι δεν κατανοούσαν το αποικιακό ζήτημα, ότι υποβάθμιζαν τη σημασία του ενώ χρησιμοποιούσαν τον αντι-αποικιακό αγώνα του προλεταριάτου της Μαρτινίκας σαν διαπραγματευτικό χαρτί για την ενίσχυση της θέσης της γαλλικής εργατικής τάξης στο σύστημα εξουσίας της μητρόπολης. Έγραφε χαρακτηριστικά:

“Εκείνο που επιθυμώ είναι ο Μαρξισμός και ο κομμουνισμός να τεθούν στην υπηρεσία των μαύρων λαών, και όχι οι μαύροι λαοί να υπηρετούν στον Μαρξισμό και το κομμουνισμό. Το δόγμα και το κίνημα θα πρέπει να προσαρμοστούν για να ταιριάζουν με τους ανθρώπους, όχι οι άνθρωποι να ταιριάξουν στο δόγμα και στο κίνημα. Και, για να είμαστε σαφείς, αυτό δεν ισχύει μόνο για τους κομμουνιστές. Αν ήμουν Χριστιανός ή Μουσουλμάνος θα έλεγα ακριβώς το ίδιο πράγμα. Θα έλεγα ότι δεν αξίζει να ασχολούμαστε με καμιά θεωρία αν δεν κάνουμε τον κόπο να την αναθεωρήσουμε και να την ξανασκεφτούμε κατά τέτοιον τρόπο ώστε να ταιριάζει στα δικά μας μέτρα”.^iv

Γίνεται αντιληπτό από τα παραπάνω, ότι εδώ δεν μιλάμε για μια άρνηση της πρωτοκαθεδρίας της ταξικής αντίθεσης ως προς την λειτουργία και αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος, ούτε για μια εγκατάλειψη του διαλεκτικού υλισμού προς όφελος μιας πολιτικής των ταυτοτήτων. Πώς θα μπορούσε να ισχύει άλλωστε κάτι τέτοιο, όταν στις αποικίες το ζήτημα της φτώχειας και της ταξικής ανισότητας που εκπορεύεται απ’ τον ιεραρχικό καταμερισμό της εργασίας στον καπιταλισμό, εκφράζεται με φυλετικούς όρους και συνυφαίνεται με φυλετικές διαφοροποιήσεις που είναι ορατές με γυμνό μάτι. Στην πραγματικότητα, η δογματική ερμηνεία που αναπαράγει μια ορισμένη μορφή της αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία εκεί όπου αυτή δεν υπάρχει, δεν κάνει τίποτε άλλο απ’ το να δανείζεται στοιχεία του πιο χοντροκομμένου φιλελεύθερου οικονομικού ντετερμινισμού και να τα επαναλαμβάνει μαζί με λίγο καρύκευμα από ριζοσπαστική ανάλυση. Ο χυδαίος αυτός οικονομισμός ήταν αναμφίβολα παρών στις πρώιμες αναλύσεις του Μαρξ για το αποικιακό ζήτημα, όταν διέβλεπε στη διεθνοποίηση του καπιταλιστικού συστήματος έναν καταλύτη που θα μεταμόρφωνε τις “οπισθοδρομικές” κοινωνίες της περιφέρειας σε προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες και θα επέβαλλε παντού πανομοιότυπες συνθήκες εκμετάλλευσης και ανταγωνισμού ανάμεσα στις τάξεις.^v Φυσικά, ο Μαρξ έπεσε έξω στην πρόβλεψη του και υποχρεώθηκε να αναθεωρήσει αυτή τη θετική αποτίμηση του ιστορικού ρόλου της αποικιοκρατίας στα μεταγενέστερα έργα του. Παρ’ όλα αυτά, η αντιδραστική πίστη στα προτερήματα που έφερε εντός της η στρατιωτική επέκταση της παγκόσμιας κυριαρχίας των Ευρωπαίων αστών, παρέμεινε καμουφλαρισμένη στην απροθυμία να προσαρμοστούν και να εμπλουτιστούν οι κατηγορίες της μαρξικής θεωρίας με περιεχόμενα και σημασίες που μπορεί κανείς να αντλήσει από την ιστορία της ταξικής πάλης στις αποικιοκρατούμενες κοινωνίες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.

Η καταπίεση που ασκείται στον εργάτη ως συστατικό στοιχείο της παραγωγής είναι οικονομική που τείνει προς το καθολικό. Αντίθετα, η καταπίεση που ασκείται σε συνθήκες αποικιοκρατίας και στρατιωτικής κατοχής είναι καθολική, που τείνει προς το μερικό/οικονομικό. Στην περίπτωση αυτή, όταν έχουμε να κάνουμε με ριζικά ανόμοια καθεστώτα εττεροκαθορισμού κι εκμετάλλευσης, το καθήκον που απορρέει από τις αξιακές δεσμεύσεις του προλεταριακού διεθνισμού σίγουρα δεν είναι η αφ’ υψηλού απαξίωση των ταξικών αγώνων της περιφέρειας ως δήθεν παραφωνίες ή αποκλίσεις απ’ τον απαράβατο κανόνα που έχει θέσει η ιστορική εμπειρία της ταξικής πάλης στη Δύση, αλλά η προσπάθεια κατανόησης, αναγνώρισης και αποδοχής των ιθαγενικών μορφών πάλης και ταξικής οργάνωσης που απορρέουν απ’ τις συνθήκες μέσα στις οποίες δρουν συλλογικά τα πληβειακά στρώματα της περιφέρειας. Αν αποδειχτεί ότι δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε κτήμα μας αυτή την απλή ιστορική αλήθεια, τότε διατρέχουμε τον κίνδυνο να καταλήξουμε σαν εκείνους τους εξόριστους Κομμουνάρους αντιφρονούντες, οι οποίοι συμμάχησαν με τους στρατιώτες δεσμοφύλακες τους, για να καταπνίξουν την εξέγερση των “βάρβαρων” αυτοχθόνων κατοίκων της Πολυνησίας, στο όνομα πάντοτε της προστασίας των ανώτερων αξιών του πολιτισμού της γαλλικής αποικιοκρατίας.^vi

Ας προσπαθήσουμε τώρα εν συντομία να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο γύρω απ’ τη δεύτερη κριτική που απευθύνουν προς τα ρεύματα της απο-αποικιοποίησης οι υποτιθέμενοι φονταμενταλιστές αναρχικοί. Αυτήν της έμμεσης υποστήριξης προς τα καταπιεστατικά, αντιμπεριαλιστικά καθεστώτα του Τρίτου Κόσμου, που ουσιαστικά ισοδυναμεί με εγκατάλειψη της θεμελιακής αρχής του αναρχισμού για την ενότητα μέσω και σκοπών, θεωρίας και πράξης. Η στάση αυτή των φονταμενταλιστών παριστάνει ότι διαπνέεται από έναν αδιάλλακτο αντικρατισμό, τη στιγμή που το μόνο που κάνει είναι να υποστηρίζει έμμεσα τον κρατισμό του ισχυρού, του επιτιθέμενου. Ένας συνήθης ισχυρισμός της πλευράς αυτής είναι ότι η αλληλεγγύη των επαναστατών θα πρέπει να έχει ως αποδέκτη τον έναν ή τον άλλο “λαό” (π.χ. Παλαιστίνη, Λίβανος, Ιράν, κλπ), αλλά ποτέ τις πολιτικές οργανώσεις που έχουν συγκροτήσει από-τα-κάτω οι λαοί αυτοί για να διεκδικήσουν το συλλογικό δικαίωμα τους στην αυτοδιάθεση (π.χ. Χαμάς, Χεζμπολά), ή την εκάστοτε κρατική δομή που προέκυψε από τις κολοσσίαιες επαναστατικές διεργασίες που έλαβαν χώρα στις κοινωνίες της περιφέρειας (π.χ. Ιράν, Λιβύη). Αναρωτιέται κανείς ποιός είναι αλήθεια ο τρόπος με τον οποίον οι αναρχικοί συμπαραστέκονται π.χ. στους Παλαιστίνιους, την ώρα που δεν αναγνωρίζουν στην πράξη το δικαίωμα τους στην αυτοάμυνα και παίρνουν ίσες αποστάσεις ανάμεσα στις δυνάμεις του φιλοσιωνιστικού μπλοκ κι εκείνες που υποστηρίζουν ποικιλοτρόπως το κίνημα για την απο-αποικιοποίηση της Παλαιστίνης. Ή στην περίπτωση του Ιράν, πώς αλήθεια αντιτίθενται στη δολοφονική μανία που έχει κυριεύσει τους αμερικανοσιωνιστές, τη στιγμή που απορρίπτουν με τον ίδιο φανατισμό την μόνη δύναμη που αυτή τη στιγμή μάχεται για να προστατέψει τους ιρανούς από τις βόμβες που πέφτουν αδιακρίτως πάνω στα κεφάλια τους και να αποτρέψει την παλινόρθωση της δυτικής αποικιοκρατίας στο Ιράν. Για να γίνει αυτό που λέω πιο κατανοητό ας χρησιμοποιήσω εδώ μια μεταφορά. Είναι σαν να αναγνωρίζουμε σε κάποιον την ελευθερία να ταξιδέψει, αλλά ταυτόχρονα να του απαγορεύουμε την πρόσβαση σε κάθε μέσο που έχει διαθέσιμο για να μετακινηθεί.

Η θέση αυτή που προσιδιάζει σε έναν ιμπεριαλισμό με ελευθεριακό περίβλημα, γίνεται ακόμα πιο έκδηλη όταν λάβουμε υπόψη τον ισχυρισμό ότι ο αντιμπεριαλισμός ενός καθεστώτος δεν εκφράζει κάποια υπαρκτή ταξική αντίθεση. Ότι δεν διαθέτει αντικειμενικό υλικό υπόβαθρο, αλλά είναι μόνο ένα ιδεολογικό πρόσχημα που επιτρέπει στις εγχώριες πολιτικές ελίτ να συγκεντρώνουν στα χέρια τους όλο και περισσότερες εξουσίες και να απαγορεύουν την έκφραση κάθε οργανωμένης αντιπολίτευσης στο εσωτερικό τους. Με άλλα λόγια, οι αναρχικοί απολογητές της αποικιοκρατίας μας λένε ότι ο αντι-ιμπεριαλισμός δεν είναι μια παράδοση γεωπολιτικής σκέψης και δράσης που γεννήθηκε μακρο-ιστορικά από την ανάγκη να καταπολεμηθεί η αποικιοκρατία και να αποκρουστούν οι επεκτατικές βλέψεις του συστήματος του διεθνοποιημένου καπιταλισμού πάνω στις κοινωνίες της περιφέρειας. Στην πραγματικότητα, είναι τα λεγόμενα αντιμπεριαλιστικά κράτη που επιλέγουν να βρίσκονται σε μια διαρκή κατάσταση εμπόλεμης κινητοποίησης των κοινωνιών τους, ως υποκατάστατο της “πραγματικής” ταξικής πάλης προκειμένου να αναπαράγουν ανεμπόδιστα το αυταρχικό μοντέλο της διακυβέρνησης τους. Έτσι, π.χ. στην περίπτωση του Ιράν, φτάνει κανείς να πιστεύει ότι ο Σάχης δεν υπήρξε υποχείριο των δυτικών οικονομικών συμφερόντων και ότι οι συντριπτικές ταξικές ανισότητες της περιόδου της μοναρχίας, είναι απλώς ένα τέχνασμα της κακόγουστης προπαγάνδας των μουλάδων. Αν η φιλοπόλεμη θεοκρατία καταρρεύσει επιτέλους, ένας “χρυσός αιώνας” ειρήνης, ευημερίας κι ελευθερίας περιμένει τους Ιρανούς, που μπορούν μάλιστα να υπολογίζουν στην αμέριστη οικονομική, πολιτική και διπλωματική συμπαράσταση των Σιωνιστών σε αυτό το νέο τους ξεκίνημα. Εδώ πια η λογική του ελευθεριακού ιμπεριαλισμού, μασκαρεμένου ως “αντικρατισμού”, ολοκληρώνει τον κύκλο της και φτάνει σε μια πλήρη ταύτιση θέσεων κι απόψεων με την προπαγάνδα του αμερικανοσιωνιστικού άξονα.

Μια δεύτερη παρατήρηση που μπορούμε να κάνουμε αφορά τον τύπο της εκστρατείας που διεξάγει ο αμερικανοσιωνιστικός άξονας ενάντια στους λαούς της Παλαιστίνης, του Ιράν και του Λιβάνου. Η ορολογία της “αλλαγής καθεστώτος” ακούστηκε πολύ στα αρχικά στάδια της απρόκλητης επίθεσης ενάντια στο Ιράν, ώστοσο τα δεδομένα για την εξέλιξη των επιχειρήσεων στο πεδίο δείχνουν προς έναν στρατηγικό ορίζοντα πολύ πιο ζοφερό. Αυτόν της επιβολής συνθηκών ολοκληρωτικής διάλυσης στις κοινωνίες που δέχονται την επίθεση των αμερικανοσιωνιστών. Οι ισραηλινοί ήδη έχουν προβεί στη συστηματοποίηση του γενοκτονικού παροξυσμού τους από μια θεωρητική σκοπιά, μιλώντας λίγο, πολύ απροκάλυπτα για το στρατιωτικό “δόγμα της Γάζας”.^vii Φαίνεται ότι το καθεστώς ατιμωρησίας μέσα στο οποίο εκτυλίχθηκε το προηγούμενο της γενοκτονίας στη Γάζα , μέθυσε τους ιθύνοντες του ισραηλινού κράτους και τους έπεισε ότι η γεωπολιτική συγκυρία είναι ευνοϊκή για να φέρουν σε πέρας τους πιο ενδόμυχους πόθους του σιωνιστικού κινήματος, από την εποχή της ίδρυσης του. Μιλάω εδώ για τη δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ, με την πλήρη προσάρτηση της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, μαζί με την απορρόφηση εδαφών στον νότιο Λίβανο, ακόμη και πέρα απ’ τον ποταμό Λιτάνι, αλλά και τη Συρία, μέχρι το στρατηγικής σημασίας όρος Ερμών.^viii

Στον Λίβανο έχουν ήδη εκτοπιστεί από τα σπίτια τους 1,2 εκατομμύρια Σιίτες , την ώρα που οι πόλεις και τα χωριά τους κατεδαφίζονται με τρόπο συστηματικό και προσχεδιασμένο από τις ισραηλινές βόμβες, μεταμορφώνοντας τα σε έναν έρημο τόπο γεμάτο συντρίμια και χαλάσματα. Ο ισραηλινός στρατός εξέδωσε διαταγή με την οποία απαγορεύει στους πρόσφυγες να επιστρέψουν, ενώ προειδοποίησε τις γειτονικές κοινότητες των χριστιανών του Λιβάνου ότι θα υποστούν κι αυτές την ίδια μεταχείριση αν τολμήσουν να προσφέρουν έστω προσωρινό καταφύγιο στους ξεριζωμένους σιιτικούς πληθυσμούς.^ix Την ίδια στιγμή, στο Ιράν η συστηματική αποδιοργάνωση του κρατικού μηχανισμού μέσω της εκτεταμένης διάλυσης των υλικών υποδομών και των εγκαταστάσεων του, αποτελεί τον έναν απ’ τους δύο βασικούς στρατηγικούς πυλώνες της στρατιωτικής επιχείρησης, με τον άλλον να αφορά το καθαρά τεχνικό-στρατιωτικό σκέλος της σύγκρουσης. Τη στιγμή που οι Αμερικανοί ανέλαβαν να κάμψουν την αντίσταση της ισλαμικής δημοκρατίας χτυπώντας αμιγώς στρατιωτικούς στόχους, το Ισραήλ επέδειξε ιδιαίτερη φροντίδα στο να επιλέγει στόχους που αφορούν την ίδια τη δυνατότητα της ιρανικής κοινωνίας να υπάρχει, να αναπαράγεται και να διατηρεί ένα στοιχειώδες επίπεδο ζωής για τους πολίτες της.^x Μοιάζει σαν το Ισραήλ να μην διεξάγει απλώς έναν πόλεμο, αλλά μια μάχη ενάντια στον χρόνο. Ή μάλλον σαν μια απόπειρα να γυρίσει τον χρόνο πίσω και να εξαφανίσει το αποτύπωμα δεκαετιών τεχνολογικής εξέλιξης και προόδου, που μετέτρεψε το Ιράν σε μια ανεπτυγμένη και σύγχρονη κοινωνία. Ο Ένγκελς είχε γράψει ότι η στρατιωτική ισχύς ενός κράτους είναι συνυφασμένη με το επίπεδο της τεχνικής εξέλιξης στο οποίο έχει φτάσει ο πολιτισμός του.^xi Φαίνεται πως οι Ισραηλινοί παίρνουν πολύ στα σοβαρά τούτο το αξίωμα και κάνουν ότι είναι δυνατό για να παρεμποδίσουν την περαιτέρω ανάπτυξη της ιρανικής κοινωνίας και οικονομίας, ή ακόμα και για να την υποχρεώσουν σε μια κυριολεκτική οπισθοδρόμηση, προκειμένου το Ιράν να μην μπορέσει ποτέ να μεταφράσει τους καρπούς της οικονομικής και τεχνολογικής ανάπτυξης του σε στρατιωτικό πλεονέκτημα απέναντι στο Σιωνιστικό μόρφωμα.

Μπροστά σε αυτή τη θύελλα, την υπαρξιακή απειλή για τους λαούς της Παλαιστίνης, του Λιβάνου και του Ιράν, όποιος επιμένει σε μια συμβατική ταξική ερμηνεία της σύγκρουσης και παρουσιάζει τον πόλεμο σαν μια υπόθεση όπου τίποτα δεν διακυβεύεται για το προλεταριάτο του Ιράν, είτε είναι ένας χρήσιμος ηλίθιος που άθελα του συμβάλλει στην υλοποίηση των πιο σκοτεινών οραμάτων της εβραϊκής αποικιοκρατίας, ή είναι αμετανόητος ρατσιστής που παριστάνει ότι γνωρίζει τι είναι καλύτερο για τους “ιθαγενείς” καλύτερα απ’ τους ίδιους. Σε τελευταία ανάλυση, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος διεξάχθηκε ανάμεσα σε τακτικούς, συμβατικούς στρατούς με στολές και παραδοσιακή ιεραρχία και είχε σαν αποτέλεσμα εκατόμβες νεκρών προλετάριων κι απ’ τις δύο πλευρές. Παρ’ όλα αυτά, όπως έχει γράψει ο D. Losurdo, αποτέλεσε ίσως την κορυφαία στιγμή στην ιστορία της ταξικής πάλης του παγκόσμιου προλεταριάτου, με την έννοια ότι η ναζιστική ορδή συντρίφτηκε και το προλεταριάτο της ανατολικής Ευρώπης γλίτωσε απ’ τα σχέδια των θεωρητικών του εθνικοσοσιαλισμού, που ήθελαν να τους μετατρέψουν σε φυλετικούς σκλάβους.^xii Απο αυτή την άποψη, ο πόλεμος μπορεί πολλές φορές να λειτουργήσει ως μια εξωτερική δύναμη που αλλάζει αποφασιστικά τους συσχετισμούς ανάμεσα στις τάξεις. Ως ένας καταλύτης για την ιστορική επιτάχυνση των διαδικασιών της ταξικής πάλης. Αν δεν είχε ηττηθεί η Βέρμαχτ στα πεδία των μαχών, πόσες δεκαετίες αλήθεια θα είχε χρειαστεί η εργατική τάξη της Γερμανίας για να ανακτήσει την αυτονομία της και να αποτινάξει από πάνω της την τυραννία των χιτλερικών;

- Στην φωτογραφία Εβραίοι “κιμπουτσίμ” χορεύουν ξέγνοιαστοι σε μια από τις γιορτές που οργάνωνε η κοινότητα για να συσφιχτούν τις σχέσεις των μελών της. Καθόλου δεν απασχολούσε τους Εβραίους έποικους των κιμπούτς ότι οικοδομούσαν τη “σοσιαλιστική ουτοπία” τους πάνω στην γη που είχαν κλέψει απ’ τους εκτοπισμένους αυτόχθονες Παλαιστίνιους.

iΚ. Μαρξ, Η Γένεση του Κεφαλαίου (Εκδόσεις Κορόντζη), σελ. 51 & 86.

iiE. Traverso, Αριστερή Μελαγχολία (21ος Παράλληλος), σελ. 223.

iiiL. Van der Walt, Black Flame (AK Press), σελ. 313.

ivAime Cesaire, Letter to Maurice Thorez, 153945859-Aime-Cesaire-Letter-to-Maurice-Thorez-1956.pdf.

vK. Anderson, Marx at the Margins (University of Chicago Press), Marx at the Margins.

viEd. N. McLellan, Louise Michel (Rebel Lives), Louise_Michel.pdf.

viiT. Abu-Hodeib, The Gaza Doctrine: Israel’s New Levels of Brutality in Gaza Defines its Warfare in Lebanon, The Gaza Doctrine In Lebanon.

viiiIsraeli army settles in for “long-term occupation’ of Syria’s Mt Hermon, https://thecradle.co/articles/israeli-army-settles-in-for-long-term-occupation-of-syrias-mt-hermon.

ixDangerous precedent: Israel carries out mass displacement in southern Lebanon, threatens towns hosting the displaced, Dangerous precedent: Israel carries out mass displacement in southern Lebanon, threatens towns hosting the displaced .

xP. Brown & S. Sardarizadeh & M. Murphy, Iranian schools, hospital and landmarks among civilian sites hit during US-Israeli strikes, Iranian schools, hospital and landmarks among civilian sites hit during US-Israeli strikes.

xiΠ. Κονδύλης, Η Θεωρία του Πολέμου (Θεμέλιο), σελ. 175-207.

xiiΝτ. Λοσούρντο, Η Πάλη των Τάξεων (Εκδόσεις Ασυνέχεια).

“Η εξέγερση των φυλών ήταν πέρα για πέρα σοβαρή, αλλά καλύτερα να μην πω πολλά γι’ αυτήν. Οι Κανάκοι διεκδικούσαν την ίδια ελευθερία που είχαμε προσπαθήσει κι εμείς να αποκτήσουμε μέσα απ’ την Κομμούνα”.

Λουίζ Μισέλ, Απομνημονεύματα

Την ώρα που το Ισραήλ και οι ΗΠΑ σφυροκοπούν αδιάκοπα με τις βόμβες και τους πυραύλους τους το Ιράν, υπάρχουν ακόμη μερικοί αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί που επιμένουν να παίρνουν αποστάσεις από τη σύγκρουση, σαν να μην τους αφορά. Μάλιστα, δεν περιορίζονται σε αυτή την μοιρολατρική στάση, αλλά παριστάνουν τους θεματοφύλακες της ιδεολογικής καθαρότητας της αναρχίας, επιτιθέμενοι σε όσους από εμάς τασσόμαστε με τον λαό του Ιράν, τώρα που ήρθε η σειρά του να δοκιμάσει τα “ευεργετήματα” του πολιτισμού της Δύσης. Φυσικά, αυτή είναι μονάχα η πιο πρόσφατη εξέλιξη, το τελευταίο επεισόδιο σε μια παλιά ιδεολογική διαμάχη που μαίνεται εδώ και χρόνια στους κόλπους του αναρχικού κινήματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που μια μερίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου αναλαμβάνει πρόθυμα να παίξει τον ρόλο της πέμπτης φάλαγγας, την ώρα που το διεθνοποιημένο κεφάλαιο επεκτείνει διαρκώς την κυριαρχία του κι επιδίδεται σε μια συστηματική και απροκάλυπτη εκστρατεία ερήμωσης όσων κοινωνιών της περιφέρειας δεν έχουν ενσωματωθεί πλήρως στις δομές αναπαραγωγής του.

Συνήθως, η συλλογιστική που ακολουθούν αυτά τα κομμάτια του χώρου είναι απλή. Κατά πρώτο, τα πολιτικά συστήματα των χωρών που γίνονται αντικείμενα των εκστρατειών για αλλαγή καθεστώτος που εξαπολύει η Δύση από καιρό σε καιρό, είναι εξίσου καταπιεστικά, αν όχι περισσότερο, από τα καθεστώτα που υπάρχουν στις μητροπόλεις του παγκόσμιου Βορρά. Κάθε αλληλεγγύη μαζί τους αποτελεί αντανάκλαση ενός στείρου και κοντόφθαλμου αντι-αμερικανισμού, ή συνιστά στην πράξη λιποταξία από τις υψηλές αρχές του αναρχικού προτάγματος, τις οποίες οφείλουμε να διαφυλάξουμε. Υπάρχει όμως και μια πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή αυτού του απλοϊκού, ηθικολογικής υφής επιχειρήματος. Αναφέρομαι εδώ στον αντιπολεμικό θεωρητικό λόγο που πιο πρόσφατα εκφράστηκε συγκροτημένα μέσα απ’ το πολιτικό περιοδικό Misfit, το οποίο ουσιαστικά υιοθετεί την προσφιλή φουκωική μέθοδο της πλήρους αποπροσωποποίησης και αποκέντρωσης των δυνάμεων μέσω των οποίων ασκεί την εξουσία του ο καπιταλισμός, σε τέτοιον βαθμό ώστε να μην ξέρει τελικά κανείς από πού να φυλαχτεί.

Ο πόλεμος μέσα σε αυτή την προβληματική εμφανίζεται ως ένα τεράστιο πείραμα κοινωνικής μηχανικής, που δεν μπορεί να γίνει κατανοητός μέσα από δίπολα όπως θύτης/θύμα, αποικιοκράτης/αποικιοκρατούμενος, κυρίαρχος και κυριαρχούμενος. Εκκινώντας από την αφετηρία του Misfit, η γενοκτονία της Γάζας δεν στρεφόταν πρωτίστως ενάντια σε αυτούς που επί δύο ολόκληρα χρόνια διαμελίζονταν και ψήνονταν ζωντανοί από τις βόμβες των Σιωνιστών, αλλά αφορούσε πιο πολύ την “πειθάρχηση των σωμάτων” των προλετάριων εντός του Ισραήλ. Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Ν. Σπυρόπουλος στο κείμενο του για τον πόλεμο και τις μεταμορφώσεις του δικαίου υπό το πρίσμα της φουκωικής αναλυτικής μεθόδου, “Οι πειθαρχικές μέθοδοι αποτέλεσαν το λανθάνον υπόστρωμα των νομικο-πολιτικών σχηματισμών και εντοπίζονται στο μικροεπίπεδο των κοινωνικών σχέσεων, αποτελώντας τη μικροφυσική της εξουσίας, διαπερνώντας τις διατάξεις και τις δυνάμεις των σωμάτων και οργανώνοντας την καθυπόταξη τους”.ⁱ Έτσι, η γενοκτονική επιχείρηση στη Γάζα είχε σαν στόχο να ενισχυθεί η ηγεμονία του μιλιταριστικού φαντασιακού στις ισραηλινές κατώτερες τάξεις, να παγιωθεί εκ νέου ο καταμερισμός εργασίας ανάμεσα στα φύλα και να παγιωθεί ο κρατικός έλεγχος πάνω “στα σώματα” των προλετάριων. Φαίνεται πως οι άτυχοι Παλαιστίνιοι ήταν μόνο τα μέσα για έναν σκοπό που ούτε καν τους αφορούσε.

Αν προεκτείνουμε την ίδια γραμμή σκέψης σε ότι αφορά την Γάζα, συμπεραίνει κανείς ότι πρωταρχικό μέλημα των Παλαιστίνιων δεν θα έπρεπε να είναι η συλλογική αντίσταση τους απέναντι στην κρεατομηχανή της κατοχής που τους πετσοκόβει αδιακρίτως. Τουναντίον, οι Παλαιστίνιοι καλά θα κάνουν να φυλάγονται από τις δικές τους πολιτικές οργανώσεις, τις ομάδες των ανταρτών που αντιστέκονται στην γενοκτονική μηχανή. Αυτές οι ομάδες επουδενί δεν θα πρέπει να θεωρούνται ως οχήματα που συμπυκνώνουν μια έκφραση της συλλογικής βούλησης των καταπιεσμένων της Γάζας. Που ενεργούν με γνώμονα την επιβίωση τους με όρους κοινότητας και την κατοχύρωση των συλλογικών δικαιωμάτων τους πάνω στη γη και τις ζωές τους. Το αντίθετο, η Χαμάς, η Ισλαμική Τζιχάντ, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ή “Jabha”, όπως το αποκαλούν για συντομία οι Παλαιστίνιοι) είναι απλώς οι μορφές που λαμβάνει η πολιτική συγκρότηση μιας υπολανθάνουσας, εγχώριας “αστικής τάξης”. Είναι εξουσιαστές που καραδοκούν για να κατασπαράξουν τους ανυποψίαστους Παλαιστίνιους. Ευτυχώς, θα λέγαμε, που υπάρχουν οι αναρχικοί υποψήφιοι διδάκτορες στα παν/μια της Ελλάδας και του εξωτερικού για να τους ανοίξουν τα μάτια και να τους νουθετήσουν ως προς τα ορθά θεωρητικά μοντέλα που πρέπει να ακολουθήσουν, όταν διεξάγουν την ταξική τους πάλη κόντρα στο σιδερένιο τέρας που προσπαθεί εδώ και τρία χρόνια να τους εξαφανίσει απ’ το πρόσωπο της γης.

Η σκληρή υλική πραγματικότητα της γενοκτονίας και το παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος που προϋποθέτει η σχέση αποικιοκράτη και αποικιοκρατούμενου, εξαϋλώνεται μέσα σε αυτό το αφηρημένο θεωρητικό πλαίσιο. Τη στιγμή που το Ισραήλ επιδίδεται σε μεθοδική εθνοκάθαρση, τόσο στη Γάζα όσο και στη Δυτική Όχθη, οι δύο ετερόνομες οντότητες, το Ισραήλ και η κατεχόμενη Παλαιστίνη, στο αναλυτικό σχήμα του Misfit φαίνεται απλώς ότι συνυπάρχουν, αλλά πουθενά δεν συναντώνται. Για να το πούμε διαφορετικά, δεν λαμβάνεται υπόψιν η διαλεκτική αλληλεπίδραση ανάμεσα στα δύο μέρη της εξίσωσης. Έτσι, ο περιορισμός της μιλιταριστικής φρενίτιδας που έχει κυριεύσει το σύνολο της ισραηλινής κοινωνίας δεν συνυφαίνεται με την αποτυχία του ισραηλινού στρατού στα πεδία των μαχών και τη συνακόλουθη ικανότητα της Παλαιστινιακής αντίστασης να δημιουργήσει τους στρατιωτικούς όρους εκείνους που είναι απαραίτητοι για μια τέτοια αποτυχία. Αυτό θα σήμαινε στην πράξη την υποστήριξη από μέρους μας των Παλαιστινιακών ένοπλων οργανώσεων, πράγμα που θα επέφερε τον αυτόματο αφορισμό από τους αναρχο-σιωνιστές μας. Αντίθετα, οι Παλαιστίνιοι θα έπρεπε να προσφέρουν λουλούδια στα άγρια θηρία που έρχονται για να τους κατασπαράξουν. Θα έπρεπε να τραγουδούν διεθνιστικούς παιάνες και να κάνουν επικλήσεις στην αδελφοσύνη των λαών. Κι αν είναι τίποτα βαζιβουζούκοι που δεν σκαμπάζουν από προλεταριακό διεθνισμό, όπως τον φανταζόμαστε, τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς. Θα έχουν αποδείξει πως είναι ανάξιοι της αλληλεγγύης μας και αναμφίβολα τους αξίζει να εξοντωθούν από τα πολιτισμένα όπλα της Δύσεως.

Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι η ίδια η Παλαιστίνη, ή ακόμη και το Ιράν που βρίσκεται σήμερα στο μάτι του κύκλωνα του νεο-αποικιακού επεκτατισμού, απουσιάζουν ολοκληρωτικά από τον τόμο του Misfit που εξετάζουμε εδώ. Δεν υπάρχει δηλαδή κάποιο κείμενο με ταξική ανάλυση ειδικά για την κοινωνία της κατεχόμενης Παλαιστίνης, ή του Ιράν. Μια ιστορική αναδρομή για την ταξική πάλη στις κοινωνίες αυτές, τις πολιτικές μορφές που γεννήθηκαν μέσα απ’ τον κοινωνικό ανταγωνισμό και, το κυριότερο, τη σχέση ανάμεσα στην ταξική μορφολογία αυτών των κοινωνιών και της συνθήκης ριζικού ετεροκαθορισμού που τους έχει επιβληθεί από την δυτική αποικιοκρατία, η οποία παίρνει την μορφή της άμεσης κατοχής στην Παλαιστίνη, ή των καταστροφικών οικονομικών κυρώσεων στην περίπτωση του Ιράν. Με άλλα λόγια, η περιφέρεια δεν χρήζει ανάλυσης μιας και δεν της αναγνωρίζεται το δικαίωμα να δρα αυτόνομα και να επιτελεί έναν ξεχωριστό ρόλο στην διεθνή ταξική πάλη. Θα πρέπει να κρατάει το στόμα της κλειστό και να περιμένει παθητικά να “σωθεί” από τον Τραμπ, ή ακόμη καλύτερα, από τους εμβριθείς καθηγητές στη Δύση που παίζουν στα δάχτυλα τις κοινωνικές επιστήμες του προλεταριάτου.

Πόσο αλήθεια απέχει αυτή η ψευτο-διανοουμενίστικη στάση από εκείνη της Λουίζ Μισέλ, της αναρχικής αγωνίστριας που είχε πάρει μέρος στην εξέγερση της Παρισινής Κομμούνας κι εξορίστηκε γι’ αυτό στη σωφρονιστική αποικία της Νέας Καληδονίας, κάπου στον Ειρηνικό, μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους της επαναστάτες Κομμουνάρους. Οι Γάλλοι είχαν καταφτάσει στο νησί το 1853 κι αμέσως έβαλαν μπρος την εντατική εκμετάλλευση των ανεξάντλητων φυσικών πόρων αυτού του νησιωτικού συμπλέγματος. Αρχικά, οι ιθαγενείς που οι Γάλλοι τους βάφτισαν Κανάκ, καλοδέχτηκαν τους νεοφερμένους και υπόγραψαν συνθήκη ειρήνης με την γαλλική αυτοκρατορία. Ωστόσο, η απληστία των εποίκων και η διαρκής επέκταση των καπιταλιστικών δραστηριοτήτων σε ολόκληρο το νησί, είχε αφήσει όλο και λιγότερο χώρο στις κοινότητες των ιθαγενών για να καλλιεργήσουν τη γη, να κυνηγήσουν, να ψαρέψουν και να επιβιώσουν. Την εποχή που η Λουίζ μεταφέρθηκε εκεί με τη βία από το αστικό κράτος, η σύγκρουση με τους Γάλλους ήδη σιγόβραζε και οι αντιθέσεις της αποικιοκρατικής κοινωνίας ήδη οδηγούσαν σε όλο και πιο συχνές τριβές με τους ιθαγενείς.ⁱⁱ Μετά την έλευση τους στο νησί, οι εξόριστοι Κομμουνάροι αφήνονταν σε μεγάλο βαθμό να βρουν οι ίδιοι τα μέσα για να επιβιώσουν. Η γαλλική φρουρά που ήταν εγκατεστημένη στο νησί δεν τους παρείχε κάποιο είδος τροφής ή στέγασης και λίγο, πολύ αδιαφορούσε για τις συνθήκες διαβίωσης τους. Έτσι, οι Κομμουνάροι σε πολλές περιπτώσεις αναγκάστηκαν να αντιγράψουν τις τεχνικές των αυτοχθόνων και να δανειστούν την τεχνογνωσία τους, πχ. για να κατασκευάσουν τα παραπήγματα από φύλλα και ξύλο όπου διέμεναν στην παραλία, ή για να ψήνουν το φαγητό τους χωρίς να χρησιμοποιούν τις συσκευές και τα σύνεργα των Ευρωπαίων.

Παρ’ όλα αυτά, έχοντας γαλουχηθεί με μια βαθιά πίστη στις έννοιες του “πολιτισμού” και της “προόδου”, οι εξόριστοι κρατούσαν αποστάσεις από τους αυτόχθονες, τους οποίους περιφρονούσαν ως ημι-άγριους και γενικά κατώτερους από τους ίδιους.ⁱⁱⁱ Η Μισέλ ήταν η πρώτη απ’ τους εξόριστους που προσπάθησε να χτίσει ουσιαστικές γέφυρες επικοινωνίας με τους Κανάκους και να κατανοήσει την κουλτούρα και τον πολιτισμό τους. Στα απομνημονεύματα της κάνει λόγο για τον εκνευρισμό και τη δυσφορία που δημιουργούσε αυτή η φιλική της διάθεση προς τους Κανάκους στον κύκλο των ευρωπαίων συντρόφων της. Δεν παραλείπει ακόμα να αναφέρει την κατάπληξη που ένιωσε όταν συνειδητοποίησε ότι η λέξη που χρησιμοποιούσαν οι Κανάκοι για αναφέρονται στις γυναίκες τους, ήταν “nemo”, που επί λέξη σημαίνει “τίποτα”, ή “popinee” που μπορεί να μεταφραστεί κι ως “χρήσιμο αντικείμενο”.^iv Σίγουρα, η αντίληψη τους αυτή δεν συμβάδιζε με την ιδέα που είχε η πρωτοπόρα αναρχο-φεμινίστρια Μισέλ για τον ρόλο της γυναίκας.

Ο πολιτισμός των Κανάκων δεν ήταν ιδιαίτερα προηγμένος σύμφωνα με τις προδιαγραφές των πιο “προοδευτικών” ευρωπαίων, ήταν όμως ο δικός τους πολιτισμός. Σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον τους, με την ιστορία, τη συλλογική σοφία και τα έθιμα τους. Ήταν ο τρόπος που είχαν να κατανοούν τον κόσμο γύρω τους, να αγαπούν, να ζουν και να πεθαίνουν. Η γαλλική αποικιοκρατία δεν τους δίδαξε τις υψηλές αρχές του δικού της πολιτισμού, ούτε άνοιξε για αυτούς “γραμμές φυγής” και νέα “πεδία απελευθέρωσης”. Το μόνο που έκανε ήταν να τους μετατρέψει σε καταπιεσμένους κι εξαθλιωμένους σκλάβους. Σε κατώτερα πλάσματα, που δεν προστατεύονταν από κανένα δίκαιο. Τους αφαίρεσε τα μέσα που είχαν παραδοσιακά για να συντηρούν τις κοινότητες τους και τους φυλάκισε μέσα στην ίδια τους την γη. Έτσι, όταν οι Κανάκοι πήραν τα όπλα κι εξαπέλυσαν τον ανταρτοπόλεμο τους ενάντια στην γαλλική κατοχική δύναμη, η Λουίζ Μισέλ δεν έβαλε στον ζύγι τους πολιτισμούς ώστε ν’ αποφασίσει ποια στάση θα κρατήσει. Ούτε συμμάχησε με τους δεσμοφύλακες της, όπως έκανα αρκετοί απ΄τους συντρόφους της στο όνομα της πολιτισμικής ανωτερότητας των Ευρωπαίων. Διέκρινε αμέσως ότι ο αγώνας των Κανάκων ήταν για “ψωμί κι ελευθερία” και ότι δεν διέφερε επί της ουσίας σε τίποτα απ’ τον μεγαλειώδη ξεσηκωμό των προλετάριων του Παρισιού.

Στα απομνημονεύματα της , η Λουίζ περιγράφει τους ομηρικούς καυγάδες με τους οποίους υποδέχτηκαν τη στάση της οι άλλοι εξόριστοι , οι οποίοι της καταλόγιζαν πως “είχε γίνει πιο Κανάκ, κι απ’ τους Κανάκους”. Σε αντίθεση με τους άλλους εκτοπισμένους, η Μισέλ κατανοούσε πολύ καλά ότι ένα πρόταγμα που έχει ως κεντρική ιδέα και πρωταρχική αξιακή δέσμευση του την εξάλειψη κάθε είδους βίας κι εξουσίας από την μορφή οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων, δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να υιοθετήσει την οργανωμένη βία ή την επιβολή με στρατιωτικά μέσα ως την ενδεδειγμένη μέθοδο για την επιβολή των θεμελιακών αρχών του. Αν είχε ένα καθήκον ο προλετάριος επαναστάτης/τρια, αυτό δεν ήταν να δείξει στους αυτόχθονες πόσο “βάρβαρα”, “οπισθοδρομικά” ή “ηλίθια” ήταν τα ήθη και τα έθιμα τους, αλλά να τους συμπαρασταθεί στην πιο δύσκολη ώρα τους. Να χτίσει δεσμούς αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας μαζί τους, απέναντι στον κοινό ταξικό εχθρό και να αποκαταστήσει με αυτόν τον τρόπο την χαμένη τιμή της Ευρώπης στις συνειδήσεις και στα μυαλά αυτών των κολασμένων ψυχών που υπέφεραν (και υποφέρουν ακόμη) τα πάνδεινα από την αποικιοκρατία. Από αυτή την άποψη, η Μισέλ είχε μια πολύ πιο ξεκάθαρη αντίληψη για την ταξική πάλη, από τους σύγχρονούς ψευτοκουλτουριάρηδες “αγωνιστές”, οι οποίοι αδυνατούν να σκεφτούν έξω απ’ τα όρια του λευκού προνομίου που απορρέουν από την ταξική τους θέση.

iMisfit, τεύχος 5 (Μάρτιος 2026), σελ. 46.

iiCarolyn J. Eichner, Civilization vs Solidarity: Louise Michel and the Kanaks, Salvage (2017).

iiiLouise Michel in New Caledonia, Crimethinc.com.

ivEd. N. Maclellan, Rebel Lives: Louise Michel (Ocean Press), σελ. 95-97.

“Για 47 χρόνια το καθεστώς του Αγιατολάχ φωνάζει ‘Θάνατος στο Ισραήλ’, ‘Θάνατος στην Αμερική’. [..] Δεν πρέπει να επιτραπεί σε αυτό το δολοφονικό τρομοκρατικό καθεστώς να οπλιστεί με πυρηνικά όπλα που θα του επιτρέψουν να απειλήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα”.

Τηλεοπτικό διάγγελμα Νετανιάχου, 28/02/2026

Παρά τον πόλεμο που μαίνεται εναντίον του Ιράν με πρόσχημα το πυρηνικό του πρόγραμμα, είμαι βέβαιος ότι ελάχιστοι στη Δύση γνωρίζουν πως το 2012, ο δολοφονημένος τώρα πια, “παρανοϊκός φασίστας” Χαμενεϊ, είχε εκδώσει θρησκευτική ντιρεκτίβα, τη λεγόμενη fatwa, με την οποία απαγόρευε ρητά τη χρήση του προγράμματος πυρηνικής ενέργειας του Ιράν για την παραγωγή και ανάπτυξη ενός πυρηνικού οπλοστασίου. Η συγκεκριμένη θρησκευτική γνωμοδότηση μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ότι έχει μεγαλύτερη βαρύτητα σε ότι αφορά την αποφυγή ενός πυρηνικού Ιράν απ’ ότι η συμφωνία που είχε υπογράψει το ιρανικό κράτος με τον Ομπάμα (JCPOA), ή η υπαγωγή του Ιράν στις σχετικές διατάξεις της διεθνούς νομοθεσίας (Non-Proliferation Treaty). Κι αυτό γιατί μέσω του θρησκευτικού αυτού διατάγματος η απαγόρευση των όπλων μαζικής καταστροφής θεμελιώνεται στο πεδίο της θρησκευτικής ηθικής, παράδοσης και νομολογίας, που αποτελούν τους ιδεολογικούς πυλώνες τους οποίους επικαλείται το ίδιο το καθεστώς ως βάση της νομιμοποίησης του.

Η έκδοση της fatwa που απορρέει από την ισλαμική νομολογία, είναι ένδειξη για μια ουσιαστική αποδοχή κι εσωτερίκευση της αρχής για την μη-διάδοση των πυρηνικών από την ισλαμική δημοκρατία, σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο, που θα μπορούσε πάντοτε να απορριφθεί ως ένα εφήμερο κατασκεύασμα των ελίτ. Ένα εργαλείο για την επιβολή της ξένης κυριαρχίας. Ειδικά από τη στιγμή που το Ισραήλ ουδέποτε σεβάστηκε ή προσυπέγραψε τις σχετικές διατάξεις του, ή παραδέχτηκε ότι έχει στην κατοχή του πυρηνικά όπλα. Φυσικά, κανένας απ’ όσους σχολιάζουν τη νέα απρόκλητη επίθεση της αποικιοκρατίας εναντίον του Ιράν δεν μπήκε στον κόπο να προβληματιστεί γύρω απ’ όλα αυτά. Εξάλλου, για τους αποικιοκράτες σημασία δεν έχει τι λένε ή τι κάνουν οι ίδιοι οι ιθαγενείς, αλλά τι λέμε εμείς για εκείνους. Διότι πάνω σε αυτόν τον διαστρεβλωμένο και στερεοτυπικό πολιτισμικό λόγο που αρθρώνουν τα κέντρα παραγωγής ιδεολογίας στην Δύση, δομείται η θεωρία και η καθημερινή πρακτική της νέας αποικιοκρατίας. Τα εξουσιαστικά μέτρα που εφαρμόζουν οι καπιταλιστικές ελίτ στις μητροπόλεις σε βάρος των λαών και των κοινωνιών της περιφέρειας.

Ποια όμως μπορεί να είναι η χρησιμότητα μιας θρησκευτικής ηθικής που έχει τις καταβολές της στις πολιτικοκοινωνικές συνθήκες του 7ου αιώνα, όταν κάποιος προσπαθεί να προσεγγίσει ένα τόσο πολύπλοκο και μοντέρνο ζήτημα όπως είναι η ενδεδειγμένη χρήση της πυρηνικής ενέργειας; Γίνεται εδώ αντιληπτό ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για μια κυριολεκτική ανάγνωση των ιερών κειμένων, αλλά για τη διαύγαση μιας σειράς από αρχές που προκύπτουν από τα συμφραζόμενα. Έτσι, με μια πρώτη ανάγνωση, τα Κορανικά κείμενα που αναφέρονται στους κανόνες εμπλοκής σε μια εμπόλεμη κατάσταση, δεν μιλούν πουθενά για την καθολική εξόντωση του αντιπάλου, σε αντίθεση με τα ιερά κείμενα κάποιου άλλου λαού, που παρουσιάζουν τη διάπραξη γενοκτονίας ως απαράβατη εντολή ενός εκδικητικού κι αιμοσταγούς θεού προς τον “περιούσιο λαό του”.ⁱ Κατά γενική ομολογία, στο Κοράνι ενθαρρύνεται η μετριοπάθεια ακόμη και στον πόλεμο. Η βία απέναντι στον αντίπαλο που πήρε τα όπλα είναι βέβαια δικαιολογημένη, ωστόσο εκείνος που δεν μετέχει ενεργά στις εχθροπραξίες, δεν θεωρείται ότι έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα ενάντια στους μουσουλμάνους, ή ότι έχει προσβάλλει την κοινότητα τους. Ως εκ τούτου, οι μουσουλμάνοι μαχητές δεν έχουν το δικαίωμα να αγγίξουν τους άμαχους και η άσκηση βίας ενάντια στον πληθυσμό που δεν φέρει όπλα εμπίπτει στην κατηγορία της κανονιστικής απαγόρευσης (haram). Συνεπάγεται λογικά από τα παραπάνω, ότι κάθε στρατιωτική τεχνολογία που δεν είναι σε θέση να κάνει διάκριση ανάμεσα στους ένοπλους και τον άμαχο πληθυσμό, που πλήττει καθολικά τον αντίπαλο και καταστρέφει τις υποδομές που είναι απαραίτητες για τη φυσική αναπαραγωγή της ίδιας της κοινότητας, είναι αντικειμενικά ασύμβατη με τα δόγματα που ρυθμίζουν τη διεξαγωγή του πολέμου από μια ισλαμική σκοπιά.

Επιπλέον, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι η θρησκευτική απαγόρευση μέσω της fatwa, είναι ευρύτερη και πολύ πιο αμετάκλητη, ακόμα και σε σύγκριση με τους αντικειμενικούς περιορισμούς που επιβάλλουν οι σχετικές συνθήκες της διεθνούς νομοθεσίας (π.χ. NPT). Κι εξηγούμαι: Η fatwa έχει την έννοια μιας τελικής γνωμοδότησης μετά από διεξοδική μελέτη των θρησκευτικών κειμένων, πάνω σε ζητήματα που εγείρουν θεμελιώδεις συνέπειες σχετικά με την ισλαμική ηθική, τις κοινωνικές σχέσεις στο σύστημα του ισλάμ και τη γενικότερη ισλαμική κοσμοθεωρία. Όταν ένας νομομαθής γνωμοδοτήσει γύρω από ένα ζήτημα, δεν δύναται αργότερα να γνωμοδοτήσει διαφορετικά, παρά μόνο αν οι κοινωνικές/ιστορικές συνθήκες και τα αντικειμενικά δεδομένα που περιέβαλαν ένα πρόβλημα την περίοδο της αρχικής γνωμοδότησης έχουν μεταβληθεί ριζικά ή έχουν πάψει να υφίστανται. Με άλλα λόγια, ένας λόγιος της ισλαμικής παράδοσης δεν μπορεί να γνωμοδοτήσει με δύο διαφορετικούς τρόπους για το ίδιο ζήτημα. Η fatwa είναι δεσμευτική ως ορθή ερμηνεία του ισλαμικού νόμου και θέτει το ιδεολογικό πλαίσιο που καθορίζει το περιεχόμενο της δράσης της κοινότητας.

Σε αντιδιαστολή με τα παραπάνω, το καταστατικό της Συνθήκης για τη μη-Διάδοση των Πυρηνικών (Non-Proliferation Treaty – NPT), περιλαμβάνει τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει ένα συμβαλλόμενο κράτος-μέλος εφόσον επιθυμεί να υπαναχωρήσει από τη δέσμευση που έχει αναλάβει έναντι των άλλων κρατών-μελών. Με έναν τρόπο που διασφαλίζει ότι δεν θα παραβιαστεί κανένας απ’ τους φορμαλιστικούς κανόνες ευπρέπειας του αστικού πολιτισμού, ένα κράτος μπορεί να προβεί στην απόκτηση των πιο βάναυσων και αποκρουστικών όπλων που στρέφονται ενάντια σε κάθε έννοια ανθρωπιστικής αλληλεγγύης, αρκεί να ενημερώσει σχετικά τους “ομολόγους” του μέσα στην προκαθορισμένη προθεσμία.ⁱⁱ Επιπλέον, η εμβέλεια της απαγόρευσης με βάση την fatwa είναι πολύ ευρύτερη από αυτή που υιοθετεί η συνθήκη για τη μη-διάδοση των πυρηνικών. Η ντιρεκτίβα του Χαμενεϊ μιλούσε για κανονιστική απαγόρευση ενάντια σε όλα τα όπλα “μαζικής καταστροφής”, αφού αντιτίθεται στην έννοια της “εξόντωσης του εχθρού”, ενώ η NPT έχει σαν αντικείμενο των ρυθμίσεων της μονάχα το πυρηνικό οπλοστάσιο των κρατών. Ενώ η fatwa θεωρεί απαράδεκτη την ίδια την ύπαρξη στρατιωτικής τεχνολογίας που συντελεί σε πρακτικές μαζικής δολοφονίας του αντιπάλου, η NPT αναγνωρίζει και νομικά τον διαχωρισμό ανάμεσα σε κράτη που κατέχουν “νόμιμα” πυρηνικά όπλα και στους υπόλοιπους, που δεν έχουν πυρηνικά στην ιδιοκτησία τους και αναλαμβάνουν τη δέσμευση να μην επιδιώξουν κατά οποιονδήποτε να τα αποκτήσουν.

Σίγουρα, οι σιωναζιστές όλων των αποχρώσεων, είτε κατοικοεδρεύουν στο Μέγαρο Μαξίμου, ή στις κατειλημμένες “φάμπρικες” των αναρχικών της πλάκας, θα διαφωνήσουν με την παραπάνω ερμηνεία που δεν συμβαδίζει με τα απλοϊκά, οριενταλιστικά στερεότυπα περί παρανοϊκών μουλάδων που θελουν να καταστρέψουν τον κόσμο. Όμως πέφτει σε αυτούς το βάρος να μας εξηγήσουν γιατί ενώ “οι μουλάδες” παραμένουν φανατικά προσκολλημένοι σε μια φονταμενταλιστική ερμηνεία των ιερών κειμένων όταν πρόκειται για ζητήματα φύλου, για τις κοινωνικές ιεραρχίες ή το ενδεδειγμένο μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας, ξαφνικά όταν πρόκειται για τη διεξαγωγή του πολέμου είναι έτοιμοι να βάλουν στην άκρη τις διδαχές του ισλάμ και να σκεφτούν με βάση άλλες αρχές και προτεραιότητες. Άλλωστε, η κριτική που μπορεί να γίνει στους θρησκευτικούς φονταμενταλιστές από μια ελευθεριακή ή αναρχική σκοπιά έχει στο επίκεντρο το σύστημα ιδεών και τα ιδανικά τους, που εμείς μπορεί να τα εκλαμβάνουμε ως συντηρητικά, ανορθολογικά ή οπισθοδρομικά. Σίγουρα όμως δεν τους κάνουμε κριτική επειδή δεν έχουν ιδανικά. Στα παραπάνω, θα πρέπει να προσθέσουμε ότι η πολιτισμική αποστροφή του Ιράν προς τα όπλα μαζικής καταστροφής, πέρα από κειμενικές παραπομπές και την ισλαμική νομολογία, αποδεικνύεται και ιστορικά, από την απροθυμία που έχει επιδείξει επανειλημμένα το Σιιτικό θρησκευτικό κατεστημένο να επιδοθεί στην ανάπτυξη ενός τέτοιου προγράμματος, ακόμα και κάτω απ’ τις πιο ακραίες και αντίξοες συνθήκες. Ακόμη και την εποχή που οι Ιρακινοί βομβάρδιζαν τα ιρανικά χαρακώματα με κάθε είδους απαγορευμένα τοξικά αέρια και με δηλητηριώδεις βόμβες βιολογικού πολέμου, τις οποίες είχαν προμηθευτεί από τις ΗΠΑ, οι Ιρανοί αρνήθηκαν να ανταποδώσουν με τον ίδιο τρόπο και ουδέποτε εξουσιοδότησαν τα επιστημονικά κέντρα στο Ιράν να επιδοθούν σε μελέτες κι έρευνες στον τομέα του χημικού πολέμου.ⁱⁱⁱ

iΦυσικά, αναφέρομαι εδώ στη διαβόητη έννοια των “Αμαληκιτών”, την οποία ο σφαγέας Νετανιάχου μεταχειρίστηκε ως βιβλική αναφορά για να υπονοήσει την ανάγκη της μαζικής εξόντωσης των Παλαιστίνιων της Γάζας, στα πρότυπα των γενοκτονικών εκστρατειών που διεξήγαγε εναντίον των αιώνιων ανταγωνιστών, Αμαληκιτών ο Ιησούς του Ναυή και αργότερα, ο Σαμουήλ.

iiF. Sh. Sirjani, Iran’s Nuclear Fatwa, Columbia Education.

iiiR. Fisk, The Great War for Civilization (Harper Prennial), σελ. 257-262.

“Γι’ αυτό, σπεύσατε ω Μουσουλμάνοι στο Κράτος σας. Ναι, είναι το δικό σας Κράτος. Σπεύσατε, διότι η Συρία δεν είναι για του Σύριους και το Ιράκ δεν είναι για τους Ιρακινούς. Το Κράτος είναι ένα Κράτος για όλους τους Μουσουλμάνους. Η γη είναι για τους Μουσουλμάνους, όλους τους Μουσουλμάνους. Ω εσείς απανταχού Μουσουλμάνοι, όποιος είναι ικανός να πραγματοποιήσει την hijrah (μετανάστευση) στο Ισλαμικό Κράτος, ας το πράξει, διότι η hijrah στη γη του Ισλάμ είναι υποχρεωτική”.

Abu Bakr al-Baghdadiⁱ

Στο διάστημα ανάμεσα στο 2014 και το 2025 στο συριακό Κουρδιστάν εξελίχτηκε το πιο ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα της ιστορικής περιόδου που διανύουμε. Εμπνευσμένοι από την απομάκρυνση του Abdullah Ochalan από τον μαρξισμό-λενινισμό και την μεταστροφή του προς μια ελευθεριακή κοσμοθεωρία, οι Κούρδοι εκμεταλλεύτηκαν την κατάρρευση του μπααθικού καθεστώτος για να οικοδομήσουν μια εναλλακτική κοινωνία στα εδάφη που έχουν υπό τον έλεγχο τους. Μια κοινωνία βασισμένη στην οικολογία, την αποκέντρωση της εξουσίας και την συλλογική αυτοθέσμιση της κοινότητας σε μαζική κοινωνική κλίμακα. Ωστόσο, η ουτοπία της Ροζαβά είχε και την αθέατη, σκοτεινή πλευρά της. Την ώρα που οι Κούρδοι προσπαθούσαν να συγκροτήσουν βήμα προς βήμα την ορθολογική, αμεσοδημοκρατική τους κοινωνία, παράλληλα το Κουρδιστάν είχε μετατραπεί σε μια απέραντη φυλακή. Οι μαχητές του YPG/YPJ είχαν αναλάβει τον ρόλο του δεσμοφύλακα ενός ολόκληρου λαού, που ξαφνικά είχε μείνει χωρίς πατρίδα. Μιας ορφανής κι εξόριστης μάζας ηττημένων, μολυσμένων με την έντονα μεταδοτική νόσο του εξτρεμισμού, που κανείς δεν ενδιαφερόταν να τους αναζητήσει ή να τους αποκαταστήσει κοινωνικά. Μιλάμε φυσικά για την χαμένη φυλή του ISIS, τους απάτριδες ηττημένους του Ισλαμικού Κράτους. Άνθρωποι που ταξίδεψαν απ’ όλο τον κόσμο προς έναν προορισμό που υπήρχε μονάχα στη φαντασία τους, την γη της Ummah, προτού ακόμα αυτή αναδυθεί ως κρατική οντότητα με μια εδραιωμένη επικράτεια. Μοναδικά τους όπλα η αταλάντευτη πίστη, ο αμείλικτος φανατισμός και, φυσικά, οι ευγενικές χορηγείες σε όπλα και χρήματα των αντιδραστικών μοναρχιών του Κόλπου. Αυτή η ράτσα των “αληθινών μουσουλμάνων” της διασποράς, ήταν έτοιμη να διαπράξει κάθε θηριωδία και να χρησιμοποιήσει μια άνευ προηγουμένου σκληρότητα προκειμένου να διαδώσει τον “λόγο του Θεού” και να “εξαγνίσει” τον κόσμο. Ήταν μια προσεκτικά υπολογισμένη βαρβαρότητα, το θεαματικό προϊόν νηφάλιου στρατηγικού στοχασμού, σχεδιασμένη για να μεγιστοποιήσει τον ψυχολογικό αντίκτυπο της μέσω των social media. Αν ψάξουμε να βρούμε κάτι αντίστοιχο στη νεότερη ιστορία του κόσμου, το μυαλό μας σίγουρα θα πάει στο άλλο “παγκόσμιο προσκύνημα” μιας “διασποράς” χωρίς Κράτος. Μιλάμε φυσικά για την μετανάστευση των Εβραίων στην Παλαιστίνη, την επιστροφή που οργάνωσε το διεθνές σιωνιστικό κίνημα, προς μια πατρίδα που δεν υπήρξε ποτέ.ⁱⁱ Όπως ο Εβραϊκός σιωνισμός, έτσι και ο “μουσουλμανικός σιωνισμός” του ISIS, διάλεξε τον αδιάκοπο πόλεμο σαν την ενδεδειγμένη μέθοδο για να εκπληρώσει τους διακηρυγμένους στόχους του. Όπως οι σιωνιστές, οι μουτζαχεντίν καλλιέργησαν τον μύθο ότι είναι άτρωτοι στην μάχη, ενώ είχαν αναγάγει την ικανότητα να εκφοβίζουν τους αντιπάλους τους σε ζωτικό στοιχείο του ιμπεριαλισμού τους.ⁱⁱⁱ Η μαζική, διάχυτη βία τους, εξάγνισε τη γη απ’ τους αλλόθρησκους, τους “σχισματικούς” και τους αποστάτες, όπως οι Σιωνιστές “εκκαθάρισαν” τους αυτόχθονες μέσα από σφαγές και τον μαζικό εκτοπισμό τους κι εκκένωσαν τη γη, δημιουργώντας ζωτικό χώρο για τους μετανάστες που συνέχισαν να εισρέουν. Στη Γάζα η γενικευμένη σφαγή αμάχων που προκάλεσε η “κοσμική” βία των Σιωνιστών δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από την χιλιαστική βία των θρησκευτικών ζηλωτών του ISIS και φανέρωσε την κοινή συνισταμένη. Το ανομολόγητο όραμα που ενώνει τα δύο φαινομενικά αντίθετα προτάγματα: την γενοκτονία.

Ωστόσο, αντίθετα από τις υπόγειους πολιτικούς ελιγμούς και τις απροκάλυπτες ταξικές συμμαχίες που σύναψαν οι σιωνιστές με τους ισχυρούς αυτού του κόσμου, η “διεθνής των εκλεκτών του θεού” κάποτε αισθάνθηκε αρκετά δυνατή για να κηρύξει τον πόλεμο σε ολόκληρη την οικουμένη. Οι δυτικοί προστάτες εγκατέλειψαν τους αχάριστους και επιρρεπείς στην μεγαλομανία μουτζαχεντίν, ειδικά μετά τις επιθέσεις των τελευταίων στο Παρίσι και στην Ιστανμπούλ, ενώ οι ορκισμένοι εχθροί τους (Μπααθιστές, Σιίτες σε Ιράκ και Λίβανο, Ρωσία) κήρυξαν πανστρατιά για να τους αφανίσουν απ’ το πρόσωπο της γης. Βλέπουμε εδώ άλλο ένα κοινό στοιχείο με τον Σιωνισμό: την αυτοεκπληρούμενη προφητεία πως η μάχη που ενδεχομένως θα χαθεί, θα είναι πάντα η τελευταία. Ίσως γι’ αυτό το ISIS δεν διακινδύνευσε ποτέ να ρίξει ούτε μια ομοβροντία προς την κατεύθυνση του ισραηλινού στρατού κατοχής του Γκολάν, παρ’ όλο που το Ισλαμικό Κράτος είχε για αρκετά χρόνια επιβάλλει την κατοχή του στις επαρχίες που συνορεύουν με τα κατεχόμενα υψίπεδα (μιλάω για το διάστημα 2013-2018).^iv

Όπως και να ‘χει, το Ισλαμικό Κράτος δεν μπόρεσε να προβάλλει ουσιαστική αντίσταση στις ταυτόχρονες επιθέσεις που δεχόταν από τέσσερις διαφορετικές κατευθύνσεις. Στα δυτικά, η Χεζμπολά αρχικά απώθησε τους μαχητές του ISIS από τις συνοριακές πόλεις της οροσειράς του Αντι-Λιβάνου, τα οποία χρησιμοποιούσαν ως βάσεις για να εξαπολύουν επιθέσεις ενάντια στους “takfiri” σιίτες της κοιλάδας Μπαλμπεεκ.^v Στα νότια, ο κυβερνητικός στρατός άρχισε ξανά να προελαύνει με τη βοήθεια της Wagner και της ρωσικής αεροπορίας, ενώ στα βόρεια οι Κούρδοι βρίσκονταν πάντοτε μια ανάσα από την αυτοσχέδια πρωτεύουσα του Χαλιφάτου Αλ-Ράκκα. Τέλος στα ανατολικά, στο έδαφος του Ιράκ, ο δολοφονημένος πλέον στρατηγός Σολεϊμάνι είχε κατορθώσει να μετατρέψει ένα συνοθύλευμα σιιτικών πολιτοφυλακών που η κάθε μία μαχόταν για τον εαυτό της, σε μια καλοκουρδισμένη πολεμική μηχανή, τις “Kataib Hezbollah”. Υπό εννιαία διοίκηση πλέον, η Σιίτες μπόρεσαν σιγά , σιγά να διώξουν τους ισλαμιστές απ’ το Νταχούκ και την Μοσούλη. Παρά τους ποταμούς αίματος που είχαν προσφέρει σαν θυσία στον θεό τους, οι γενειοφόροι μαχητές άρχισαν να υποχωρούν διαρκώς σε όλα τα μέτωπα. Η “εύνοια του Θεού”, που τους είχε επιτρέψει να κυριεύσουν την Μοσούλη χωρίς καλά, καλά να ρίξουν ούτε μία τουφεκιά, που έκανε τον ιρακινό στρατό να εξαϋλώνεται μπροστά στα μαύρα λάβαρα τους, φαίνεται ότι τώρα πια τους είχε εγκαταλείψει.^vi Οι μουτζαχεντίν εγκατέλειψαν τις πόλεις. Μαζί με τις οικογένειες τους κατέφυγαν όλο και πιο βαθιά στα εδάφη που ήλεγχε το Χαλιφάτο, μεταπηδούσαν από το ένα χωριό της ερήμου στο άλλο, μέχρι που μετατράπηκαν σε έναν ρακένδυτο λαό περιπλανώμενων και κατατρεγμένων. Λέω λαός και όχι στρατός γιατί είχαν μαζί τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Όταν τελικά κυκλώθηκαν από παντού και δεν είχαν πια που αλλού να υποχωρήσουν, έπεσαν στα χέρια των αντιπάλων τους.

Στους Κούρδους ανατέθηκε το άχαρο καθήκον να φυλακίσουν μαζικά αυτόν τον λαό χωρίς πατρίδα. Το αυτόνομο Κουρδιστάν μετατράπηκε σε αποθήκη ψυχών, όπου ένας ολόκληρος πληθυσμός ρίχτηκε στα παλιά κάτεργα του καθεστώτος, αλλά και σε προχειροφτιαγμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να παραμείνει εκεί περιφρονημένος και ξεχασμένος απ’ την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Οι αιχμάλωτοι δεν είχαν να ελπίζουν σε τίποτα. Καμιά νομική διαδικασία δεν μπήκε σε κίνηση για να διαπιστωθεί η ενοχή, ή η αθωότητα των φυλακισμένων. Κανένας φυλακισμένος και καμία από τις έγκλειστες οικογένειες δεν εξέτιε κάποια ποινή με καθορισμένη ημ/νια έναρξης και λήξης. Καμία τρίτη χώρα δεν ενδιαφέρθηκε για την τύχη τους, παρά το γεγονός ότι ο πληθυσμός του Ισλαμικού Κράτους περιλάμβανε μια πανσπερμία διαφορετικών λαών κι εθνοτήτων. Οι ισλαμιστές απλώς αφέθηκαν πίσω απ’ τα καγκέλα για να σαπίσουν. Το αμερικανικό Πεντάγωνο παρείχε το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης για την μισθοδοσία των Κούρδων φρουρών, ενώ ΟΗΕ είχε αναπτύξει έναν μηχανισμό για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας και στοιχειωδών υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, κυρίως στο αχανές στρατόπεδο Al-Hol, όπου περισσότεροι από 30.000 τζιχαντιστές ζούσαν έγκλειστοι μαζί με τις οικογένειες τους. Εκεί, είχε στηθεί μια τεράστια παραγκούπολη όπου χιλιάδες οικογένειες προσπαθούσαν να επιβιώσουν μέσα σε άθλιες συνθήκες. Όσοι επισκέφτηκαν το στρατόπεδο έχουν να λένε για την μυρωδιά από κάτουρο και ακαθαρσίες που πλημμύριζε κάθε γωνιά της ανοικτής φυλακής. Τα μονίμως λασπωμένα δρομάκια και τα χιλιομπαλωμένα με μονωτική ταινιά αντίσκηνα των Ηνωμένων Εθνών.^vii Η ανθρωπότητα είχε αποστρέψει οριστικά το βλέμμα της απ’ το μαρτύριο αυτών των παριών, αφού κι εκείνοι είχαν δείξει επανειλημμένα ότι δεν λογάριαζαν κανέναν ηθικό κανόνα και κανέναν νόμο του πολιτισμένου κόσμου, πλην της δικής τους ερμηνείας του ιερού βιβλίου του Ισλάμ.

Ωστόσο, οι αντίπαλοι τους είχαν διαπράξει ένα μεγάλο σφάλμα. Δεν διασκόρπισαν τους κρατούμενους σε διαφορετικές φυλακές. Τους καταχώνιασαν σε κελιά ασφυκτικά γεμάτα κι επέτρεψαν οι κρατούμενοι να έχουν ανεμπόδιστη επικοινωνία και καθημερινή επαφή μεταξύ τους. Ειδικά στα ανοιχτά στρατόπεδα, στο Al-Hol και στο Al-Roj, οι φρουροί ενδιαφέρονταν κυρίως για την φύλαξη της περίφραξης και την αποτροπή των αποδράσεων. Πολύ λίγο ασχολήθηκαν με το τί γινόταν μέσα στο στρατόπεδο, για το πώς ρύθμιζαν την καθημερινή τους ζωή οι κρατούμενοι. Με άλλα λόγια, κυρίως στα στρατόπεδα το Ισλαμικό Κράτος συνέχισε να υπάρχει κάτω απ’ την μύτη των φρουρών και της διοίκησης του στρατοπέδου. Οι εσωτερικές ιεραρχίες του διατηρήθηκαν ανέπαφες, ενώ στα στρατόπεδα εξακολούθησαν να λειτουργούν τα ισλαμικά δικαστήρια του ISIS για την απονομή της δικαιοσύνης. Σε ολόκληρο το στρατόπεδο Al-Hol περιπολούσε μια “αστυνομία ηθών” αποτελούμενη εξολοκλήρου από γυναίκες, που εφάρμοζε με φανατισμό την νικάμπ σε όλους τους δημόσιους χώρους. Φυσικά, κάθε επαφή ή συνεργασία με τις Κουρδικές αρχές απαγορευόταν αυστηρά και τιμωρούνταν με εκτέλεση, όπως μαρτυρούν τα δεκάδες πτώματα που κάθε τόσο ξεπηδούσαν στην μία ή την άλλη απομακρυσμένη γωνιά του στρατοπέδου. Ο σκληρός πυρήνας όλου αυτού του συστήματος, ήταν μια ξεχωριστή περιοχή του στρατοπέδου, όπου ζούσαν συγκεντρωμένοι με τις σκηνές τους κοντά, κοντά οι περίπου 6.000 Ευρωπαίοι του συτρατοπέδου Al-Hol. Εμιγκρέδες που είχαν πραγματοποιήσει την hijrah, που είχαν σκίσει τα διαβατήρια τους όπως απαιτούσε το συμβολικό τελετουργικό της μύησης στον ISIS και τώρα δεν μπορούσαν να γυρίσουν πίσω, ακόμα κι αν το ήθελαν. Λέγεται ότι μια γυναίκα που ζούσε στα κομμάτια του στρατοπέδου όπου κατοικούσαν οι Σύριοι ή οι Ιρακινοί μπορούσε κάποια στιγμή να υιοθετήσει μια περιβολή λιγότερο αυστηρή από την νικάμπ εφόσον το επιθυμούσε. Αν όμως επιχειρούσε κάτι τέτοιο στους δρόμους του “ευρωπαϊκού διαμερίσματος” δεν θα άντεχε ούτε πέντε λεπτά χωρίς να δεχτεί κάποια επίθεση για την αναξιοπρεπή εμφάνιση της.

Τότε ήταν που έφτασαν οι μαχητές του Αλ-Τζολάνι έξω απ’ τα τείχη του al-Hol. Οι Κούρδοι είχαν τραπεί σε φυγή μπροστά στην κεραυνοβόλα επίθεση που είχε εξαπολύσει ο εκπαιδευμένος απ’ την Τουρκία “νέος συριακός στρατός”, ενώ τα προωθημένα αραβικά τμήματα των SDF είχαν λιποτακτήσει μαζικά και συμμάχησαν με τους κυβερνητικούς. Με τον δείκτη του χεριού τους υψωμένο στον αέρα, με ριπές απ’ τα Καλάσνικοφ και τη γνωστή πολεμική κραυγή “Αλλαχού Άκμπαρ”, η αναβαπτισμένη Αλ-Κάιντα της Συρίας ανήγγειλε την επικείμενη απελευθέρωση σε όσους έτρεξαν να τους προϋπαντήσουν. Φυσικά, κατά τη διάρκεια του πολέμου το μέτωπο Αλ-Νούσρα είχε εμπλακεί στον δικό του ξεχωριστό ισλαμιστικό εμφύλιο με τους οπαδούς του Ισλαμικού Κράτους που είχαν αποσχιστεί από την μητρική οργάνωση της Αλ-Κάιντα. Η Αλ-Κάιντα είχε ισχυριστεί ότι οι μέθοδοι που εφάρμοζε το Ισλαμικό Κράτος ήταν υπερβολικά ακραίες και αντίθετες προς την ισλαμική ορθοδοξία. Πολλοί αναλυτές είχαν για τον λόγο αυτό καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ανάμεσα στο Ισλαμικό Κράτος και την Αλ-Κάιντα υπήρχαν πραγματικές και αγεφύρωτες ιδεολογικές διαφορές, οι οποίες βρίσκονταν στη ρίζα της διαμάχης που τελικά εξελίχτηκε σε μια ανοικτή στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα, το Ισλαμικό Κράτος είχε υιοθετήσει πλήρως το αναθεωρητικό μοντέλο τζιχαντισμού του Νούσρα και μοιραζόταν μαζί του ακριβώς τον ίδιο ακραίο θρησκευτικό και κοινωνικό σεχταρισμό.^viii

Η διαφωνία ανάμεσα στις δύο οργανώσεις αφορούσε περισσότερο το πεδίο της τακτικής. Η πολιτική στρατηγική που είχε καταστρώσει το Νούσρα, έβλεπε την επανάσταση και την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ σαν μια υπόθεση που ξεκινούσε απ’ τα πάνω, από την εξασφάλιση της υποστήριξης ισχυρών κρατικών παραγόντων, για να καταλήξει στην αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στην ίδια τη Συρία. Από αυτή την άποψη, η άμεση κήρυξη του Χαλιφάτου ισοδυναμούσε με γεωπολιτική αυτοκτονία, αφού θα αποξένωνε τους πολύτιμους συμμάχους της οργάνωσης στις μοναρχίες του Κόλπου, αλλά και την νεο-οθωμανική Τουρκία, που τείνει να έχει τη δική της αντίληψη για το ποιός θα πρέπει να αποκαλείται δικαιωματικά ο ανώτατος ηγέτης των απανταχού μουσουλμάνων. Από την άλλη, οι ιδεολόγοι του Ισλαμικού Κράτους, με πρώτο και καλυτερο τον αλ-Μπαγκντάντι, υιοθέτησαν μια στρατηγική από κάτω προς τα πάνω. Ήταν πεισμένοι ότι μονάχα η ανακήρυξη του Χαλιφάτου ήταν ικανή να λειτουργήσει ως πόλος έλξης για τους ριζοσπάστες απ’ όλο τον κόσμο και να δώσει καινούρια πνοή στην Τζιχάντ εναντίον του καθεστώτος. Έτσι, στο αγγλόφωνο περιοδικό που εξέδιδε στο διαδίκτυο, το τμήμα προπαγάνδας του Ι.Κ. υπενθύμιζε σε αυστηρό τόνο στους αναγνώστες του ότι αποτελούσε θρησκευτικό καθήκον για κάθε μουσουλμάνο η μετανάστευση στο κράτος όπου υπέρτατος νόμος ήταν η Σαρία. Αυτοί όφειλαν να συνεισφέρουν με ότι εξειδικευμένες γνώσεις είχε ο καθένας στην οικοδόμηση μιας ισχυρής ισλαμικής πολιτείας. Σε πρώτη ζήτηση ήταν οι ειδικότητες των μηχανικών, των ιατρών, των αρχιτεκτόνων, των χημικών, των ανθρώπων με διοικητική εμπειρία, αλλά και των μουσουλμάνων νομομαθών που ήταν σε θέση να υπηρετήσουν άμεσα στα θρησκευτικά δικαστήρια που είχε στήσει το Ισλαμικό Κράτος σε όλη την επικράτεια.^ix Η ιστορία προς στιγμή φάνηκε ότι θα δικαιώσει τη στρατηγική αντίληψη του Μπαγκντάντι, ωστόσο ο Τζολάνι είναι αυτός που κάθεται σήμερα στον προεδρικό θώκο της νέας ισλαμικής Συρίας.

Με δεδομένα όλα τα παραπάνω, είναι απόλυτα φυσιολογικό ο σκληρός πυρήνας των πιστών του ISIS να βλέπει τον Τζολάνι και τους οπαδούς του απαξιωτικά, σαν “ρεφορμιστές” που έβαλαν σε δεύτερη μοίρα το θρησκευτικό τους καθήκον και ξεπουλήθηκαν για να καταλάβουν με κάθε μέσο την εξουσία. Είναι επίσης απολύτως λογικό η κυβέρνηση αυτή των αναβαπτισμένων τζιχαντιστών να μην τους εμπιστεύεται. Παρ’ όλα αυτά, οι δύο πλευρές έχουν περισσότερα να ωφεληθούν από την αμοιβαία συνεργασία και τον τερματισμό της μεταξύ τους σύγκρουσης, παρά από τη συνέχιση της. Για τους αιχμαλώτους, η συνθηκολόγηση με τον Τζολάνι συνιστά την μοναδική ρεαλιστική πιθανότητα που έχουν για να βγουν απ’ τη φυλακή, να επανενταχτούν στους κόλπους των ζωντανών, να επανενωθούν με τις οικογένειες τους. Από την άλλη, ο αρχηγός της Αλ-Κάιντα στη Συρία, παρέχοντας γενική αμνηστία στους κρατούμενους, έχει την ευκαιρία να στελεχώσει τις νέες ομάδες κρούσης του ενάντια στους Κούρδους και τους Αλαουίτες, αφήνοντας τα δικά του πιστά στρατεύματα στα μετόπισθεν. Αν η έχθρα ανάμεσα στους βετεράνους του Ι.Κ. και την Αλ-Κάιντα εξακολουθήσει να σιγοκαίει, αυτό θα είναι ένα καλό νέο για τους Κούρδους, που σήμερα είναι στην ίδια θέση που βρέθηκαν πριν τέσσερα χρόνια οι άσπονδοι εχθροί τους. Περικυκλωμένοι από παντού και με τους φίλους τους να τους εγκαταλείπουν ο ένας μετά τον άλλον. Προς το παρόν υπάρχει σε ισχύ μια συμφωνία εκεχειρίας ενός μήνα με την κυβέρνηση του Τζολάνι, που θα προσφέρει στις ΗΠΑ τον απαραίτητο χρόνο ώστε να μεταφέρει όσους κρατούμενους θεωρεί πιο επικίνδυνους στο Ιράκ για πιο σίγουρη φύλαξη. Ωστοσο, είναι αμφίβολο αν η εκεχειρία θα διατηρηθεί για πολύ, αφού δεν υπάρχει καμία εγγύηση που μπορεί να δοθεί στους Κούρδους και τις Κούρδες μαχήτριες για να τις πείσει να καταθέσουν τα όπλα τους. Αν πάλι οι δύο πρώην θανάσιμοι εχθροί αποφασίσουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επανάσταση στη Ροζαβά θα υποχρεωθεί να αγωνιστεί ξανά για την επιβίωση της, όπως έκανε δώδεκα χρόνια πριν. Την εποχή που μια χούφτα Κούρδοι και διεθνιστές ταπείνωσαν το Ισλαμικό Κράτος κι έβαλαν τέλος στην προέλαση της ορδής των τζιχαντιστών μπροστά στις πύλες του Κομπάνε.

iΑναφέρεται στο τεύχος 1 του πολιτικού περιοδικού Dabiq, που εκδιδόταν από την υπηρεσία προπαγάνδας του Ισλαμικού Κράτους.

iiSh. Sand, Πώς Επινοήθηκαν οι Εβραίοι (Πανδώρα).

iiiR. Baroud, Breaching the ‘Iron Wall’: How Palestinians crushed Jabotinsky’s century-old ideas, Palestinian Information Center.

ivS. Brennan, ISIS and Israel on the Golan Heights, Open Democracy.

vΗ ορεινή πόλη Arsal είχε μετατραπεί σε τέτοιο ορμητήριο για τους εξτρεμιστές του Ι.Κ.

viP. Cockburn, The Rise of Islamic State (Verso Books).

viiAn. Gopal, The Open-Air Prison for ISIS Supporters – And Victims, The New Yorker.

viiiS. Heller, Ahrar Al-Sham’s Revisionist Jihadism, War on the Rocks.

ixDabiq, τεύχος 1.

Οι ταραχές στο Ιράν τείνουν να ερμηνεύονται από κάποια κομμάτια του ανταγωνιστικού κινήματος με όρους δικαίωσης ενός δυτικοκεντρικού οικουμενισμού. Αν βγαίνουν στους δρόμους οι Ιρανοί, σίγουρα είναι επειδή επιθυμούν να γίνουν σαν κι εμάς. Κρυφοκοιτάζουν προς το “φως” που εκπέμπει η συλλογική Δύση για να πάρουν μια ιδέα πώς είναι να ζει κανείς “φυσιολογικά”. Να παραδειγματιστούν ως προς τα πολιτικά, πολιτισμικά και φυσικά οικονομικά πρότυπα που θέλουν να μεταφυτεύσουν αυτούσια και στη δική τους κοινωνία. Από αυτή την άποψη, κάθε διαμαρτυρία στους δρόμους της Τεχεράνης, ή σε οποιαδήποτε άλλη πόλη του Ιράν, δεν χρειάζεται να περάσει μέσα από εκείνα τα διαλεκτικά στάδια που διέρχεται η ταξική πάλη ώστε να οδηγήσει σε μια επαναστατική διαδικασία, η οποία θα μπορεί να αποδιοργανώσει τους μηχανισμούς της θεσμισμένης εξουσίας και να επιφέρει την κατάρρευση τους. Δεν έχει σημασία αν η αφορμή για τις κινητοποιήσεις δίνεται από την αύξηση στις τιμές των καυσίμων, από τον θάνατο μιας νεαρής γυναίκας στα χέρια της αστυνομίας, ή απ’ τη ραγδαία άνοδο του πληθωρισμού που τραβάει το χαλί κάτω απ’ τα εισοδήματα των ιρανικών οικογενειών. Η καθολική ανατροπή είναι το σημείο εκκίνησης, αλλά την ίδια στιγμή και το απώτερο διακύβευμα κάθε κινητοποίησης, γιατί έτσι επιτάσσει το οριενταλιστικό φαντασιακό του επηρμένου δυτικού ανθρώπου, που δεν διανοείται ότι κάποιος μπορεί να αποφασίζει συνειδητά να ζήσει διαφορετικά από εκείνον. Οι μπαρουτοκαπνισμένοι υπερ-επαναστάτες μας, ταυτίζονται βιαστικά με αυτούς που ξεσηκώνονται και παρ’ όλο που οι ίδιοι οι εξεγερμένοι μέχρι σήμερα δεν έχουν αρθρώσει τον δικό τους, οργανικό πολιτικό λόγο, καταλήγουν αβασάνιστα στο συμπέρασμα ότι στο επίκεντρο μιας διαμαρτυρίας βρίσκεται με τρόπο σχεδόν αυτονόητο μια συλλογική επιθυμία για την μετάβαση σε κάτι γνώριμο σε μας, ας πούμε μια αντιπροσωπευτική ολιγαρχία δυτικού τύπου.

Ωστόσο, οι Ιρανοί δεν έχουν ανάγκη από τα φώτα του δυτικού πολιτισμού, ούτε επιδιώκουν να μάθουν πώς να ζουν από την εκφυλισμένη, καπιταλιστική Δύση. Οι πανανθρώπινες αξίες του πολιτισμού της Ευρώπης, όταν αποκρυσταλλώνονται σε νέα συστήματα εξουσίας κι όταν συνυφαίνονται με τις εκμεταλλευτικές δομές του διεθνοποιημένου καπιταλισμού, παύουν να είναι απελευθερωτικές. Οι ιρανοί εξεγερμένοι έχουν τη δική τους πλούσια επαναστατική παράδοση από την οποία μπορούν να εμπνευστούν και να αντλήσουν τα ιδεολογικά σημεία αναφοράς τους. Στα τέλη του περασμένου αιώνα, κάτω απ’ τη διαβρωτική επήρεια της γεωπολιτικής ισχύος και της πολιτισμικής ηγεμονίας του δυτικού ιμπεριαλισμού, ο αυθόρμητος ξεσηκωμός των προλεταριακών μαζών στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, μετατράπηκε από ένα ταξικό κίνημα που είχε σαν βασική διεκδίκηση του έναν σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, σε προπομπό και καταλύτη για την ολοκληρωτική παλινόρθωση του καπιταλισμού στην πιο ανελέητη μορφή του. Δεν χρειάζεται όμως να είναι αυτή η μοίρα και της ιρανικής επανάστασης, η οποία στην μήτρα της θεωρίας και της πρακτικής της συνένωσε δύο αντιφατικά ρεύματα θρησκευτικής “αφύπνισης”: τον φλογερό πληβειακό ριζοσπαστισμό του φιλοσόφου Αλί Σαριάτι, δίπλα, δίπλα με τον αμείλικτο κρατικιστικό γιακωβινισμό του Χομεϊνί. Αποφεύγω εδώ να ορίσω τις δύο τάσεις ως αντινομικές, διότι έχω την αίσθηση ότι αποτέλεσαν τις δύο στιγμές μιας ενιαίας διαλεκτικής εξέλιξης της ταξικής πάλης στο Ιράν, μιας διαδικασίας που οδήγησε τελικά στην ριζική αλλαγή του ηγεμονικού κοινωνικού παραδείγματος. Από αυτή την άποψη, οι δύο τάσεις υπήρξαν αλληλοσυμπληρωματικές. Παρ’ όλα αυτά, αν το ρεπουμπλικάνικο μοντέλο κατάληψης της εξουσίας που επεξεργάστηκε ο χομεϊνισμός αποτέλεσε την αναγκαία συνθήκη για την αμετάκλητη ιστορική ήττα της μοναρχίας, η επιστροφή στο αδιάλλακτο εξεγερσιακό πνεύμα του Σαριάτι είναι η μοναδική μέθοδος για να σωθεί η ισλαμική επανάσταση απ’ τον εαυτό της.

Στο αυστηρό πολιτικό ισλάμ του Χομεϊνί με τα έντονα θεσμικά, ρεπουμπλικανικά χαρακτηριστικά, ο Σαριάτι αντιπαραβάλλει μια άσβεστη δίψα για δικαιοσύνη και μια παθιασμένη υποστήριξη προς τους καταπιεσμένους, πάντοτε και παντού. Στο κείμενο που έγραψε για έναν απ’ τους πρώτους συντρόφους του Μωάμεθ, τον Abu Dharr, ο Σαριάτι καταλήγει στο συμπέρασμα πως “η ύπαρξη της φτώχειας είναι kufr (ύβρις, αντίθετη προς τις επιθυμίες του θεού)” και δηλωνει απερίφραστα: “Η αφθονία του ψωμιού είναι η υποδομή που έχει ανάγκη ο άνθρωπος για να μπορεί να λατρεύει τον θεό”.ⁱ Από αυτή την άποψη, η αδιάκοπη ταξική πάλη είναι η ιστορική αποστολή που το σιιτικό ισλάμ έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας. Οι διαδηλωτές που αντιδρούν ενάντια στην ακρίβεια και την εξαϋλωση της αγοραστικής δύναμης τους δεν είναι αποστάτες, αλλά διεκδικούν την επιστροφή της ισλαμική δημοκρατίας στις καταστατικές, επαναστατικές αρχές της. Από τις πρώτες μέρες της ίδρυσης του, το ισλαμικό κράτος προσπάθησε να εφαρμόσει μέτρα για την μείωση της φτώχειας και την άμβλυνση της ανισότητας, που είχε επιδεινωθεί σε δραματικά επίπεδα την εποχή της παντοδυναμίας του Σάχη. Τα λαϊκά στρώματα της υπαίθρου, αλλά και οι μάζες του βιομηχανικού προλεταριάτου, είχαν μείνει έξω απ’ το “οικονομικό θαύμα” της μοναρχίας. Δεν έφτασαν ποτέ σ’ αυτούς οι καρποί της αλματώδους καπιταλιστικής εξέλιξης της περιόδου 1955-1975. Ακόμα και στα γραπτά του Χομεϊνί είναι φανερή αυτή η αγωνία των κληρικών να πάρουν με το μέρος τους τις μάζες των κατατρεγμένων και να χρησιμοποιήσουν την ισλαμική φορολογία ώστε να ανυψώσουν το βιοτικό επίπεδο των μαζών. Γράφει σχετικά ο Χομεϊνί: “Αν αυτός ο τρόπος συμπεριφοράς είχε διατηρηθεί και η κυβέρνηση είχε κρατήσει την ισλαμική μορφή της, δεν θα είχε υπάρξει ούτε η μοναρχία, ούτε η αυτοκρατορία, ούτε ο σφετερισμός της ζωής και της περιουσίας του λαού, ούτε καταπίεση, ούτε λεηλασία, ούτε η κλοπή του δημόσιου θησαυροφυλάκιου, ούτε ανηθικότητα, ούτε πάσης φύσεως βδελύγματα [...] Αν δεν υπήρχαν αυτές οι αμετροεπείς βασιλικές τελετές, η κατασπατάληση και διαρκής κατάχρηση του δημοσίου χρήματος, δεν θα υπήρχε το έλλειμα στον προϋπολογισμό που μας αναγκάζει να υποκλιθούμε υπάκουα μπροστά στην Αμερική και τη Βρετανία και να εκλιπαρήσουμε από αυτές ένα δάνειο ή τη βοήθεια τους”.ⁱⁱ

Η προσπάθεια αυτή για την ανύψωση του βιοτικού επιπέδου των μαζών διακόπηκε βίαια εξαιτίας της ιρακινής εισβολής και του καταστροφικού πολέμου που ακολούθησε και διήρκεσε για μια οκταετία (1980-1988). Η επίθεση των μπααθιστών, που φοβόντουσαν την εξάπλωση των ιδεών της επανάστασης στις σιιτικές κοινότητες του Ιράκ, επέφερε τη γενική καθίζηση της ιρανικής οικονομίας, συρρικνώνοντας την εξόρυξη του πετρελαίου σε μόλις 1/3 της ετήσιας παραγωγής της εποχής της μοναρχίας.ⁱⁱⁱ Τα λαϊκά εισοδήματα καταβαραθρώθηκαν και οι “εμπειρογνώμονες” στη Δύση έδιναν βήμα στους δυσαρεστημένους εξόριστους μπουρζουάδες, που είχαν εγκαταλείψει το επαναστατικό Ιράν για να διασώσουν τις περιουσίες τους. Εξαπέλυαν μύδρους ενάντια στον λαϊκισμό των κληρικών, στα πρωτόγονα έθιμα τους και αναπολούσαν τις “παλιές καλές μέρες” της τυραννιάς του Παχλάβι, τότε που η ζωή τους έμοιαζε μ’ ένα πάρτι χωρίς τελειωμό. Ωστόσο, μετά τη λήξη του πολέμου η οικονομία γρήγορα ανέκαμψε κι επανήλθε σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Οι ισλαμικές κυβερνήσεις εφάρμοσαν τρία διαδοχικά πλάνα ανασυγκρότησης και ανάπτυξης μετά τον πόλεμο και η εγχώρια παραγωγική δομή διαιρέθηκε σε τρεις τομείς. Έναν παραδοσιακό δημόσιο τομέα που έθεσε τους στρατηγικούς κλάδους υπό τον έλεγχο του κράτους (ενέργεια, βιομηχανία, πιστωτικά ιδρύματα) κι έβαλε τις αντικειμενικές προϋποθέσεις για έναν κρατικό σχεδιασμό της οικονομίας. Έναν συνεταιριστικό τομέα που συνήθως περιλαμβάνει επιχειρήσεις οι οποίες επιδίδονται στην παραγωγη καταναλωτικών αγαθών και υπηρεσιών και σε έναν ιδιωτικό τομέα, απ’ όπου απουσιάζει εντελώς το μεγάλο κεφάλαιο. Ο ιδιωτικός τομέας στο Ιράν αποτελείται από την μικρή ιδιοκτησία, τους εμπόρους του παζαριού και μικρομεσαίες επιχειρήσεις.^iv Αυτό το οικονομικό μοντέλο ονομάστηκε απ’ τον Abolhassan Banisadr, “οικονομία του Tawhid”^v και συνοψίζεται σε τέσσερις βασικές αρχές: 1) Εθνικοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών και προτεραιότητα στην αξιοποίηση της κρατικής και δημόσιας περιουσίας, 2) Προτεραιότητα των ισλαμικών αξιών έναντι της αρχής της οικονομικής “ελευθερίας” (πχ. απαγόρευση του τραπεζικού τόκου), 3) Κοινωνική δικαιοσύνη (ένα απ’ τα σλόγκαν της επανάστασης ήταν “πραγωγή σύμφωνα με τις ικανότητες του καθενός, κατανάλωση με σύνεση”), 4) Αυτάρκεια (απόρριψη του laissez-faire στο διεθνές εμπόριο, δασμοί, καταπολέμηση της οικονομικής εξάρτησης από τρίτες χώρες).^vi

Το 2004 η ιρανική οικονομία είχε ανακάμψει πλήρως, με το κατά κεφαλήν εισόδημα να έχει επανέλθει στα επίπεδα του 1977 και την κατανομή του παραγόμενου πλούτου να χρηματοδοτεί προγράμματα ταχύρυθμου εξηλεκτρισμού της υπαίθρου, κατασκευής της υποδομής για την παροχή επιδοτούμενου φυσικού αερίου σε όλα τα σπίτια, επέκτασης του οδικού δικτύου και ανανέωσης των σιδηροδρόμων.^vii Οι εξοντωτικές δυτικές κυρώσεις έβαλαν στο στόχαστρο τις πωλήσεις του ιρανικού πετρελαίου που χρηματοδοτούσαν αυτά τα φιλολαϊκά προγράμματα και μετέτρεψαν το ισλαμικό οικονομικό μοντέλο της Tawhid, που περιλάμβανε έντονο το στοιχείο του κρατικού παρεμβατισμού με έμφαση στις πολιτικές για την καταπολέμηση της φτώχειας και την άμβλυνση της ανισότητας, σε μια οικονομία επιβίωσης με ολοένα και πιο χτυπητές ταξικές αντιφάσεις, αλλά και δομικές ανεπάρκειες. Μέσα στις νέες συνθήκες πολιορκίας της οικονομίας, οι τρεις παραγωγικοί κλάδοι από αλληλοσυμπληρωματικοί, μετατράπηκαν σε ανταγνωστικοί μεταξύ τους. Το κράτος κατέφυγε στις απο-κρατικοποιήσεις ως μια στρατηγική για να μετριάσει τον αντίκτυπο των κυρώσεων, οι οποίες στρέφονταν πρωτίστως ενάντια στο εισόδημα των κρατικών οργανισμών και των δημόσιων επιχειρήσεων, υπονομεύοντας την ικανότητα του κράτους να παρέχει βασικές υπηρεσίες στον πληθυσμό. Έτσι, πολλές δημόσιες επιχειρήσεις μεταβιβάστηκαν στη δικαιοδοσία των λεγόμων ισλαμικών κοινοφελών ιδρυμάτων (bonyads), τα οποία ανήκουν τυπικά στην κοινωνία των πολιτών. Ο αμιγώς ιδιωτικός τομέας παρέμεινε μάλλον αδιάφορος ως προς τις “ευκαιρίες” της οικονομικής “μεταρρύθμισης”, αφού το νομικό πλαίσιο για την προστασία της εργασίας στο Ιράν ήταν ακόμα απαγορευτικό για στρατηγικές συσσώρευσης κεφαλαίου βασισμένες στην δραστική υποτίμηση της εργασίας.^viii Κι αυτό παρά το γεγονός ότι ήδη από το 1999, είχαν μπεί σε κίνηση διαδικασίες αναδιάρθρωσης της αγοράς εργασίας προς μια πιο “ανταγωνιστική”, νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση.^ix

Όπως και να ‘χει, οι Ιρανοί ήταν συμφιλιωμένοι μ’ ένα κράτος που κατείχε διευρυμένο ρόλο στην οικονομία, που είχε στην ιδιοκτησία του το 70% της βιομηχανίας, που καθόριζε τους δείκτες τιμών ή επιδοτούσε βασικά αγαθά όπως η ενέργεια, η βενζίνη, τα φάρμακα, το σιτάρι, κλπ. Έχουν κάθε λόγο να μισούν τις νεο-αποικιακές δυνάμεις της Δύσης για τον οικονομικό πόλεμο που έχουν εξαπολύσει ενάντια στα ασθενέστερα στρώματα της ιρανικής κοινωνίας έχοντας σαν απώτερο σκοπό να οδηγήσουν τις μάζες στην απόγνωση και στην απελπισία. Από την άλλη, αγανακτούν και με το ισλαμικό καθεστώς αφού βλέπουν ότι η απο-κρατικοποίηση έχει καταλήξει στην ανάδυση μιας νέας αστικής τάξης, που αποτελείται κυρίως απ’ τα διευθυντικά στελέχη των bonyads, οι οποίοι θησαυρίζουν τη στιγμή που ο απλός λαός υποφέρει. Στο φυλλάδιο του για τον Abu Dharr, ο Σαριάτι είχε περιγράψει πώς αυτός ο ευγενής άγριος, ο απολίτιστος νομάδας της ερήμου, όταν κατέφτασε στη Μέκκα, μια πόλη πλούσιων εμπόρων που έλεγχαν τη διακίνηση των αγαθών σε ολόκληρη της δυτική αραβική χερσόνησο, έμεινε κατάπληκτος μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα των χτυπητών ταξικών αντιθέσεων της “πολιτισμένης” κοινωνίας.^x Για εκείνον, το θέαμα ανθρώπων βουτηγμένων στην πιο ακραία φτώχεια, που υπομένουν με στωικότητα την μοίρα τους και δεν εξεγείρονται με το σπαθί στο χέρι για να διεκδικήσουν από τους προνομιούχους όσα τους ανήκουν δικαιωματικά, είναι αφύσικο, κάτι το ακατανόητο.

Οι φτωχοί της Μέκκας την εποχή που ξεκινάει ο Μωάμεθ να κηρύττει εκεί το Κοράνι του, είναι ένα προλεταριάτο χωρίς ίχνος ταξικής συνείδησης. Διασπασμένο και χωρίς να αντιλαμβάνεται την καταπίεση την οποία υφίσταται, αποτελεί ένα υποχείριο στην υπηρεσία των πλούσιων και των ισχυρών. Οι προλετάριοι της Μέκκας λατρεύουν θεότητες που επικυρώνουν τις ταξικές ιεραρχίες της πόλης και φτάνουν στο σημείο να επιτεθούν στον Μωάμεθ και τους λιγοστούς οπαδούς του για τον αιρετικό, εξισωτικό μονοθεϊσμό που πρεσβεύουν. Ωστόσο, ο Abu Dharr είναι ένας “οπλισμένος προφήτης”, όπως τον αποκαλεί ο Σαριάτι. “Ο μονοθεϊσμός του δεν είναι μια υποκειμενική, πνευματική, ατομιστική φιλοσοφία. Είναι αδιαχώριστος από την επιδίωξη μιας ενότητας ανάμεσα στις φυλές, στις κοινωνικές τάξεις, την επιδίωξη για δικαιοσύνη, για το κάθε άτομο που θα λαμβάνει το δικαιωματικό μερίδιο του [από τον κοινωνικό πλούτο]”.^xi Η υποταγή απέναντι στον θεό σε αυτή την περίπτωση συνεπάγεται το καθήκον της καθολικής απόρριψης κάθε ανθρώπινης ιεραρχίας, κάθε εφήμερης εξουσιαστικής πολιτικής κατασκευής και κάθε δομής που καθιστά μια κοινωνική ομάδα υποτελή και μιαν άλλη κυρίαρχη. Η ιδέα της απόλυτης ισότητας μπροστά στο θεό, συνεπάγεται την απόλυτη ισότητα ως βασική αρχή οργάνωσης της κοινωνίας που συμμορφώνεται με τις επιταγές του σιιτικού ισλάμ, του κόκκινου ισλάμ του Σαριάτι. Από αυτή την άποψη, οι μάζες που ξεχύθηκαν τις προηγούμενες μέρες στους δρόμους των ιρανικών πόλεων απλώς εκπληρώνουν τη θρησκευτική τους αποστολή, το επαναστατικό τους καθήκον. Αρνούνται να είναι άβουλα θύματα, σαν τους προλετάριους της Μέκκας. Εξεγείρονται ενάντια στην αδικία και απαιτούν την επιστροφή της ισλαμικής κοινωνίας στις βασικές, επαναστατικές αρχές της.

Ας μιλήσουμε τέλος για τους σαμποτέρ, τους πράκτορες της Mossad που παρεισφρύουν στο πλήθος. Είναι παράλογο να ισχυρίζεται κάποιος ότι οι χιλιάδες διαδηλωτές που κατέβηκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για τη δραματική χειροτέρευση των συνθηκών της ζωής τους, είναι όλοι υποχείρια ξένων δυνάμεων, υποκινούμενοι από αυτή ή την άλλη μυστική υπηρεσία. Από την άλλη, οι ίδιοι οι ισραηλινοί, αλλά και οι αμερικανοί μέσω του Mike Pompeo, παραδέχτηκαν δημόσια ότι υπάρχουν κλιμάκια της Mossad που ανέλαβαν δράση κι επιχείρησαν να εκτρέψουν την εξέγερση προς μια κατεύθυνση που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Σιωνιστών. Η αποστολή αυτών των ομάδων δεν ήταν βέβαια να προκαλέσουν τη λαϊκή κινητοποίηση, αλλά να οξύνουν τη διαλεκτική της βίας ανάμεσα στους διαδηλωτές και τους μπάτσους. Δεν υπάρχει καμία συνωμοσιολογία εδώ πέρα, ούτε είναι τόσο δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι οι δυτικές υπηρεσίες διεξάγουν επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης του καθεστώτος μέσα στο έδαφος του Ιράν. Αυτή είναι άλλωστε και μια επιχειρησιακή διάσταση που ορίζει σε μεγάλο βαθμό το αντικειμενικό όριο ανάμεσα σε μια μητρόπολη του διεθνοποιημένου καπιταλισμού, που είναι σε θέση να ασκήσει ιμπεριαλισμό, και μια χώρα που, σε τελική ανάλυση, ανήκει στην ετεροκαθοριζόμενη περιφέρεια του συστήματος. Η δυνατότητα δηλαδή που έχει το Ισραήλ, ή οι ΗΠΑ, να παρέμβουν ενεργά στην ταξική πάλη στο Ιράν και να διαμορφώσουν το ιδεολογικό πλαίσιο, το πολιτικό περιεχόμενο και τις τακτικές της, τη στιγμή που το Ιράν και οι υπόλοιπες χώρες της περιφέρειας και της ημι-περιφέρειας, δεν είναι σε θέση να κάνουν το ίδιο. Να αναμειχτούν δηλαδή στα εσωτερικά των χωρών του καπιταλιστικού πυρήνα.

Η Mossad μπορεί να παριστάνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον καλό σαμαρείτη που φροντίζει ότι οι διαδηλωτές θα έχουν τη δυνατότητα να ανταποδώσουν τα χτυπήματα που δέχτηκαν από τους μπασίτζ ή την αστυνομία. Στην πραγματικότητα, αυτό που ήθελαν οι Σιωνιστές ήταν να χυθεί όσο το δυνατό περισσότερο αίμα ώστε οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να βρουν το πρόσχημα που χρειάζονται ώστε να ξεκινήσει ένας δεύτερος γύρος εχθροπραξιών. Από την άλλη, οι ισλαμικές αρχές απαιτούν “εθνική ενότητα” και ζητούν απ’ τον λαό να στοιχιστεί υπάκουα πίσω απ’ την αντι-ιμπεριαλιστική γραμμή του καθεστώτος. Σίγουρα, η φαντασίωση του μέσου εξόριστου ιρανού μπουρζουά είναι η εγκατάλειψη της “τυχοδιωκτικής” εξωτερικής πολιτικής της ισλαμικής δημοκρατίας, δηλαδή η εγκατάλειψη των Παλαιστίνιων και των υπόλοιπων θυμάτων της ισραηλινής επιθετικότητας στην τύχη τους, και η μετατροπή του Ιράν σε “κανονικό κράτος”. Ωστόσο, παρά τα αντι-ιμπεριαλιστικά εύσημα που διεκδικεί το καθεστώς ως πυρήνα της ιδεολογικής νομιμοποίησης του, δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι το Ιράν δεν έκανε το παραμικρό για να συνδράμει την Παλαιστινιακή Αντίσταση της Γάζας στον ηρωικό και άνισο αγώνα που διεξήγαγε για δύο ολόκληρα χρόνια ενάντια στην μανία της ισραηλινής γενοκτονικής μηχανής. Ακόμα και κατά τη διάρκεια του πολέμου των 12 ημερών, το Ιράν δεν εκτόξευσε ούτε έναν πύραυλο προς τα στρατόπεδα και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις των IDF στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, προκειμένου να ανακουφίσει τους πολιορκημένους Παλαιστίνιους και να βάλει προσωρινά φρένο στην μαζική σφαγή τους. Αντίθετα, τα υπόλοιπα μέλη του άξονα της αντίστασης, η Χεζμπολά και οι Χούθι, παρέδωσαν μαθήματα διεθνιστικής αλληλεγγύης και πλήρωσαν βαρύ τίμημα γι’ αυτό. Η στάση του Ιράν νομίζω υποδήλωνε έμμεσα ότι η θεοκρατία ήταν πρόθυμη να πάψει να αναμειγνύεται στη Γάζα, υπό τον όρο ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ θα έκανα πίσω στον διακηρυγμένο στόχο τους για ανατροπή της ισλαμικής δημοκρατίας και αλλαγή καθεστώτος. Φαίνεται ότι ακόμα κι εδώ, το ζητούμενο δεν είναι η “εξημέρωση” της ιρανικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά η αναβίωση των αρχών του ριζοσπαστικού ισλάμ του Σαριάτι. Η επιστροφή στην δέσμευση για μια άνευ όρων αλληλεγγύη προς τους mustazafin, τους καταπιεσμένους και κατατρεγμένους αυτού το κόσμου.

iAl. Shariati, And Once Again Abu Dharr.

iiRuhollah al-Khomeini, Islamic Government, σελ. 19.

iiiAl. Margoev & P. Artemiev, Neither East, Nor West: How Iran’s Economy Copes With Sanctions, σελ. 8.

ivΤ. Φωτόπουλος, Η ροζ επανάσταση στο Ιράν, η “Αριστέρα” και η εκστρατεία αλλαγής καθεστώτος, (Περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία, Καλοκαίρι 2009- Χειμώνας 2010), σελ. 35-97.

vH ισλαμική αρχή του Tawhid μπορεί να αποδοθεί καλύτερα με τον όρο “ενότητα”, δηλαδή την απουσία σύγκρουσης, την αρμονία.

viAl. Margoev & P. Artemiev, Neither East, Nor West: How Iran’s Economy Copes With Sanctions, σελ. 9.

viiDj. Salehi-Isfahani, Revolution and redistribution in Iran (Virginia Tec, Department of Economics).

viiiEmployment Law in Iran.

ixDj. Salehi-Isfahani, Labor and the Challenge of Economic Restructuring in Iran (Middle East Research and Infromation Project).

xAl. Shariati, ο.π.

xiAl. Shariati, ο.π.

“Η σύσκεψη δεν πήγε καλά. Οι Ρωμαίοι απεσταλμένοι είπαν στην Τεύτα, βασίλισσα της Ιλλυρίας, για ποιόν λόγο βρίσκονταν εκεί και ανέλυσαν τα προφανή παράπονα τους: η πειρατεία των υπηκόων της στην Αδριατική, τη θάλασσα που βρίσκεται ανάμεσα στην Ιλλυρία και την Ιταλία, χειροτέρευε συνεχώς, μέχρι που μερικοί Ιταλοί έμποροι σκοτώθηκαν και οι αναφορές έφτασαν στη Ρώμη. Εξήγησαν πως είχαν έρθει για να ζητήσουν από τη βασίλισσα να χαλιναγωγήσει τους υπηκόους της και να εξασφαλίσει πως δεν θα ξανασυνέβαιναν τέτοια περιστατικά [...] Καθώς η Τεύτα άκουγε, δεν έκανε καμία απόπειρα να κρύψει την περιφρόνηση της [...] Στην έλλειψη διπλωματικότητας όμως οι Ρωμαίοι απάντησαν με τον ίδιο τρόπο. Ο νεαρότερος Κορουνκάνιος έχασε την ψυχραιμία του και προειδοποίησε την Τεύτα πως αν η άρνηση της να περιορίσει τους υπηκόους της αποτελούσε συνήθη ιλλυρική πρακτική, μπορεί οι Ρωμαίοι να έρχονταν και να άλλαζαν τον τρόπο που γίνονταν τα πράγματα εκεί”.

Robin Warefield, Η Κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους

Όταν οι Ρωμαίοι αιχμαλώτιζαν έναν απ’ τους αρχηγούς των λαών που είχαν καθυποτάξει στην μάχη, δεν τον σκότωναν αλλά συνήθιζαν να τον μεταφέρουν ζωντανό στη Ρώμη. Εκεί, ο έκπτωτος ηγέτης ήταν υποχρεωμένος να παρελάσει στους δρόμους της πόλης απογυμνωμένος απ’ τα αξιώματα του και αλυσοδεμένος σαν κοινός σκλάβος, προς τιμή του θριαμβευτή στρατηγού, αλλά και προς τέρψη των εξαθλιωμένων πληβείων της πόλης, που για λίγο μπορούσαν να αισθάνονται κι εκείνοι ότι βρίσκονταν με το μέρος των νικητών. Η μοίρα του Μαδούρο φαίνεται ότι θα είναι ίδια με εκείνη του Ιουγούρθα της Νουμιδίας, του Περσέα της Μακεδονίας, ή των ηττημένων φυλάρχων των “βάρβαρων” γερμανικών φυλών. Την μία μέρα υποδεχόταν με κάθε επισημότητα τους διπλωματικούς απεσταλμένους του Σι-Τζιν-Πινγκ και κουβέντιαζε μαζί τους νέες στρατηγικές συμφωνίες στους τομείς της βιομηχανίας, της εξόρυξης πετρελαίου και του εμπορίου. Την επόμενη, πέφτει στα χέρια των ειδικών δυνάμεων ΔΕΛΤΑ και σύρεται στις ΗΠΑ σιδηροδέσμιος, συνοδευόμενος από πράκτορες της δίωξης ναρκωτικών για να δικαστεί σαν κοινός εγκληματίας. Ο θρίαμβος του Τραμπ δεν θα τελεστεί στη Via Sacra, όπως γινόταν με τους ύπατους στην αρχαία Ρώμη, αλλά μπροστά στις κάμερες και τα φλας των μεγάλων δικτύων της διεθνούς προπαγάνδας. Οι μάσκες έπεσαν και το μήνυμα της αποκτηνωμένης γενοκτονικής καπιταλιστικής διεθνούς είναι ξεκάθαρο. Δεν υπάρχει καμία αφηρημένη ηθική αρχή, κανένας νομικός κανόνας, κανένας θεσμός ή μηχανισμός συλλογικής ασφάλειας που να είναι σε θέση σήμερα να προστατέψει τον αδύναμο από τις βλέψεις και τις ορέξεις του ισχυρού. Νόμος είναι η θέληση του ηγεμόνα. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλει να μεταδώσει προς όλες τις κατευθύνσεις η Αυτοκρατορία, όταν μεταχειρίζεται τον Μαδούρο σαν μια φιγούρα εκτός νόμου, σαν έναν αποστάτη.

Ο δημόσιος εξευτελισμός του Μαδούρο είναι μια υπενθύμιση προς όλους όσους παρακολουθούν από μακριά, ότι ένας απλός οδηγός λεωφορείου μπορεί κάποτε να αναρριχηθεί στα ανώτερα αξιώματα της χώρας του, αλλά οι προνομιούχοι μπουρζουάδες, οι “νόμιμοι ιδιοκτήτες” αυτής της κοινωνίας, δεν θα ησυχάσουν ποτέ αν δεν ανατρέψουν αυτή την διαστρέβλωση των “φυσικών” ιεραρχιών της αγοράς. Η Αυτοκρατορία κομπάζει για τη συντριπτική τεχνολογική υπεροχή που τάχα της επέτρεψε να φέρει σε πέρας την εγκληματική στρατιωτική επιχείρηση της, ωστόσο όλα δείχνουν ότι τον πρώτο λόγο για την έκβαση της απαγωγής είχε η προδοσία που προήλθε μέσα απ’ τον στενό κύκλο του προέδρου. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι οι ΗΠΑ μπόρεσαν να προσεγγίσουν τη στρατιωτική βάση όπου είχε καταφύγει ο Μαδούρο με ελικόπτερα black hawk, τα οποία είναι κατεξοχήν ευάλωτα τόσο στα συστήματα αεράμυνας που διαθέτει η Βενεζουέλα (πχ. τα ρωσικά Buk), όσο και στους φορητούς αντιαεροπορικούς πυραύλους με τους οποίους είναι εξοπλισμένες οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας;

Ο παρανοϊκός αυτοκράτορας από την μία δηλώνει ότι η κεραυνοβόλα στρατιωτική επέμβαση στο Καράκας δεν ήταν παρά η σύλληψη ενός ποινικού εγκληματία, με την απαραίτητη συνδρομή του στρατού. Από την άλλη, δηλώνει υπερφίαλα ότι οι ΗΠΑ θα “κάνουν κουμάντο” στη Βενεζουέλα, μέχρι να βρεθεί η διάδοχή κατάσταση που θα αναλάβει να κυβερνήσει τη χώρα ως εντεταλμένος τοποτηρητής των συμφερόντων του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Αναρωτιέται κανείς αν η συλλογική Δύση έχει πια απωλέσει την ικανότητα να αναλύει κοινωνικά και να κατανοεί τους αντιπάλους της. Οι δεξαμενές σκέψεις, όπως το FDD, το Heritage Foyndation, ή το Carnegie Endownment, που βρίσκονται κοντά στα θεσμικά κέντρα λήψης αποφάσεων κι απαρτίζονται απο οργανικούς διανοούμενους του συστήματος, πιο πολύ παράγουν ιδεολογία και λιγότερο λειτουργούν ως αμερόληπτοι συμβουλάτορες του συμπλέγματος της κρατικής εξουσίας. Οι “εμπειρογνώμονες” στις ΗΠΑ μιλούν για μια χειρουργική επιχείρηση αποκεφαλισμού ενός εχθρικού καθεστώτος, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι το μπολιβαριανό καθεστώς δεν είναι η προσωπική δικτατορία ενός ανθρώπου, αλλά έχει από πίσω του ένα ολόκληρο ταξικό κίνημα με διευρυμένη και αφοσιωμένη κοινωνική βάση. Παρά τις δομικές αντιφάσεις και τις ανεπάρκειες του, ο τσαβισμός υλοποίησε την ριζική αναδιανομή του κοινωνικού εισοδήματος προς όφελος των κατώτερων τάξεων. Χρησιμοποίησε τα εισοδήματα από τις πωλήσεις του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές για να χρηματοδοτήσει κοινωνικά προγράμματα και να βγάλει μια τεράστια μερίδα του υπο-προλεταριάτου από τις συνθήκες ακραίας φτώχειας μέσα στις οποίες ζούσαν μέχρι τότε.

Παράλληλα, το πρόγραμμα του τσαβισμού περιλάμβανε και τη θέσμιση θεσμών παράλληλης διακυβέρνησης από-τα-κάτω, τις μπολιβαριανές συνελεύσεις γειτονιάς, στις οποίες το κράτος έχει μετακυλήσει σημαντικές αρμοδιότητες σε ότι αφορά τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων, αλλά και τον σχεδιασμό και την εκτέλεση έργων υποδομής που βελτιώνουν τη συλλογική ζωή της κοινότητας.ⁱ Η λειτουργία αυτών των αμεσοδημοκρατικών δομών έχει δώσει μια άνευ προηγουμένου δύναμη στις υποβαθμισμένες κοινότητες των προλετάριων της Βενεζουέλας να αποφασίζουν οι ίδιοι για τα πράγματα που τους αφορούν άμεσα. Αποτελούν τον βασικό λόγο που το μπολιβαριανό κίνημα έχει επιδείξει τέτοια ανθεκτικότητα στις επανειλημμένες απόπειρες των νεομπουρζουάδων να παλινορθώσουν την προηγούμενη τάξη πραγμάτων με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεση τους. Από αυτή την άποψη, είναι μάλλον αφελές να πιστεύει κανείς ότι όλα αυτά τα εκατομμύρια των προλετάριων θα δεχτούν μοιρολατρικά την επιβολή μιας δωσιλογικής κυβέρνησης-μαριονέτας, που θα έχει σαν μοναδικό της στόχο την αποκατάσταση των προνομίων των αστών και την επαναφορά των ετεροκαθοριζόμενων στρωμάτων στο καθεστώς του παρία και του κοινωνικού απόβλητου. Ούτε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πολύ από αυτούς τους “απόβλητους” είναι οπλισμένοι, ενώ μπορούν να υπολογίζουν και στην υποστήριξη μερίδας του στρατού.

Τέλος, δεν γίνεται να μην αναφερθώ εδώ στην άποψη που εκφράζει μια ορισμένη ορθοδοξία του αναρχικού χώρου, που καταφεύγει σε απολιθωμένα στερεότυπα της εποχής της Τρίτης Διεθνούς κι έναν βολικό ισαποστακισμό. Η άποψη αυτή εξομοιώνει την επιδρομή των ΗΠΑ με τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία και ξεκινώντας από αυτή την αφετηρία μιλάει για ένα “νέο μοίρασμα του κόσμου” μεταξύ των ιμπεριαλισμών των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας. Όσο υπερεπαναστατικά κι αν ακούγονται όλα αυτά, στην πραγματικότητα συνιστούν μια εντελώς εσφαλμένη ερμηνεία αναφορικά με τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στο επίπεδο της γεωπολιτικής. Αρχικά, μια απλή μελέτη των εμπειρικών οικονομικών δεδομένων αρκεί για να διαλύσει την ψευδαίσθηση της ρωσικής υπερδύναμης που συμμετέχει επί ίσοις όροις σε έναν διεθνή ανταγωνισμό με τις υπόλοιπες ιμπεριαλιστικές καπιταλιστικές δυνάμεις. Για να το πούμε διαφορετικά, οι οικονομικοί μηχανισμοί που παράγουν αντικειμενικά τη ροπή του καπιταλιστικού συστήματος για μια φυγή προς τα εμπρός, μέσω της επέκτασης των εξωτερικών συνόρων του και της αφομοίωσης νέων αγορών, πολύ απλά δεν υφίσταται στην περίπτωση της μετασοβιετικής Ρωσίας.ⁱⁱ

Ακόμη περισσότερο, ο M. Lebsky έχει δείξει ότι η απόφαση για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης στην Ουκρανία δεν μπορεί να εξηγηθεί ικανοποιητικά με όρους αμιγώς πολιτικής οικονομίας, ή με απλοϊκά θεωρητικά σχήματα περί “ρωσικού ιμπεριαλισμού”. Αν θεωρήσουμε ότι οι ανάγκες κερδοφορίας του ρωσικού κεφαλαίου συνιστούν την κινητήρια δύναμη πίσω από την εξαπόλυση της εκστρατείας στην Ουκρανία, τότε θα παρατηρήσουμε ότι στην πραγματικότητα το ρωσικό κεφάλαιο υπέστη μια τεράστια απώλεια εσόδων εξαιτίας του πολέμου, που δεν είναι δυνατό να αναπληρωθεί ούτε στο ελάχιστο από την υποτιθέμενη εξασφάλιση ενός ρωσικού μονοπωλίου στις, ανύπαρκτες στην πραγματικότητα, “αγορές” του υποβαθμισμένου Ντονμπάς. Για να μιλήσουμε με αριθμούς το 2021, πριν ακόμα διακοπούν οι εμπορικές σχέσεις με την ΕΕ, η Ρωσία εισέπραξε μέσα σ’ έναν χρόνο 267 δισεκατομμύρια δολάρια από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου στις αγορές της Ευρώπης. Δηλαδή, σε έναν χρόνο η Ρωσία εισέπραξε από τις συναλλαγές της με την Ευρώπη περισσότερα χρήματα απ’ όσα είχε εισπράξει από την Ουκρανία μετά από 20 χρόνια αδιάλειπτων επενδύσεων στην οικονομία και τον παραγωγικό της τομέα.ⁱⁱⁱ Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στους υπόλοιπους τομείς της ρωσικής οικονομίας. Θα αναφέρω εδώ ότι μονάχα το 2021, το εμπόριο με το μπλοκ της ΕΕ και τη Βρετανία αντιστοιχούσε στο 40% του συνολικού εξωτερικού εμπορίου της Ρ.Ο., τη στιγμή που το εμπόριο με τις πρώην χώρες της κοινοπολιτείας ανερχόταν σε 12,2% του συνόλου, ενώ η Ουκρανία δεν ευθυνόταν παρά μόνο για ένα ισχνό 1,6% των συνολικών αγαθών που διακινούνταν. Έτσι, αυτοί που εμμένουν στη θέση περί ρωσικού καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, θα πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί η καπιταλιστική άρχουσα τάξη στη Ρωσία προτίμησε να θυσιάσει το 40% της κερδοφορίας της που εκπήγαζε απ’ τις προηγμένες αγορές της Ευρώπης, για να κατοχυρώσει δικαιώματα αποκλειστικής εκμετάλλευσης σε μια ουσιαστικά ανύπαρκτη καπιταλιστική αγορά, που επιπροσθέτως μετά τον πόλεμο έχει πλέον αποκτήσει τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά.

Κλείνοντας, το να ισχυρίζεται κάποιος ότι η Βενεζουέλα και η Ουκρανία είναι το ίδιο πράγμα επειδή και στις δύο περιπτώσεις έχει γίνει χρήση στρατιωτικής βίας, είναι σαν να υποστηρίζει ότι η Βρετανία και η Μαδαγασκάρη δεν έχουν διαφορές επειδή είναι και οι δύο νησιά. Τι σχέση έχει αλήθεια η μπολιβαριανή εξέγερση των πληβείων, με τον νεοναζισμό του Αζόφ που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του καθεστώτος του Ζελένσκυ; Τι ρόλο παίζει η Βενεζουέλα στη διεθνή σύγκρουση ανάμεσα στην αποικιοκρατία και την αντιαποικιοκρατία; Ποιος είναι ο αντίστοιχος ρόλος της Ουκρανίας ως προκεχωρημένου φυλακίου του ΝΑΤΟ στην Ευρασία; Για ποιον λόγο η εγχώρια αναρχία αγνοεί επιδεικτικά την ύπαρξη των πληβειακών κοινοτήτων των ρωσόφωνων της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας, που το 2014 πήραν τα όπλα για να αντισταθούν στις ναζιστικές παραστρατιωτικές συμμορίες που έστειλε εναντίον τους η χούντα του Κιέβου; Ποια αντιστοιχία μπορεί αλήθεια να βρει κανένας ανάμεσα σε αυτή την εμφυλιοπολεμική συνθήκη της Ουκρανίας και την γκανγκστερική επιδρομή των ΗΠΑ; Το διακύβευμα είναι κρίσιμο διότι οι οπαδοί της θεωρίας των ιμπεριαλισμών παρουσιάζουν μια εγγενώς συγκρουσιακή και μεταβατική συνθήκη, που έχει όλες τις προϋποθέσεις να επιφέρει ρήγματα στο κατεστημένο, ως μια νέα Ιερή Συμμαχία. Ένα άτυπο σύμφωνο ανάμεσα στους ισχυρούς, που αποτελεί το νέο σημείο ισορροπίας του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος. Εκεί όπου υπάρχει δυναμισμός, αυτοί βλέπουν στασιμότητα. Εκεί όπου υπάρχει ανταγωνισμός, εκείνοι βλέπουν τη συνεργασία. Εκεί που υπάρχουν λανθάνουσες προοπτικές κι ευκαιρίες για τα υπόγεια ρεύματα της ταξικής αυτονομίας, εκείνοι βλέπουν αδιέξοδα και το οριστικό νεκροταφείο τους.

iG. Ciccariello-Maher, Dual Power in the Venezuelan Revolution (Montly Review).

iiΕίναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική; (Κόκκινη Ορχήστρα).

iiiM. Lebsky, History of the Russian World: From Soft Power to Irredentism (Cosmonaut).

“Ισμήνη μου, αδερφή μου, μάτια μου,

Ξέρεις ποιες συμφορές περίσσεψαν απ’ τον Οιδίποδα

που δεν τις φόρτωσε σε μας τις δυο τις ζωντανές ο Δίας;

Θλίψη, κατάρα, καταφρόνια και ντροπή

δεν είδα να περίσσεψε καμιά

και στις δικές μου συμφορές και στις δικές σου.

Τώρα, τι να ‘ναι πάλι η προσταγή του στρατηγού

που γέμισε την αγορά προσώρας, καθώς λένε;

πήρε τ’ αυτί σου κι έμαθες; ή δεν ψυχανεμίζεσαι

αντάρες εχθρικές εκείνους που αγαπάμε να σιμώνουν”;ⁱ

Πολλές φορές μου έρχεται στο μυαλό η φιγούρα της μητέρας του Αλ. Γρηγορόπουλου και πιο συγκεκριμένα ο τρόπος που διάλεξε για να διαχειριστεί την οδύνη που της προξένησε ο χαμός του παιδιού της. Το όνομα της μου διαφεύγει. Εκείνο που θυμάμαι πιο πολύ για εκείνη είναι ότι ήταν ιδιοκτήτης κοσμηματοπωλείου σε έναν απ’ τους πολυτελείς δρόμους του κέντρου της Αθήνας, με άλλα λόγια, σίγουρα δεν της έλειπαν τα χρήματα. Αυτή η οικονομική άνεση που είχε η οικογένεια του αδικοχαμένου Αλέξη , της έδωσε τα μέσα για να σταθεί σαν ίσος προς ίσο ενάντια στο Κράτος. Να καταπολεμήσει δηλαδή ιδιωτικά την αυθαιρεσία της κρατικής εξουσίας, να μπλοκάρει τις έμμεσες προσπάθειες του κρατικού μηχανισμού να χειραγωγήσει τη λειτουργία των θεσμών ώστε να εξασφαλίσει τον μεγαλύτερο βαθμό ατιμωρησίας για τον δήμιο του Αλέξη. Η οικογένεια ξόδεψε πολύ χρήμα για να προσλάβει δικό της τεχνικό σύμβουλο που πέρασε από κόσκινο το πόρισμα της βαλιστικής εξέτασης και την ετυμηγορία του ιατροδικαστή. Εξασφάλισε τις υπηρεσίες των καλύτερων δικηγόρων για να προβάλλουν ουσιαστική δικονομική αντίσταση στις πρακτικές της έδρας που παραδοσιακά μεροληπτεί υπέρ των “οργάνων της τάξης”.

Σε μεγάλο βαθμό, ο αγώνας της ήταν αξιοπρεπής αλλά μοναχικός. Έφτασε μάλιστα στο σημείο όταν θέλησε να μιλήσει, με την αφορμή της εκδίκαση της έφεσης του Κορκονέα με την οποία ζήτησε αναθεώρηση της ποινής του, να προτιμήσει την “Καθημερινή” για να δημοσιεύσει την γραπτή παρέμβαση της.ⁱⁱ Εκεί διευκρίνισε προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι ο Αλέξης δεν ανήκε σε καμία πολιτική ομάδα και δεν συμμετείχε σε δράσεις κι ενέργειες ατόμων από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους, που έκτοτε επιχείρησαν να εντάξουν την θύμηση της δολοφονίας του στις δικές τους ανατρεπτικές πολιτικές επιδιώξεις. Προβαίνοντας σε αυτή την διασάφηση ίσως θέλησε να κερδίσει την εύνοια των δικαστικών αρχών, διαχωρίζοντας τον εαυτό της απ’ τον όχλο των ταραξιών τον οποίο οι δικαστές έχουν συνηθίσει τόσα χρόνια να μεταχειρίζονται σαν τον εσωτερικό ταξικό εχθρό. Ίσως πάλι να διαφωνεί με την αναγωγή του Αλέξη σε σύμβολο ενός ριζοσπαστικού κινήματος με το οποίο η ίδια σίγουρα δεν έχει κοινές αναφορές και μπορεί ακόμα και να μην το κατανοεί. Αυτός μπορεί να ήταν ο τρόπος της για να αποκαταστήσει τη δική της, προσωπική “ιστορική αλήθεια”.

Στον αντίποδα έχουμε την Μάγδα Φύσσα. Μια άλλη τραγική φιγούρα , που όμως αντιμετώπισε την προσωπική της συμφορά με πνεύμα εντελώς διαφορετικό από εκείνο της μητέρας του Αλέξανδρου. Η Μάγδα Φύσσα έκανε πράγματι την λύπη της οργή, κατά το προσφιλές αξίωμα που δηλώνει ότι η “οργή είναι το καταφύγιο της λύπης”. Από την αρχή αποδέχτηκε πρόθυμα την αγάπη και την αλληλεγγύη με την οποία την περιέβαλλε το ευρύτερο αντιφασιστικό κίνημα. Προσπάθησε να δώσει ένα νόημα στον θάνατο του αγαπημένου της προσώπου που ξεπερνούσε την αυστηρά ιδιωτικά όρια της σχέσης ανάμεσα στην μητέρα και τον γιο και στο πλαίσιο αυτης της διαδικασίας, να πάψει να είναι ένα ακόμα θύμα και να μεταμορφωθεί σε υποκείμενο. Το νόημα αυτό δεν ήταν δικό της δημιούργημα, αλλά το βρήκε έτοιμο στις φαντασιακές αναπαραστάσεις με τις οποίες το ανταγωνιστικό κίνημα βίωσε το σοκ της στυγερής δολοφονίας ενός ανθρώπου που θεωρούσε ότι προερχόταν από τα σπλάχνα του. Το νόημα ήρθε στην Μάγδα Φύσσα από-τα-έξω, εκείνη απλώς έπρεπε να αποφασίσει αν θα το αποδεχτεί και θα το εσωτερικεύσει, ή αν θα το απορρίψει και θα το αναθεματίσει. Η επιλογή σίγουρα δεν ήταν εύκολή. Πολλές φορές η οργή για τον πρόωρο χαμό ενός προσφιλούς μας προσώπου, μεταφράζεται σε έμμεση ενοχοποίηση των πολιτικών πεποιθήσεων του νεκρού. Την αξιολόγηση της συνολικής ενασχόλησης του με την πολιτική ως μιας διαδικασίας που ήταν γραφτό να οδηγήσει αργά ή γρήγορα, στην μακάβρια κατάληξη του. Για την οικογένεια του θύματος, οι μετέπειτα σύντροφοι του νεκρού στην ουτοπία βαρύνονται εξίσου από ευθύνες. Αυτοί μοιράστηκαν μαζί του και υπέθαλψαν το πάθος του για την ελευθερία. Η δική τους κοινότητα λειτούργησε ανταγωνιστικά ως προς την πρωτόλυα κοινότητα της οικογένειας και τελικά στέρησε τη ζωή από ένα από τα μέλη της.

Κάποιος θα πει ότι η διαφορά έγκειται στην ιδιοκτησιακή αντίληψη για την οκογένεια και στο κατά πόσο αυτή υπάρχει ως προς τη σχέση που ένας γονέας διατηρεί με τα παιδιά του. Η επιβολή ενός ασφυκτικού πλαισίου ελέγχου εκ μέρους του γονέα μπορεί κάλλιστα να προέρχεται από την επιθυμία της προστασίας του παιδιού από απειλές και κινδύνους, πραγματικούς ή υποθετικούς, που ο γονέας δεν είναι, ούτε βέβαια μπορεί να είναι ποτέ σε θέση να προβλέψει. Από την άλλη, η αποδοχή της αυτονομίας του υποκειμένου, συνεπάγεται και το ρίσκο που εμπεριέχει αυτή η αυτονομία. Την αβεβαιότητα ως προς την κατάληξη των ατομικών επιλογών μας. Ωστόσο, εδώ το ερώτημα που θέτω δεν είναι αν η διαφορετική αντιμετώπιση της μητέρας του Αλέξη και της Μάγδας Φύσσα μπορεί να εξηγηθεί με βάση δυο αντιθετικές αντιλήψεις για την γονεϊκότητα.

Αυτό που με ενδιαφέρει πρωτίστως είναι η διαλεκτική αλληλεπίδραση ανάμεσα στην προϋπάρχουσα ατομική αντίληψη, είτε αυτή είναι παραδοσιακή πατριαρχική, ή “προοδευτική”, και της πολιτικοποίησης του θανάτου του Αλέξη και του Παύλου. Αν δηλαδή αυτή η πολιτική διάσταση είναι ικανή να επιδράσει στην προϋπάρχουσα εδραιωμένη αντίληψη και να την αλλάξει, κανοντας την μητέρα του Αλέξανδρου να δει με συμπάθεια τις διαμαρτυρίες για τον θάνατο του γιού της, μετατρέποντας την οδύνη σε μια παραγωγική ψυχική δύναμη.. Ή αντίθετα, αν η μητέρα του Παύλου μπορούσε να αναθεωρήσει τη στάση της και ν’ απορρίψει κάθε αναφορά στον πολιτικό χαρακτήρα της δολοφονίας του παιδιού της, στρεφόμενη αποφασιστικά προς την ιδιώτευση.

Η Μάγδα Φύσσα αγκάλιασε με τη στάση της την μετατροπή του Παύλου σε σύμβολο του αγώνα ενάντια στον ναζισμό. Μάλιστα, ανέλαβε και η ίδια με τις σπαρακτικές συνεντεύξεις και τις τακτικές δημόσιες τοποθετήσεις της να ενεργήσει σαν φορέας και αναμεταδότης αυτού του κρίσιμου μηνύματος για την ανάγκη της οργανωμένης συλλογικής πάλης ενάντια στην εξάπλωση της φασιστικής βίας. Δεν έχωσε το κεφάλι της στην άμμο, δεν προέτρεψε τα παιδιά της εργατιάς να ζήσουν ήσυχα και να κάνουν “το καθήκον τους” στη δουλειά και το σχολείο ώστε να μην βρεθούν σφαγμένοι στο πεζοδρόμιο, όπως ο γιός της. Είναι αλήθεια ότι στην εκκοσμικευμένη θεολογία των ριζοσπαστικών κινημάτων, ο θάνατος του ατόμου πολλές φορές εκτός από το τέλος είναι και μια νέα αρχή. Στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, και παλιότερα στην Βόρεια Ιρλανδία ή την χώρα των Βάσκων, κάθε κηδεία ενός δολοφονημένου αγωνιστή, μετατρέπεται σε διαδήλωση υπέρ της ανεξαρτησίας, συσπειρώνοντας τον πληθυσμό, αποκηρύσσοντας την τρομοκρατία των κυρίαρχων κι επιβεβαιώνοντας εκ νέου τη διάθεση του οργανωμένου λαού να παλέψει για τα δικαιώματα του.

Η ατομική στράτευση σε έναν ευρύτερο συλλογικό σκοπό πάντοτε εμπεριέχει την υπέρβαση του αστικού ατομικισμού, ή δυνητικά, ακόμη και την εκμηδένιση της ίδιας της ατομικότητας, όταν η ένταξη είναι ολόψυχη και ειλικρινής, και γι’ αυτό η μητέρα του Αλέξη αρνείται να παραδώσει ακόμη και μετά-θάνατον το παιδί της, ή να μοιραστεί την μνήμη του με τους θεματοφύλακες αυτής της συγκρουσιακής πολιτικής παράδοσης. Από την άλλη, η Μάγδα αναδεικνύει αυτή την τραγική πτυχή, την πολιτική διάσταση του τραγικού θανάτου του Παύλου. Υποθέτω ότι θέλει να θυμούνται τον γιό της όχι σαν παράδειγμα προς αποφυγή, αλλά σαν παράδειγμα προς μίμηση. Η εμμονή στην ατομιστική διαχείριση της θλίψης καταντάει προβληματική στον βαθμό που η “αθωότητα” το Αλέξη, και κατ’ επέκταση η ερμηνεία της δολοφονίας του ως μιας αδιανόητης πράξης που παραβιάζει το κοινό περί δικαίου αίσθημα, τονιζόταν περισσότερο όσο γινόταν πιο φανερό ότι εκείνος δεν είχε προηγούμενους δεσμούς με κάποια από τις αντιεξουσιαστικές ομάδες των Εξαρχείων. Το σιωπηρό συμπέρασμα πίσω από αυτόν τον ισχυρισμό, είναι ότι στην αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή ο Αλέξης ήταν κατά τεκμήριο αναρχικός, ο θάνατος από σφαίρα μπάτσου θα ήταν κάτι που έπρεπε να θεωρηθεί φυσιολογικό ή αναμενόμενο.

Στην Αργεντινή τα χρόνια της χούντας, εμφανίστηκε το κίνημα των μανάδων της Plaza del Mayo. Ήταν το όνομα μιας πλατείας του Μπουένος Άιρες , όπου μαζεύονταν οι μητέρες των φοιτητών και των ακτιβιστών για να διεκδικήσουν δικαιοσύνη για τα παιδιά τους που εξαφανίστηκαν όταν έπεσαν στα χέρια των στρατιωτικών. Οι μητέρες αυτές απαιτούσαν να τις ενημερώσουν επίσημα οι αρχές για την τύχη των παιδιών τους, να επιστραφούν οι σοροί απ’ το Κράτος των δολοφονημένων νέων ανθρώπων. Λίγο, πολύ, η συλλογική απαίτηση τους σήμαινε ότι η χούντα θα έπρεπε να παραδεχτεί και ν’ αναγνωρίσει επίσημα μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο την ενοχή της για τα εγκλήματα που είχε διαπράξει σε βάρος του προλεταριάτου της Αργεντινής. Η οδύνη τους και το μαρτύριο του να ζουν στην αβεβαιότητα, έσπρωξε αυτές τις μανάδες να αναζητήσουν και να βρούν η μία την άλλη, να ενώσουν τις λύπες τους και σιγά, σιγά να τις μετατρέψουν σε ένα κίνημα αντίστασης, μια συλλογική απάντηση στον αυταρχισμό, την βία και την αστυνομοκρατία του καθεστώτος. Οι πρώτες 14 από αυτές, αψήφησαν την τρομοκρατία του Κράτους και συγκετρώθηκαν στην πλατεία το 1977 κι έκτοτε έγιναν εκατοντάδες, χιλιάδες. Έφτιαξαν ένα κίνημα που υπάρχει ακόμα γιατί τα παιδιά τους ακόμη αγνοούνται. Η δικαιοσύνη ακόμα δεν έχει αποδοθεί.

Στην Ελλάδα, την εποχή της αντιδραστικής ουτοπίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού που διανύουμε , έχει αρχίσει να διαφαίνεται το δικό μας κίνημα των μανάδων των αδικημένων, των αδικοχαμένων. Οι γονείς που τα παιδιά τους έχασαν τη ζωή τους στο κρατικό έγκλημα των Τεμπών, η μητέρα του Φύσσα, του Μάγγου, του Σαμπάνη και των άλλων θυμάτων της αστυνομικής βίας, η μητέρα του Ζακ, οι γονείς του παλικαριού που πνίγηκε στον Πειραιά το καλοκαίρι. Δυστυχώς, ο κατάλογος είναι μακρύς και συνεχίζει διαρκώς να μεγαλώνει. Η διαφορά με την Αργεντινή είναι ότι εδώ μιλάμε για ανθρώπους που γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι μας έχουν αφήσει. Η ομοιότητα είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις το Κράτος ουδέποτε παραδέχτηκε τις άμεσες ,αλλά και τις πολιτικές ευθύνες του, και οι πραγματικοί ηθικοί αυτουργοί παραμένουν ατιμώρητοι. Στην τραγωδία του Σοφοκλή, η Αντιγόνη διεκδικεί με πάθος την αποκατάσταση της μνήμης του αδερφού της. Ο αγώνας της σκάβει σιγά, σιγά τον λάκκο του Κρέοντα και αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφιβολία τη φαυλότητα της τυραννίας που εκείνος έχει επιβάλει. Ο μη καταλογισμός της ευθύνης για τον θάνατο των δολοφονημένων, είναι μια μορφή ασέβειας προς την μνήμη των νεκρών. Είναι η σύγχρονη επανάληψη του διατάγματος του Κρέοντα, η αξίωση ότι μια πολιτική τάξη πραγμάτων, ένα ολόκληρο κοινωνικό παράδειγμα μπορεί να βασίζει την κυριαρχία του στην αυθαίρετη βία και τον θάνατο. Σε μια εποχή που η επίθεση ενάντια στους καταπιεσμένους εντείνεται σε όλα τα επίπεδα, οι αυθόρμητες φωνές των μανάδων και των πατεράδων που ζητούν δικαιοσύνη για τα παιδιά τους είναι μια διαρκής υπόμνηση να μην τα παρατάμε. Ένα σάλπισμα για μάχη.

iΣοφοκλής, Αντιγόνη. Πρόκειται για την πρώτη στροφή της πρώτης πράξης της τραγωδίας.

iiΗ μητέρα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου γράφει στην ‘Κ’: Μην καπιλεύεστε την μνήμη του γιου μου, Η Καθημερινή.

Γίνεται πια όλο και πιο ξεκάθαρο ότι ένας εμφύλιος έχει ξεσπάσει μέσα στο κίνημα που έφερε τον Τραμπ στην εξουσία. Η διαμάχη αυτή δεν φαίνεται να οφείλεται σε συγκυριακούς παράγοντες, αλλά απορρέει από τις εσωτερικές αντιφάσεις της ετερόκλητης κοινωνικής συμμαχίας που συντάχτηκε πίσω απ’ το υπερσυντηρητικό μήνυμα της MAGA ιδεολογίας. Όσο το MAGA μετατρέπεται σε κυβερνητικό πρόγραμμα και υποχρεώνεται να εναγκαλίζεται ολοένα και περισσότερο με τα θεσμικά κέντρα της πολιτικής εξουσίας στις ΗΠΑ, τόσο η απόκλιση του από τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της κοινωνικής βάσης του φαίνεται να μεγαλώνει. Αυτό το διευρυνόμενο χάσμα τώρα βρίσκει την έκφραση του σε έναν ενδογενή ανταγωνισμό για την ψυχή του MAGA κινήματος, ανάμεσα στους “καθεστωτικούς” από την μία πλευρά, και τους “αντικαθεστωτικούς”, από την άλλη. Επέλεξα να περιγράψω τους δύο αντιπάλους με αυτούς τους χαρακτηρισμούς, διότι η διαφωνία τους δεν αφορά την αντίληψη τους για το οικονομικό σύστημα (συνεπώς, δεν είναι κατά καμία έννοια “αντισυστημικοί”), αλλά τη σχέση που επιθυμούν να έχουν με την ελίτ των επαγγελματιών πολιτικών που κατέχουν εδώ και χρόνια μονοπωλιακά τα κυβερνητικά αξιώματα στις ΗΠΑ. Έτσι, οι “καθεστωτικοί” παρεπιδημούν κυρίως στους κύκλους των επαγγελματιών πολιτικών του ρεπουμπλικανικού κόμματος που υπερασπίζονται με μανία την απόλυτη ταύτιση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ με τα συμφέροντα και τις μονομερείς ενέργειες του Ισραήλ στη διεθνή σκηνή, όσο παρακινδυνευμένες κι εξωφρενικές κι αν φαίνονται αυτές με μια πρώτη ανάγνωση. Προέρχονται επίσης κι απ’ το περιβάλλον των ζάπλουτων οργανώσεων που ανήκουν στο ισραηλινό λόμπυ. Είτε στον πολιτικό-οργανωτικό βραχίονα του, ή στις ομάδες εκείνες που ειδικεύονται στην παραγωγή φιλοϊσραηλινής ιδεολογίας. Όλοι τους κατέφτασαν αργά στο τραμπικό κίνημα, προσπαθώντας να διευσδύσουν σε θέσεις με εξουσία κι επιρροή, μόλις έγινε φανερό ότι ο τραμπισμός δεν ήταν ένα περιθωριακό πολιτικό φαινόμενο, αλλά μια μόνιμη ημιφασιστική μεταστροφή του παραδοσιακού ρεπουμπλικανισμού, με σοβαρές αξιώσεις για την κατάληψη της εξουσίας.

Από την άλλη, η μερίδα των αδιάλλακτων “αντι-καθεστωτικών”, εκφράζει τις διαθέσεις της λαϊκής βάσης του κινήματος, που έχει σαν κίνητρο της τον ιδεολογικό φανατισμό και αντιδρά σε αυτό που ερμηνεύει ως αθέτηση από τους πολιτικούς που κυβερνούν στο όνομα του τραμπισμού, των θεμελιακών αξιακών δεσμεύσεων του κινήματος. Όπως είναι φυσικό, όσο πιο πολύ η τραμπική πολιτική ελίτ εμπλέκεται στην άσκηση πολιτικής εξουσίας, τόσο υποχρεώνεται να προβεί σε υποχωρήσεις που μπορούν μονάχα να δυσαρεστήσουν, ή ακομη και να εξαγριώσουν, τα πιο φονταμενταλιστικά στοιχεία της λαϊκής βάσης. Η αντίφαση αυτή ισοδυναμεί με μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του ημιφασιστικού προτάγματος της MAGA, αφού σε μεγάλο βαθμό η ιδεολογική ταυτότητα του φασισμού σε όλες τις παραλλαγές του, δομείται γύρω απ’ την προσωλατρεία του ηγέτη. Ο Τραμπ σε μια σειρά από ζητήματα, εμφανίζεται ολοένα και περισσότερο ως ανακόλουθος σε σχέση με τις προεκλογικές υποσχέσεις που είχε δώσει δημόσια και αυτό προκαλεί τριγμούς στο εσωτερικό της MAGA-λάνδης. Η αρχή έγινε με την υπόνοια ότι το όνομα του Τραμπ περιλαμβάνεται στην περιβόητη λίστα Επστάιν. Πράγμα που σημαίνει ότι ο “άσπιλος ηγέτης” της νέας, “ηθικής” Αμερικής, δεν διαφέρει και πολύ από τους γλοιώδεις καθεστωτικούς πολιτικούς, τα διεφθαρμένα παιδιά του κομματικού σωλήνα, που τόσο λάτρευε να κατακεραυνώνει στις προεκλογικές ομιλίες του.

Έπειτα, ήρθε η ανάμειξη των ΗΠΑ στη βομβιστική εκστρατεία που διεξήγαγε το Ισραήλ σε βάρος του Ιράν. Αυτή η απευθείας εμπλοκή της αμερικανικής κυβέρνησης στις εχθροπραξίες, ερμηνεύτηκε από τους φονταμενταλιστές οπαδούς της τραμπικής “ρεαλπολιτίκ”, ως κατάφωρη παραβίαση της αρχής του απομονωτισμού και της πάγιας θέσης του τραμπισμού για την αποφυγή νέων στρατιωτικών περιπετειών σε μακρινά πεδία συγκρούσεων, που δεν επιφέρουν κάποιο χειροπιαστό, υλικό όφελος για το “εθνικό συμφέρον” της χώρας. Αρκετοί επιφανείς εκπρόσωποι αυτής της τάσης, με μπροστάρηδες τον υπερσυντηρητικό δημοσιολόγο Tucker Carlson και τον κωμικό Dave Smith, εκδήλωσαν δημόσια την κάθετη αντίθεση τους σε αυτή την ακατανόητη πολεμοχαρή ενέργεια. Ο Smith ζήτησε δημόσια συγγνώμη για την προβεβλημένη υποστήριξη που πρόσφερε στον Τραμπ προεκλογικά και απαίτησε την υποβολή πρότασης μομφής ενάντια στο πρόσωπο του, επειδή επιτέθηκε στρατιωτικά σε μια τρίτη χώρα χωρίς να κηρύξει τον πόλεμο σύμφωνα με τις διαδικασίες που προβλέπονται απ’ το σύνταγμα.ⁱ Από την άλλη, ο Carlson πήγε τα πράγματα ένα βήμα πιο πέρα. Κάλεσε τον γερουσιαστή και δηλωμένο υπέρμαχο της κρατικής τρομοκρατίας του Ισραήλ Ted Cruz, σε μια από τις εκπομπές που εκπέμπει μέσω του διαδικτύου και παρακολουθούν τακτικά κάποια εκατομμύρια οπαδών του Τραμπ. Εκεί ξεφτίλισε κυριολεκτικά τον Cruz, κάνοντας του μια σειρά από επιθετικές και άκρως αποκαλυπτικές ερωτήσεις, που κατέστησαν εμφανή την άγνοια του γερουσιαστή για τα περίπλοκα ζητήματα της γεωπολιτικής, αλλά και την αδυναμία του να τεκμηριώσει με λογικά επιχείρηματα το πώς η γραμμή της άνευ όρων στήριξης προς το Ισράηλ εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ.ⁱⁱ

Η κριτική αυτή για την εγκατάλειψη της αντιπολεμικής γραμμής από τα τραμπικά κυβερνητικά στελέχη σταδιακά επεκτάθηκε και στο ζήτημα της γενοκτονίας στη Γάζα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ρεπουμπλικάνοι βουλευτές αποδοκιμάστηκαν βίαια στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τους ψηφοφόρους της κοινότητας ή της περιφέρειας τους, συναντήσεις που συνήθως λαμβάνουν χώρα στις ΗΠΑ την καλοκαιρινή περίοδο, όταν τα όργανα της διακυβέρνησης αναστέλλουν τη λειτουργία τους.ⁱⁱⁱ Μάλιστα, οι διαμαρτυρίες ήταν τόσο έντονες που το Ρεπουμπλικανικό κόμμα αναγκάστηκε να συστήσει στους βουλευτές του να αποφύγουν τη διοργάνωση περισσότερων συγκεντρώσεων με την εκλογική βάση τους μέχρι ο “πόλεμος” στη Γάζα να σταματήσει. Παράλληλα, σε μια από τις πιο γνωστές πολιτικές επιθεωρήσεις της φιλοτραμπικής ακροδεξιάς, δημοσιεύτηκε ένα έντονα επικριτικό άρθρο για τις θερινές εκδρομές ιδεολογικής κατήχησης και πολιτικής στρατολόγησης που διοργανώνει η AIPAC στο Ισραήλ με τη συμμετοχή δεκάδων βουλευτών τόσο του ρεπουμπλικανικού, όσο και του δημοκρατικού κόμματος.^iv Η συγγραφέας του άρθρου επισήμανε με νόημα ότι αντί να κάνουν τον γύρο του Ισραήλ, οι νομοθέτες των ΗΠΑ θα έπρεπε να εκμεταλλευτούν τη διακοπή των εργασιών του Κογκρέσου για να περάσουν χρόνο στις περιφέρειες τους και να ενημερωθούν για τα προβλήματα και τις ανάγκες των ψηφοφόρων τους.

Εκείνο που φαίνεται ότι εξοργίζει μια μερίδα των οπαδών του τραμπισμού είναι η έκδηλη αδυναμία που δείχνει η κυβέρνηση τους να διαχωρίσει κατά οποιονδήποτε τρόπο τη στάση της στο θέμα της Γάζας, από την αιματοβαμμένη εκστρατεία που διεξάγει το Ισραήλ εδω και δύο χρόνια με θύματα κυρίως αμάχους και που φαίνεται να έχει σαν τελικό στόχο τη βίαιη εθνοκάθαρση της περιοχής από τον αραβικό πληθυσμό της. Κάτι που ερμηνεύεται από πολλούς ως απόδειξη της καθοριστικής επιρροής που ασκεί ένα τρίτο κράτος στα κέντρα λήψης αποφάσεων του συτήματος διακυβέρνησης των ΗΠΑ. Και σίγουρα δεν συμβάλλει διόλου στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κυβέρνηση του Τραμπ και την φανατικά εθνικιστική λαϊκή βάση της, όταν ο πρόεδρος που έχει το “Πρώτα η Αμερική” ως κατευθυντήρια αρχή της πολιτικής του, γίνεται αποδέκτης μιας άνευ προηγουμένου αποθεωτικής υποδοχής στο κοινοβούλιο μιας άλλης χώρας, με πομπώδεις χαρακτηρισμούς που υπερτονίζουν την ακλόνητη αφοσίωση που έχει δείξει ο Τραμπ μέχρι σήμερα, στους μακροπρόθεσμούς στόχους του σιωνιστικού αποικιοκρατικού εγχειρήματος.

Φυσικά, από την αρχή της διαμάχης, τα φιλοσιωνιστικά κέντρα εξουσίας στις ΗΠΑ χρησιμοποιήσαν όλα τα ιδεολογικά τεχνάσματα που έχουν στη διάθεση τους για να συκοφαντήσουν και να διασύρουν όσους εναντιώνονται στη συνέχιση της “ειδικής σχέσης” με το Ισράηλ, τουλάχιστον με την μορφή που έχει αυτή σήμερα. Οι κατηγορίες για συγκεκαλυμένο “αντισημιτισμό” βρέθηκαν ξανά στην ημερήσια διάταξη, με τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της αντιπολιτευόμενης πτέρυγας του MAGA κινήματος , όπως ο Carlson, η Megyn Kelly, ακόμα και ο Charlie Kirk, να μην γλιτώνουν από τα δηλητηριώδη βέλη των σιωνιστών πρώην συντρόφων τους.^v Φαίνεται μάλιστα ότι το ποτήρι γι’ αυτους ξεχείλισε όταν στο ετήσιο συνέδριο της Turning Point USA, ο ιδρυτής της οργάνωσης Kirk, αποφάσισε να δώσει βήμα στους πιο προβεβλημένους εκπροσώπους των “αντικαθεστωτικών” όπως ο Carlson, η Kelly και ο Dave Smith. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι η TPUSA είναι η μαζικότερη υπερσυντηρητική οργάνωση νεολαίας στις ΗΠΑ και τα ετήσια συνέδρια της έχουν τον χαρακτήρα “εθνικών” συναντήσεων μέσα από τις οποίες ζυμώνεται η ιδεολογική γραμμή της τραμπικής ακροδεξιάς. Το γεγονός ότι ο Kirk δεν υπέκυψε στις πιέσεις των φιλοσιωνιστών χρηματοδοτών του και συμπεριέλαβε τους “αφορισμένους” Carlson, Kelly και Dave Smith στους βασικούς ομιλητές του Συνεδρίου, σήμαινε ότι η συμμαχία με το Ισραήλ που κάποτε ήταν στο απυρόβλητο, αίφνης γινόταν το αντικείμενο μιας θυελλώδους ιδεολογικής διαμάχης γύρω απ’ το πραγματικό νόημα που θα πρέπει να έχει το δόγμα της ρεαλπολιτίκ που κηρύσσει ο τραμπισμός.^vi

Λαμβάνοντας υπόψιν όλα τα παραπάνω, δεν είναι πια και τόσο δύσκολο να σκεφτεί κανείς ότι η δολοφονία του Kirk ίσως τελικά να μην ήταν έργο ενός “πωρωμένου ακροαριστερού”, όπως ισχυρίζεται εξαρχής η επίσημη εκδοχή της κυβέρνησης, αλλά μια σύγχρονη παραλλαγή της “νύχτας των μεγάλων μαχαιριών”. Ένα σιωπηρό πραξικόπημα για την κατάληψη από τους φιλοσιωνιστές της μεγαλύτερης οργάνωσης νεολαίας του τραμπισμού, πριν αυτή ξεφύγει οριστικά απ’ τον έλεγχο τους και στραφεί ενάντια στην “ειδική σχέση” που έχουν οι ΗΠΑ με το Ισραήλ. Εξάλλου, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που διεξήχθη λίγο πριν τη δολοφονία, μόλις ένα ισχνό 24% των νεότερων σε ηλικία ρεπουμπλικάνων (κάτω των 35 ετών) τάσσεται πλέον ανοιχτά με το μέρος του Ισραήλ στον “πόλεμο” της Γάζας.^vii Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που ο μύθος του “μεμονωμένου πιστολά” επιστρατεύεται από την πολιτική ελίτ των ΗΠΑ σαν πρόσχημα για να συγκαλύψει τους δομικούς ανταγωνισμούς ανάμεσα στις αντίπαλες μερίδες της αμερικανικής καπιταλιστικής άρχουσας τάξης. Ούτε είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά τον θάνατο του Kirk , μια άλλη προπαγανδιστική οργάνωση του τραμπικού στρατοπέδου, η φανατικά σιωνιστική Daily Wire του Ben Shapiro, εμφανίστηκε πρόθυμη να προσφέρει τις “καλές της υπηρεσίες” στην TPUSA, υπό μορφή έκτακτης χρηματοδότησης, ανταλλαγής διοικητικού προσωπικού, αλλά και πληρωμένων κονδυλοφόρων, προτείνοντας μια άτυπη συγχώνευση ως τον καλύτερο τρόπο για να συνεχίσει η TPUSA το έργο της μετά το θάνατο του ιδρυτή της. Από το αν αυτή η επιχείρηση αλλαγής φρουράς ολοκληρωθεί ή όχι με επιτυχία, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό αν η διαμάχη στην καρδιά του MAGA κινηματος θα μεταφραστεί σε μια ανοιχτή πολιτική ρήξη στους διαδρόμους της εξουσίας, που θα υπονομεύσει τη δυνατότητα του Τραμπ να κυβερνήσει και να εφαρμόσει καθ’ ολοκληρία το φασιστικό πρόγραμμα του.

iM. Hasan, Comedian Dave Smith Voted for Trump. Now He’s Calling for His Impeachment Over Iran, Zeteo.

iiΟλόκληρη η συνέντευξη είναι διαθέσιμη στο You Tube.

iiiΗ ρήξη με την εκλογική βάση του τραμπισμού δεν συντελέστηκε αποκλειστικά εξαιτίας της Γάζας, αλλά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και σε διάφορες αντιλαϊκές πρόνοιες που περιλαμβάνονται στο “Ένα, μεγάλο, πανέμοροφο νομοσχέδιο” του Τραμπ, όπως η κατάργηση των επιδοτήσεων για ιδιωτική ασφάλιση, που θα οδηγήσει όπως όλα δείχνουν σε μια απότομη αύξηση των τιμών κατά 75% για περίπου 22 εκατομμύρια ασφαλισμένους! Για περισσότερα, Gr. Iacurci, Why 22 miliion people may see a ‘sharp’ increase in health insurance premiums in 2026, CNBC.

ivS. Pabst, US lawmakers spending summer break with AIPAC touring Israel, Responsible Statecraft.

vD. Bloom, Dear Charlie Kirk, the Noise Got to You Too, Times of Israel.

viΧρησιμοποιώ εδώ τον όρο “αφορισμένοι” γιατί αμφότεροι οι Carlson και Kelly απολύθηκαν από τις θέσεις που κατείχαν στο δίκτυο Fox για τις αντι-ισραηλινές απόψεις που έχουν εκφράσει κατά καιρούς.

viiYoung Republicans and Evangelicals Are Much Less Sympathetic with Israel than Older Ones. Why?, University of Maryland Critical Issues Poll.

“Η Χαμάς βεβαιώνει ότι βρίσκεται σε σύγκρουση με το Σιωνιστικό πρόταγμα, όχι με τους Εβραίους λόγω της θρησκείας τους. Η Χαμάς δεν διεξαγάγει αγώνα εναντίον των Εβαίων επειδή είναι Εβραίοι, αλλά βρίσκεται σε πόλεμο με τους Σιωνιστές που έχουν επιβάλει την κατοχή τους στην Παλαιστίνη. Παρ’ όλα αυτά, είναι οι Σιωνιστές αυτοί που ταυτίζουν συνεχώς τον Ιουδαϊσμό και τους Εβραίους με το δικό τους αποικιοκρατικό εγχείρημα και την παράνομή οντότητα τους”.

“Το Αφήγημα Μας”, Γραφείο Τύπου Χαμάς, Ανακοίνωση 21-01-2024

Λέμε πολλές φορές ότι σε κάθε μύθο εμπεριέχεται μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της λησμονημένης ιστορικής αλήθειας. Ότι μέσα στις φανταστικές διηγήσεις για πλάσματα με υπερφυσικές δυνάμεις και ιδιότητες που αψηφούν την φυσική τάξη των πραγματών, κρύβεται μια αλληγορία για το ιστορικό περίγραμμα πραγματικών συγκρούσεων και κοινωνικών ανταγωνισμών. Ο αστός λογοτέχνης του 19ου αιώνα, Theophile Gautier, είχε χρησιμοποιήσει τέτοιους υπερβολικούς, σχεδόν μυθικούς, όρους για να περιγράψει την υποτιθέμενη βαρβαρότητα των προλετάριων του Παρισιού, που το 1871 εξεγέρθηκαν, ανέτρεψαν το αστικό πολίτευμα και κήρυξαν την ίδρυση της εργατικής Κομμούνας. Έγραφε χαρακτηριστικά ο Gautier: “Υπάρχουν σε όλες τις μεγάλες πόλεις λάκκοι των λεόντων, σπήλαια ασφαλισμένα με χοντρά κάγκελα, όπου τοποθετούνται τα άγρια θηρία, τα δύσοσμα ζώα, τα βλαβερά κτήνη, όλες οι ανυπότακτες διαστροφές που ο πολιτισμός δεν μπόρεσε να τιθασεύσει, εκείνοι που αγαπούν το αίμα, εκείνοι που η πυρκαγιά τους διασκεδάζει όπως τα πυροτεχνήματα, εκείνοι που απολαμβάνουν την κλοπή, εκείνοι για τους οποίους η προσβολή στην αιδώ θεωρείται έρωτας, όλα τα τέρατα στην καρδιά, όλοι οι παραμορφωμένοι στην ψυχή – ρυπαρός πληθυσμός, άγνωστος στο φως της μέρας, που μυρμηγκιάζει απαίσια στα βάθη των καταχθόνιων σκοταδιών. Κάποια μέρα, συμβαίνει να ξεχάσει ο αφηρημένος θηριοφύλακας τα κλειδιά του στην πόρτα του θηριοτροφείου, και τα αγρίμια ξεχύνονται στην τρομοκρατημένη πόλη με άγρια ουρλιαχτά. Από τα ανοιχτά κλουβιά, ορμάνε οι ύαινες του ’93 και οι γορίλες της Κομμούνας”.ⁱ

Αυτόν τον γλαφυρό τρόπο βρήκε ο ποιητής για να εκφράσει τον τρόμο που ένιωσε βλέποντας τους απόκληρους της αστικής κοινωνίας της Γαλλίας να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να επιτεθούν στους θεσμούς ενός κοινωνικού συστήματος που τους κρατούσε δέσμιους και υποτελείς. Ο φόβος αυτός είναι υπαρξιακός διότι εκείνο που διακυβεύεται είναι η ίδια η ύπαρξη του θεσμοποιημένου προνομίου. Η συνέχιση ή όχι της άνετης ζωής στην οποία είχαν καλομάθει οι μπουρζουάδες της εποχής. Οι υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί του Gautier αποτυπώνουν λοιπόν τον πανικό που καταλαμβάνει αυτόν τον πνευματικό εκπρόσωπο της αστικής τάξης, μπροστά στο θέαμα του απολιθωμένου αστικού κόσμου που καταρρέει. Είναι όμως κι ένα ανατριχιαστικό προμήνυμα για την βιαιότητα της αντίδρασης που επρόκειτο να επακολουθήσει. Η ιστορία έχει καταγράψει με τα πιο μαύρα χρώματα την εκδικητική μανία των μαζικών σφαγών που εξαπολύθηκαν σε βάρος των προλετάριων όταν ο στρατός της “Δημοκρατίας” του Θιέρσου περικύκλωσε τους επαναστάτες. Δύσκολα μπορεί κάποιος να ξεχάσει την ανατριχιαστική περιγραφή που κάνει ο Μπακούνιν στην μπροσούρα που συνέγραψε γύρω απ’ τα γεγονότα της Κομμούνας, σχετικά με τις συνθήκες μέσα στις οποίες βρήκε τον θάνατο ο αναρχικός κομμουνάρος Βαρλέν. Ο άτυχος αυτός αγωνιστής, αφού συνελήφθη παραδόθηκε απ’ τον στρατό ως λάφυρο σε έναν όχλο από εξαγριωμένους μπουρζουάδες. Εκείνοι αφού πρώτα τον λιντσάρισαν και του έβγαλαν και τα δύο του μάτια, έπειτα τον δολοφόνησαν και πέταξαν το κατακρεουργημένο πτώμα του στον Σηκουάνα.ⁱⁱ

Είναι αυτή ακριβώς η εκδικητική μανία της αστοκρατίας η οποία είδε έντρομη τον κόσμο της να γκρεμίζεται έστω για μια στιγμή, που βρίσκεται πίσω από τις αυθόρμητες πράξεις βεβήλωσης των πτωμάτων των Παλαιστίνιων μαχητών της 7ης Οκτωβρίου. Κάποιοι ισραηλινοί έσπευσαν να ουρήσουν περιφρονητικά πάνω στα πτώματα των Παλαιστίνιων που άφησαν πίσω τους οι ομάδες που συμμετείχαν στην επίθεση, άλλοι τα κλώτσαγαν και τα χτυπούσαν, ενώ κάποιοι άλλοι πήραν τα αυτοκίνητα τους και πέρασαν επανειλημμένα πάνω απ’ τα άψυχα σώματα με τις ρόδες τους, μέχρι που έπαψαν να θυμίζουν πια ανθρώπινες μορφές. Αναμφίβολα, εκείνες τις πρώτες ώρες μετά την κεραυνοβόλα επιχείρηση που είχε διεξαγάγει η Αντίσταση, ολόκληρο το σύμπαν της λευκής υπεροχής μαζί με όλους τους μηχανισμούς φυσικής και ψυχολογικής βίας που το αναπαράγουν και το υπηρετούν, έδειχναν να έχουν εξαϋλωθεί και να έχουν καταρρεύσει. Σουρόχρωμοι μαχητές, με ημιαυτόματα όπλα και πράσινες - λευκές μπαντάνες στο κεφάλι, είχαν καταλάβει στρατιωτικές εγκαταστάσεις που θεωρούνταν απόρθητες κι έσερναν στο χώμα ταπεινωμένους κι εξευτελισμένους τους ισραηλινούς στρατιώτες. Άλλοι είχαν εισβάλει στις πόλεις των εποίκων που μόλις ξυπνούσαν. Περιδιάβαιναν τους δρόμους χωρίς να τους εμποδίζει κανείς. Στη Sderot οι χαμασίτες χτύπησαν τα σύμβολα της αποικιοκρατικής εξουσίας, κατέλαβαν το αστυνομικό τμήμα και σκότωσαν όλους όσους βρήκαν μέσα σε αυτό.ⁱⁱⁱ Το ψυχολογικό σοκ για τις κυρίαρχες τάξεις του Ισραήλ πρέπει να ήταν απερίγραπτο. Αν η απόλυτη ασφάλεια του έποικου είναι η ιδρυτική υπόσχεση πάνω στην οποία οικοδομείται ολόκληρο το σύστημα εξουσίας της αποικιοκρατίας, ή έμπρακτη αμφισβήτηση αυτής της υπόσχεσης είναι η αναγκαία συνθήκη και το αναπόφευκτο σημείο εκκίνησης για την κατάλυση του. Οι μαχητές, σαν κρατούμενοι που έχουν αποδράσει από το γκουλαγκ που έφτιαξε γι’ αυτούς ο ηγεμόνας, κινούνταν τώρα ελεύθερα σε ένα σύμπαν που όμως ήταν εχθρικό για εκείνους. Έναν κόσμο που είχε σχεδιαστεί για να τους περιορίζει, να τους αιχμαλωτίζει και να τους κρατάει καθηλωμένους, καθώς και να τους σκοτώσει έτσι και κατόρθωναν να παραβιάσουν αυτή τη συνθήκη. Κάθε βήμα που έκαναν τώρα έξω από τη φυλακή ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για εκείνους. Παράλληλα όμως ήταν κι ένα βήμα προς το άγνωστο που εγκυμονούσε από παντού κινδύνους.

Οι καταπιεσμένοι είχαν κατορθώσει να διαρρήξουν όλες τις οχυρώσεις και τις υλικές άμυνες που είχε ορθώσει απέναντι τους το λευκό προνόμιο. Είχαν ανατινάξει τον φράχτη της Γάζας σε δέκα διαφορετικά σημεία και είχαν μπορέσει να εξουδετερώσουν τα υπερσύγχρονα συστήματα φύλαξης χρησιμοποιώντας απλά, σχεδόν ταπεινα, μέσα. Οι “έξυπνοι”, μη επανδρωμένοι πύργοι παρακολούθησης, εξοπλισμένοι με ατόματα οπλοπολυβόλα κι αισθητήρες κίνησης, καταστράφηκαν από μερικά φτηνά τηλεκατευθυνόμενα ντρόουνς, που πέταξαν από πάνω τους και την κατάλληλη στιγμή άδεισαν τα αυτοσχέδια εκρηκτικά που κουβαλούσαν στο προεπιλεγμένο σημείο. Έπειτα κινητοποιήθηκαν οι μπουλντόζες για να διεμβολίσουν το τείχος σαν πολιορκητικός κριός και να το γκρεμίσουν στα σημεία απ’ όπου θα πραγματοποιούσαν τη διέλευση τους οι μονάδες της Αντίστασης, φορτωμένες σε φορτηγάκια και μοτοσικλέτες που θα τους επέτρεπαν να εξαπλωθούν γρήγορα στην γύρω περιοχή. Την ίδια στιγμή, άλλες ομάδες μαχητών διέσχισαν το τείχος κάνοντας paragliding, ενώ μια τρίτη δύναμη πέρασε με μικρά φουσκωτά από την πλευρά της θάλασσας χωρίς να γίνει αντιληπτή από το ισραηλινό ναυτικό. Η απλότητα του σχεδίου ήταν σχεδόν προσβλητική για την αίσθηση τεχνολογικής υπεροχής των αποίκων, ενώ η αριστοτεχνική εκτέλεση μιας τόσο περίπλοκης επιχείρησης έδειχνε ότι οι Σιωνιστές είχαν υποτιμήσει ριζικά τη στρατηγική αντίληψη αλλα και τις τακτικές ικανότητες του Παλαιστινιακών οργανώσεων ένοπλης πάλης.

Για να το πούμε διαφορετικά, οι Σιωνιστές είχαν πέσει θύματα της ρατσιστικής έπαρσης μέσα απ’ την οποία αντιλαμβάνονται τη σχέση τους με το κατεχόμενο υποπρολεταριάτο των αυτοχθόνων. Είναι πλέον επιβεβαιωμένο, ότι τις εβδομάδες πριν από την εκδήλωση της επιχείρησης Al-Aqsa, οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ είχαν ενημερωθεί επανειλημμένα ότι οι δυνάμεις της Χαμάς στη Γάζα βρίσκονταν σε αυξημένη κινητικότητα και ότι κάτι μεγάλο προετοιμαζόταν από την πλευρά της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Ωστόσο, κανένας από τους ιθύνοντες της Μοσάντ ή της Σιν Μπετ δεν έδωσε σημασία στις εκθέσεις που έρχονταν από τη Γάζα. Πώς ήταν δυνατόν αυτή η κατώτερη ράτσα, οι τεμπέληδες και φωνακλάδες Άραβες, να συλλάβουν, να οργανώσουν και να εκτελέσουν μια επιχείρηση τέτοιας εμβέλειας εναντίον του Ισραήλ; Σύμφωνα μάλιστα με τις διαθέσιμες πληροφορίες για όσα προηγήθηκαν της επιχείρησης Al-Aqsa, η Χαμάς “έπαιξε” με τον ρατσισμό που είχε προκαλέσει τον εφησυχασμό των υπηρεσιών ασφαλείας των Σιωνιστών. Ενώ είχαν επίγνωση ότι τα κινητά τους τηλέφωνα παρακολουθούνταν από τη Μοσάντ, εκείνοι συνέχισαν να τα χρησιμοποιούν και να μιλούν επιδεικτικά για δήθεν στρατιωτικές “ασκήσεις” που πραγματοποιούσε η Αντίσταση στη Γάζα. Παράλληλα, προκειμένου να καταστρώσουν το πλάνο της επιχείρησης κατασκεύασαν μια υπόγεια τηλεφωνική γραμμή, που είναι ουσιαστικά απρόσβλητη στα υπερσύγχρονα μέσα υποκλοπής των Ισραηλινών. Έτσι, πιο οδυνηρή ακόμη κι απ’ τους νεκρούς της 7 Οκτώβρη, ήταν η καθολική κατάρρευση της αίσθησης ανωτερότητας απέναντι στους Παλαιστίνιους, που αποτελεί σημείο αναφοράς για το πολιτικό φαντασιακό του Σιωνιστικού αποικιοκρατικού εγχειρήματος. Γιατί αν οι Παλαιστίνιοι αποδείξουν στην πράξη ότι είναι σε θέση να ξεγελάσουν τους Εβραίους επικυρίαρχους, αν αποδειχτεί ότι είναι εξυπνότεροι από αυτούς, ή τουλάχιστον ισάξιοι στο κομμάτι της στρατηγικής και της στρατιωτικής τακτικής, τότε ακυρώνεται το νόημα της διάκρισης ανάμεσα στον “άποικο”, ένα δυναμικό, εξελιγμένο ον ανώτερης ευφυϊας και πολιτισμού, και τον ιθαγενή, ένα πλάσμα παθητικό, τσακισμένο και στάσιμο, εν πολλοίς ανίκανο να στοχαστεί και να δράσει έλλογα για τον εαυτό του. Ούτε βέβαια θεμελιώνεται πλέον σε κάποιο λογικό επιχείρημα η αξίωση για ένα σύστημα διοίκησης ή διακυβέρνησης των κατειλημμένων περιοχών, όπου ο ένας θα καταλαμβάνει ανώτερη θέση απ΄τον άλλο. Εξάλλου, τα ετεροκαθοριζόμενα στρώματα πάντοτε παρουσιάζονται από τις άρχουσες τάξεις ως ανίκανα ή ακόμα και απρόθυμα να αναλάβουν τα ίδια το βάρος της αυτοκυβέρνησης τους, τη στιγμή που η ιστορία είναι γεμάτη από αιματηρές εξεγέρσεις κι επαναστάσεις των καταπιεσμένων που αποφάσισαν να διεκδικήσουν και να παλέψουν για την αξιοπρέπεια που τους είχαν στερήσει.

Το αντίδοτο που έχει η κυριαρχία σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η επίκληση της θηριωδίας ως αναπόφευκτης κατάληξης όταν διασαλεύεται η δική της τάξη. Σχεδόν αμέσως μετά την επίθεση, τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης άρχισαν να διακινούν μια πλειάδα από εμετικά ισλαμοφοβικά αφηγήματα που είχαν στόχο να παρουσιάσουν τους εξεγερμένους Παλαιστίνιους σαν άγρια θηρία, διψασμένα για “αίμα Εβραίων”, όπως είναι μια αγαπημένη έκφραση της Σιωνιστικής προπαγάνδας. Φρικιαστικές ιστορίες διοχετεύτηκαν στα διεθνή ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μιλούσαν για αποκεφαλισμένα μωρά, για έγκυες γυναίκες που βρέθηκαν με την κοιλιά τους ανοιγμένη στα δύο, για μαζικούς βιασμούς γυναικών που έπειτα δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ, ή ακόμα και για μια ολόκληρη οικογένεια στα κιμπουτς, την οποία οι μαχητές βασάνισαν μεθοδικά και για ώρες, ενώ παράλληλα έπαιρναν πρωινό στην κουζίνα του σπιτιού τους! Παράλληλα, ο αριθμός των 1.200 “αθώων” ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους επαναλαμβανόταν τελετουργικά σε όλες τις διηγήσεις που είχαν να κάνουν με την επίθεση, προκειμένου να εντυπωθεί στη συλλογική μνήμη της παγκόσμιας κοινής γνώμης ότι η Αντίσταση χτύπησε στα τυφλά, χωρίς να κάνει διάκριση ανάμεσα σε στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους. Ο υπαινιγμός εδώ είναι σαφής και δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Οι Παλαιστίνιοι ενσαρκώνουν το απόλυτο κακό. Είναι μια ράτσα υπανθρώπων, κανίβαλοι που δεν τους αξίζει η ελευθερία διότι θα τη χρησιμοποιήσουν μόνο για να βλάψουν τους άλλους.

Κι αν είμαστε συνηθισμένοι στο ακραία ισλαμοφοβικό περιεχόμενο της προπαγάνδας που εκπορεύεται απ’ το ημιφασιστικό σιωνιστικό μόρφωμα, εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι η ευκολία με την οποια η κοινή γνώμη στις κοινωνίες του παγκόσμιου Βορρά καταβρόχθισε αυτούς τους καταφανώς αναληθείς ισχυρισμούς και τις λεπτομερείς περιγραφές για την απάνθρωπη βαρβαρότητα που είχαν επιδείξει οι χαμασίτες. Ήταν σαν τα αντανακλαστικά της κριτικής σκέψης να είχαν μπει σε αναστολή από την μακάβρια ευλάβεια που προκαλούσαν οι γλαφυρές ιστορίες για τους ισραηλινούς που είχαν “μαρτυρήσει” στα χέρια των ισλαμιστών μαχητών. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι οι ισχυρισμοί για τους βασανισμούς και τα κακοποιημένα πτώματα προήλθαν κυρίως απ’ τον στρατό, ή από μη-κυβερνητικές οργανώσεις πολιτικής προστασίας, οι οποίες θεωρήθηκαν εκ προοιμίου αξιόπιστες, χωρίς κανένας δημοσιογραφικός οργανισμός στη Δύση να μπει στον κόπο να επαληθεύσει με χειροπιαστά στοιχεία τα λεγόμενα των ισραηλινών, ή να διεξαγάγει τη δική του έρευνα με σκοπό να τεκμηριωσει αυτούς τους αδιανόητους ισχυρισμούς. Σαν να μην έφτανε αυτό, σύντομα έγινε γνωστό ότι το Ισραήλ είχε απαγορεύσει τη διεξαγωγή οποιασδήποτε αυτοψίας από ανεξάρτητους φορείς προσκείμενους στον ΟΗΕ, ή την πρόσβαση των ξένων δημοσιογράφων στις περιοχές όπου έδρασε η Αντίσταση.^iv Παρ’ όλα αυτά, ευρισκόμενη σε μια κατάσταση ισλαμοφοβικού παροξυσμού, η Δύση συνέχισε να καταναλώνει με απληστία ιστορίες για κανίβαλους που έψηναν μωρά στο φούρνο και να διακηρύσσουν την αλληλεγγύη τους προς το καημένο, φλειρηνικό Ισραήλ, που είχε δεχτεί μια απροειδοποίητη “εισβολή” από τους ιθαγενείς, παρ’ όλο που το Ισράηλ είναι η δύναμη που έχει επιβάλλει ένα βάναυσο καθεστώς φυλετικού διαχωρισμού, στρατιωτικής κατοχής και βαθμιαίας προσάρτησης της γης των Παλαιστίνιων.

Ο αριθμός των 1.200 θυμάτων συνέχισε να μην αμφισβητείται από κανέναν, παρ’ όλο που από τα 1.154 θύματα της επιχείρησης Al-Aqsa, οι 256 ήταν εν ενεργεία στρατιώτες που υπηρετούσαν στις κατοχικές βάσεις γύρω από τη Γάζα. Σε αυτό το νούμερο θα πρέπει να προσθέσουμε άλλους 53 μπάτσους, αλλά και 63 ιδιωτικούς ένοπλους φρουρούς που εμπλακήκανε σε ανταλλαγή πυρών με τους Παλαιστίνιους. Έτσι φτάνουμε στον αριθμό των 372 ενόπλων που δολοφονήθηκαν από την Αντίσταση, πράγμα που σημαίνει ότι ο συνολικός αριθμός των νεκρών αμάχων μειώνεται σε 782. Η αδιαφορία που επέδειξαν τα ΜΜΕ , αλλα και οι απανταχού υποστηρικτές της γενοκτονίας στη Δύση, να προβούν σε αυτόν τον διαχωρισμό με βάση την στρατιωτική, ή μη, ιδιότητα του θύματος, παραπέμπει απλώς στη βαθύτερη πεποίθηση τους ότι το δικαίωμα στη συλλογική αυτοάμυνα δεν ισχύει για τους Παλαιστίνιους. Αυτό στο οποίο αντιτίθενται δεν είναι η στοχοποίηση των αμάχων, ούτε η μεθοδολογία της αντίστασης, αλλά το ίδιο το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Παλαιστίνιων, που έχει στην εμπροσθοφυλακή του τις αντιστασιακές οργανώσεις της Γάζας.

Ύστερα έχουμε το ζήτημα του κατά πόσο ολόκληρο το εύρος των απωλειών μεταξύ των αμάχων μπορει να αποδοθεί αποκλειστικά στις ενέργειες των μαχητών που διείσδυσαν στα κιμπουτς και τις ισραηλινές κωμοπόλεις. Το μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Χαμάς, Δρ. Bassem Naim, δήλωσε πρόσφατα ότι ποτέ δεν ήταν ανάμεσα στις προθέσεις της οργάνωσης ή στους στόχους της επιχείρησης Al-Aqsa, να προκαλέσει απώλειες στον άμαχο πληθυσμό.^v Ανεξάρτητα του κατά πόσο θεωρεί κανείς αυτη τη δήλωση αξιόπιστη, το γεγονός παραμένει ότι υφίσταται μια εγγενής αντίφαση ανάμεσα στην αντίληψη ότι η “Πλημμύρα Al-Aqsa”, ήταν μια επιχείρηση που πρωτίστως αποσκοπούσε στην αιχμαλωσία όσο το δυνατόν περισσότερων ισραηλινών ομήρων και μεταφοράς τους στη Γάζα, και στον ισχυρισμό για μαζικές συνοπτικές εκτελέσεις αμάχων από τους Παλαιστίνιους μαχητές. Η απόσπαση αιχμαλώτων πολέμου ήταν το μοναδικό εχέγγυο στο οποίο μπορούσαν να προσβλέπουν ρεαλιστικά οι Παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες. Ο μοναδικός μοχλός πίεσης που διέθεταν για να υποχρεώσουν το Ισραήλ να τερματίσει τον αποκλεισμό της Γάζας και να εμπλακεί σε μια διαδικασία διαπράγματευσης μαζί τους. Όσο μεγαλύτερος ήταν ο αριθμός των αιχμαλώτων που θα έθεταν υπό κράτηση οι ομάδες που έλαβαν μέρος στην επιδρομή, τόσο μεγαλύτερη θα ήταν η ικανότητα της Αντίστασης να αντέξει στις διάφορες φάσεις του πολέμου και της διαπραγμάτευσης και να απαιτήσει ανταλλάγματα που μέχρι τότε ο λαός της Γάζας δεν ήταν σε θέση ούτε να διανοηθεί. Η προτεραιότητα υλοποίησης αυτής της οδηγίας μπορούσε στην πράξη να αναιρεθεί, αν οι μονάδες που διείσδυσαν τόσο βαθιά σε “ισραηλινο” έδαφος είχαν στο μυαλό τους απλώς να σκοτώσουν, αντί να μεταφέρουν τους αιχμαλώτους με ασφάλεια πίσω στη Γάζα.

Επιπλέον, οι περιγραφές της παραληρηματικής βίας που συνήθως συνδέονται με κάποια πηγή κρατικής παραπληροφόρησης, έρχονται σε αντίθεση με τις επώνυμες μαρτυρίες ισραηλινών αιχμαλώτων που μεταφέρθηκαν στη Γάζα, όπως η Agam Goldstein, ή η Yasmin Porat, που ισχυρίστηκαν ότι οι ακτιβιστές που είχαν αναλάβει να τις επιτηρούν, τους φέρθηκαν με σεβασμό και πνεύμα ανθρωπιάς.^vi Η Agam βέβαια υποχρεώθηκε έκτοτε να ανακαλέσει, αφού τα ευνοϊκά σχόλια για τη διαγωγή των απαγωγέων της δεν ταίριαζαν με το κυρίαρχο σιωνιστικό αφήγημα περί έμφυτης βαρβαρότητας των Παλαιστίνιων, ενώ το κράτος υποδαύλισε μια εκστρατεία μίσους εναντίον της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.^vii Πέρα βέβαια απ’ όλα αυτά, ο παράγοντας που καταρρίπτει τους ισχυρισμούς της ισραηλινής κυβέρνησης, δεν είναι τα λόγια κάποιων ομήρων, αλλά πολύ πιο αδιάσειστα στοιχεία που προκύπτουν από δημοσιογραφικές και ιατροδικαστικές έρευνες που πραγματοποιηθηκαν μέσα στο Ισραήλ. Για παράδειγμα, είναι ακόμα άγνωστος ο ακριβής αριθμός των ομήρων που δολοφονήθηκαν απ’ τον ίδιο τον στρατό κατοχής, κατά την εκτέλεση της ντιρεκτίβας Hannibal που αποδεδειγμένα εκδόθηκε προς όλες τις μονάδες των IDF οι οποίες κινητοποιήθηκαν εκείνη την ημέρα στις περιοχές γύρω απ’ τη Γάζα.^viii Πολλά από τα κομβόι με αγροτικά αυτοκίνητα και μηχανάκια που επέστρεφαν στη Γάζα φορτωμένα με μαχητές αλλά και ισραηλινούς αιχμαλώτους, χτυπήθηκαν από αέρος με πυραύλους, που εκτόξευσαν τα επιθετικά ελικόπτερα των IDF προτού προφτάσουν να εισέλθουν και πάλι στην Παλαιστινιακή πλευρά. Κατά τον ίδιο τρόπο, ο στρατός εισέβαλε στα κιμπούτς όπου είχαν ταμπουρωθεί ομάδες μαχητών μαζί με ισραηλινούς ομήρους και τους εξαϋλωσε με απευθείας βολές από θωρακισμένα άρματα μάχης, που ήταν αρκετά ισχυρές ώστε να κατεδαφίσουν ολόκληρο το σπίτι μαζί με όσους βρίσκονταν μέσα σ’ αυτό. Από την άλλη, οι μαχητές της Αντίστασης ήταν οπλισμένοι μόνο με ελαφριά όπλα και RPGs. Πράγμα που σημαίνει ότι μαι απλή ιατροδικαστική εξέταση των πτωμάτων των δολοφονημένων αμάχων θα αρκούσε για να αποδείξει αν κάποιος νεκρός είχε δολοφονηθεί από την Αντίσταση, ή από τα βαρέα όπλα που επιστράτευσαν οι IDF στο πεδίο. Από αυτή την άποψη, φαντάζει μάλλον λογικό που η ισραηλινή κυβέρνηση αρνηθηκε να επιτρέψει την εξέταση των πτωμάτων που υποτίθεται ότι δολοφόνησε η Αντίσταση από μια τρίτη, ανεξάρτητη αρχή.

Τέλος, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον ισχυρισμό για τους “κατά συρροή βιαστές” Παλαιστίνιους. Από τις πρώτες μέρες μετά την επιχείρηση Al-Aqsa, οι ναζιστές ισραηλινοί επιδόθηκαν σε μια συντονισμένη εκστρατεία κατασυκοφάντησης του αντάρτικου, διαδίδοντας παντού φήμες ότι πολλά θύματα της επίθεσης είχαν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και ότι η Χαμάς είχε εφαρμόσει τον βιασμό σε μαζική κλίμακα συνειδητά ως όπλο ενάντιον της κατοχής. Κι εδώ η προπαγάνδα στοχεύει να ταυτίσει την αντίσταση στο Ισραήλ με την ολική κατάρρευση της πολιτισμένης κοινωνίας, με μια αμετάκλητη κατρακύλα στον πρωτογονισμό. Ο Παλαιστίνιος αναπαρίσταται ιδεολογικά είτε ως ένας κυνικός σαδιστής που έχει εντάξει την κακοποίηση των γυναικών στο ρεπερτόριο των πρακτικών της Αντίστασης, ή σαν ένα δίποδο ζώο, που καθοδηγείται αποκλειστικά από τις λιμπιντικές ορμές και τα ένστικτα του. Η Angela Davis έχει γράψει πώς η εφιαλτική φιγούρα του “μαύρου βιαστή” είχε χρησιμοποιηθεί κατά το παρελθόν από την προπαγάνδα της λευκής υπεροχής στις ΗΠΑ, ώστε να υπονομεύσει την λαϊκή υποστήριξη για την χειραφέτηση των Αφροαμερικάνων, ακόμα και σε κατηγορίες του πληθυσμού που κατά τα άλλα ήταν ευνοϊκά διακείμενες προς το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα.^ix Η κατηγορία του βιασμού, που εμφανιζόταν ως μια φυσική ροπή των ανδρών της μαύρης φυλής, στόχευε να αποπολιτικοποιήσει το κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα της ταξικής ενότητας του πολυεθνικού προλεταριάτου στις ΗΠΑ. Να δημιουργήσει ένα ταυτοτικό, πολιτισμικό ρήγμα και μια αμοιβαία καχυποψία ανάμεσα στους λευκούς πληβείους και τους μαύρους φτωχοδιάβολους, αλλά και να στρέψει τις λευκές γυναίκες, που θεωρούσαν τους μαύρους σαν φυσικούς συμμάχους στον κοινό αγώνα τους για χειραφέτηση, εναντίον της κατάργησης της δουλείας. Ωστόσο, εκτός από τις αόριστες φήμες και τις επίμονες διαδόσεις, οι ισχυρισμοί για σεξουαλική κακοποίηση σε ευρεία κλίμακα ουδέποτε τεκμηριώθηκαν με χειροπιαστά στοιχεία. Ακόμα και η ναυαρχίδα του “φιλελεύθερου” Σιωνισμού στις ΗΠΑ, οι NYT, αναγκάστηκαν να αποσύρουν κακήν κακώς μια υποτιθέμενη “έρευνα” που είχαν δημοσιεύσει γύρω απ’ το θέμα, επειδή αποδείχτηκε ότι περιείχε πλήθος από ανακρίβειες και ψευδή στοιχεία.^x

Μήπως όλα αυτά σημαίνουν ότι τελικά δεν διαπράχθηκαν αγριότητες κατά τη διάρκεια της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου; Η Χαμάς, στο κείμενο “ανάληψης ευθύνης” που δημοσίευσε κάποιους μήνες μετά την επιχείρηση κι ενόσω η Γάζα στέναζε κάτω απ’ τα χτυπήματα των ισοπεδωτικών βομβαρδισμών του Ισραήλ, ξεκαθάρισε ότι η κύρια στρατηγική επιδίωξη της επίθεσης ήταν αρχικά να εξουδετερώσει την “Μεραρχία της Γάζας”, το σώμα στρατού που ήταν επιφορτισμένο να περιφρουρεί τον πολιορκημένο θύλακα κι έπειτα να απαγάγει όσους περισσότερους στρατιώτες κι αξιωματικούς μπορούσε για να τους χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικά χαρτιά και να εξαναγκάσει το Ισραήλ να τερματίσει τον αποκλεισμό της περιοχής. Η διενέργεια επιθέσεων ενάντια σε αμάχους δεν περιλαμβανόταν στους στόχους της επιχείρησης, ενώ η οργάνωση ισχυρίστηκε ότι οι μονάδες της επέδειξαν υποδειγματική πειθαρχία κατά τη εκτέλεση των καθηκόντων τους.^xi Μάλιστα, μέσα από αυτό το κείμενο που ελάχιστα συζητήθηκε στη Δύση, η Χαμάς έκανε γνωστό ένα επειδόσιο που χρονολογείται από την εποχή της Δεύτερης Ιντιφάντα, όταν είχε προτείνει επανειλημμένα στο Ισραήλ ένα μορατόριουμ στις επιθέσεις εναντίον αμάχων. Ήταν η εποχή που η Αντίσταση είχε διοργανώσει μια σειρά από βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας, εναντίον πολιτικών στόχων μέσα στο Ισραήλ, που είχαν προκαλέσει εκατόμβες θυμάτων, σε αντίποινα για τις ωμότητες και τις σφαγές που διέπραττε σε καθημερινή βάση ο στρατος κατοχής στα Παλαιστινιακά εδάφη.^xii Αυτή η βομβιστική εκστρατεία είχε αντιμετωπιστεί τότε με αποτροπιασμό και ηθική αγανάκτηση από τους δυτικούς και κατέστησαν την ισλαμική αντίσταση συνώνυμη της απανθρωπιάς και της βαρβαρότητας. Κανένας βέβαια δεν ανέφερε τότε την πρόταση της Χαμάς για την προστασία των αμάχων, στην οποία το Ισραήλ δεν μπήκε καν στον κόπο να απαντήσει.

Έκτοτε η Αντίσταση έχει απορρίψει τις επιθέσεις αυτοκτονίας ως μέθοδο για τη διεξαγωγή της ένοπλης πάλης, ενώ δείχνει ιδιαίτερη προσοχή να μην επιτίθεται σε στόχους που δεν έχουν μια αποδεδειγμένη στρατιωτική αξία και χρησιμότητα. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί το γεγονός ότι όλοι οι ισραηλινοί που είναι μεγαλύεροι των 18 ετών είναι εγγεγραμμένοι ως έφεδροι στα μητρώα των IDF και μπορούν να κινητοποιηθούν οποιαδήποτε στιγμή για να συνεισφέρουν κι αυτοί στην αποκρουστική πολιτική της αργής εξόντωσης των Παλαιστίνιων, που εφαρμόζει εδώ και χρόνια η εβραϊκή αποικιοκρατία. Από αυτή την άποψη, μια τακτική υπολογισμένης σκληρότητας από την πλευρά των μαχητών δεν είναι ανορθολογική με στρατιωτικούς όρους, ενώ έχει και μια δεδομένη πολιτική διάσταση. Συνιστά μια ηχηρή προειδοποίηση προς τους Εβραίους όλου του κόσμου που ενδεχομένως σκέφτονται να μεταναστεύσουν στη γη που κλάπηκε από τους αυτόχθονες, ότι η κατεχόμενη Παλαιστίνη δεν είναι η νεοφιλελεύθερη Εβραϊκή ουτοπία που υπόσχονται στους νεοφερμένους τα διαφημιστικά φυλλάδια του ισραηλινού Υπουργείου Aliyah κι Ενσωμάτωσης.

Αν στις 7 Οκτώβρη έλαβαν χώρα και βίαια περιστατικά εναντίον αμάχων, αυτό μάλλον οφείλεται στην απρόσμενη επιτυχία της επιχείρησης που υπερέβηκε κατά πολύ τον αρχικούς μετριοπαθείς προγραμματικούς στόχους της. Η επιχείρηση Al-Aqsa ήταν μόνο το έναυσμα για την έκρηξη ενός παλλαϊκού ξεσηκωμού, μιας γενικευμένης εξέγερσης των πληβείων στην πολιορκημένη Γάζα. Όταν οι βάσεις του στρατού καταλήφθηκαν και η Μεραρχία της Γάζας διασύρθηκε από τους αντάρτες, χιλιάδες πεινασμένοι Παλαιστίνιοι βρήκαν ανοιχτό το δρόμο για τα ειδυλλιακά ισραηλινα κιμπούτς και της κοντινότερες πόλεις. Κάποιοι επιδόθηκαν σε ένα απεγνωσμένο πλιάτσικο, μεταφέροντας πίσω στις πόλεις-φαντάσματα της Γάζας, εξαρτήματα για αυτοκίνητα, είδη πολυτελείας, ακόμα κι ένα άλογο!^xiii Άλλοι, άνθρωποι που τόσα χρόνια έβλεπαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα να κομματιάζονται από τις ισραηλινές βόμβες, χωρίς να έχουν ποτέ την ελπίδα ότι οι ένοχοι θα τιμωρηθούν, που γνώριζαν ότι οι άποικοι μαζεύονταν από την άλλη πλευρά του φράχτη και διοργανώναν μπάρμπεκιου για να δουν ολοι μαζί τη Γάζα να καίγεται, που δεν είχαν νερός για να πιουν και να πλυθούν τη στιγμή που στα κιμπούτς οι έποικοι έκαναν βουτιές σε πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων και πότιζαν κάθε μέρα το καλοκουρεμένο γρασίδι τους, βγήκαν έχοντας μονάχα στο μυαλό τους να αποδώσουν λαϊκή δικαιοσύνη. Με μία λέξη: εκδίκηση.

iA. D’ Cruz, Verso commemorates the 140^th anniversary of the fall of the Paris Commune.

iiM. Bakunin, The Paris Commune and the Idea of the State.

iiiBattle of Sderot, Wikipedia.

ivR. Michaelson, Netanyahu rejects call for immediate inquiry into 7 October security failures, The Guardian.

vHamas senior leader claims there were no plans to target civilians in Israel attack.

viΕδώ το σχετικό βίντεο από την ισραηλινή τηλεόραση: Female Israeli hostages played arm-wrestling with Hamas guard .

viiΕδώ για τον κανιβαλισμό της Agam από τα μίντια και τους “συμπατριώτες” της: Israeli teen hostage faces hate over Hamas comments after her release .

viiiIDF Ordered Hannibal Directive on October 7 to Prevent Hamas Taking Soldiers Captive, Haaretz.

ixA. Davis, Women, Race and Class (Vintage Books), σελ. 117-128. Είναι διαθέσιμο και στο διαδίκτυο, σε αυτόν τον σύνδεσμο.

xThe unravelling of the New York Times ‘Hamas rape’ story, Al Jazeera.

xiOur Narrative.

xiiΚατανοώντας τη Χαμάς και γιατί αυτό έχει σημασία.

xiiiΗ σκηνή με το άλογο περιλαμβάνεται σε ένα από τα βίντεο που κατέγραψαν τα χαοτικά τεκταινόμενα εκείνης της ημέρας.

“Χαϊδεύουν τα σκυλιά και τα άλογα τους, αλλά εμάς μας αποδιώχνουν με αποτροπιασμό, σαν η φύση να μην μας είχε δώσει παρά μάσκες με ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Κοιτάξτε με, όμως, σαν ίσος προς ίσον, και θα δείτε αν σας μοιάζω. Έχω μια πατρίδα, θα την υπερασπιστώ. Δώστε μου λοιπόν μια ζώη, θα σας το ξεπληρώσω με το παραπάνω[...]”.

Michael Beer, Ο Παρίας

Οι Παλαιστίνιοι είναι το αρχέτυπο του ανεπιθύμητου. Ενός λαού-παρία που κανείς δεν τον θέλει και κανένας δεν αποδέχεται την ύπαρξη του. Οι ισραηλινοί αποικιοκράτες απαγορεύουν στους Παλαιστίνιους μέχρι και να προφέρουν τον εθνικό προσδιορισμό που τους εκφράζει και με βάση τον οποίο ορίζουν τη συλλογική υπόσταση τους. Οι Σιωνιστές αισθάνονται πολύ πιο άνετα όταν μιλούν για την “αραβο-ισραηλινή” διένεξη, όπου η παλαιστινιακή εθνική ταυτότητα αποσιωπάται και περνά στο περιθώριο. Εκεί οι Παλαιστίνιοι εμφανίζονται ως μια ασήμαντη υπο-ολότητα ενός ευρύτερου συνόλου. Ένα δευτερεύον κι ως εκ τούτου πλήρως εναλλάξιμο παρακλάδι ενός μεγάλου “Αραβικού έθνους”, που απλώς έτυχε να κατοικεί στα ιστορικά εδάφη της Παλαιστίνης και, το ίδιο εύκολα, θα μπορούσε να κατοικεί οπουδήποτε αλλού. Από την άλλη, τα αραβικά κράτη που συνορεύουν με την Παλαιστίνη έχουν γυρίσει την πλάτη τους στους Παλαιστίνιους και συνεργάζονται πλήρως με την ισραηλινή κατοχή. Η Αίγυπτος κρατάει ερμητικά σφραγισμένο το πέρασμα της Ράφα καθ' υπόδειξη των Σιωνιστών, βάζοντας κι αυτή το λιθαράκι της στη διατήρηση της απάνθρωπης πολιορκίας της Γάζας, ενώ η Ιορδανία έφτασε μέχρι το αξιολύπητο σημείο να χρησιμοποιήσει την αεράμυνα της για να προστατέψει το Ισραήλ απ' τους πυραύλους του Ιράν, κατά τον πρόσφατο πόλεμο των δώδεκα ημερών.ⁱ Ο διοικητής των ταξιαρχιών Al-Qassam, Abu Obeida, ανέλυσε πολύ σωστά την κατάσταση, όταν δήλωσε πρόσφατα σε ένα από τα διαγγέλματα του, ότι τα αραβικά κράτη στην πραγματικότητα συγκαταλέγονται ανάμεσα στους εχθρούς του Παλαιστινιακού λαού και του ηρωικού αγώνα που διεξάγουν καθημερινά οι Παλαιστίνιοι κάτω απ' τις πιο αντίξοες συνθήκες για να πετύχουν την απελευθέρωση τους απ' την κατοχή και την αποικιοκρατία.ⁱⁱ

Δεν μιλάω εδώ μονάχα για τις πολιτικές αρχές. Τα αντιδραστικά ολιγαρχικά και στρατοκρατικά καθεστώτα, που φυσιολογικά αποφεύγουν να συμμαχήσουν με έναν ασυγκράτητο πληβειακό ριζοσπαστισμό, τον οποίο αδυνατούν να κατανοήσουν ή να ελέγξουν. Μιλάω και για τον προνομιούχο Αιγύπτιο ή Ιορδανό μεσοαστό, που μπορεί να διακηρύσσει την αλληλεγγύη του προς την Παλαιστίνη σε ένα συμβολικό επίπεδο, βλέπει ωστόσο τις μάζες των απόκληρων που κατοικούν εκεί ως μια απειλή που ελλοχεύει, μια αστείρευτη πηγή προβλημάτων. Ως έναν λαό εξαθλιωμένων και κακοποιημένων ανθρώπων, που αν εκδιωχθούν τελικά απ' τον τόπο τους και υποχρεωθούν να μεταναστεύσουν, θα κουβαλήσουν όπου κι αν πάνε μαζί τους το στίγμα του ξεριζωμένου, του πρόσφυγα. Του ανθρώπου χωρίς ιδιοκτησία, του μόνιμου κατοίκου της παραγκούπολης, που εξαρτάται απ' την πρόνοια για να επιβιώσει κι εγκυμονεί κινδύνους για την διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης και της “'έννομης τάξης”. Δεν υπάρχει στα λόγια ούτε το Αραβικό, ούτε το Μουσουλμανικό έθνος που καλεί σε βοήθεια ο Abu Obeida. Ή μάλλον, αντιμέτωπη με την υπέρτατη δοκιμασία της σφαγής και του πολέμου, η ιδεολογία του ριζοσπαστικού μουσουλμανισμού μπόρεσε να λειτουργήσει ως ιδεολογική μήτρα και πολιτικό υπόβαθρο ενός μαχητικού διεθνισμού, τη στιγμή που το άλλοτε φαντασιακό του παναραβισμού έχει υποκύψει οριστικά και αμετάκλητα στην πολυδιάσπαση που επιφέρει ο άνισος καταμερισμός των ταξικών συμφερόντων. Ωστόσο, ο Άξονας της Αντίστασης, αυτή η πρωτοφανής διεθνιστική συμμαχία των ένοπλων προλεταριακών κινημάτων της περιοχής, που συνενώνει στους κόλπους της την Παλαιστινιακή Αντίσταση, τη Χεζμπολά, τους Χούθι της Υεμένης και τις σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ, έχει προς το παρόν ηττηθεί από την πολεμική μηχανή του Σιωνισμού. Αποκομμένοι απ' τους φυσικούς συμμάχους τους, δηλαδή τις οργανώσεις των καταπιεσμένων της περιοχής, οι Παλαιστίνιοι της Γάζας έχουν πια απομείνει να αγωνίζονται και να πολεμούν μόνοι. Έχουν μετατραπεί από έγκλειστους φυλακισμένους στην μεγαλύτερη ανοικτή φυλακή του κόσμου, σε έναν εξαθλιωμένο πληθυσμό παριών. Μια μάζα περιττών ανθρώπων, που πρόκειται σύντομα να πυκνώσει τις γραμμές του παράνομου, πολυεθνικού νομαδικού προλεταριάτου, το οποίο εκτοπίζεται από τις εστίες του και μετακινείται ασταμάτητα, παραβιάζει σύνορα και καταπατάει “εθνικές κυριαρχίες”. Ωστόσο, ακόμη κι αυτή η κίνηση των προλετάριων της Γάζας διευθύνεται και καθορίζεται μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια της από τους Σιωνιστές αποικιοκράτες.

Το Ισραήλ βρίσκεται ήδη σε ανεπίσημες διαπραγματεύσεις με διάφορα κρατικά ή ημικρατικά μορφώματα στην Αφρική ώστε να εξασφαλίσει έναν προορισμό όπου θα μπορεί να “ξεφορτώσει” και να απαλλαγεί απ' τους ανεπιθύμητους πληθυσμούς.ⁱⁱⁱ Στα διαλυμένα αυτά κρατίδια, όπως το Νότιο Σουδάν ή η Σομαλιλάνδη, η παροχή οικονομικής βοήθειας με αντάλλαγμα την υποχρεωτική μετεγκατάσταση των εξόριστων Παλαιστίνιων, φαντάζει σαν ένα δώρο που έπεσε απ' τον ουρανό. Σε αντίθεση με τα δάνεια του ΔΝΤ και των υπόλοιπων θεσμών της υπερεθνικής διακυβέρνησης, η ισραηλινή “βοήθεια” θα χορηγηθεί χωρίς να συνοδεύεται από περιττούς όρους συμμόρφωσης, ή την υποχρέωση για την πραγματοποίηση οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Οι ελίτ που κατέχουν την εξουσία σε αυτές τις γκρίζες ζώνες του διεθνούς δικαίου (πχ. η πολιτική ανεξαρτησία της Σομαλιλάνδης δεν έχει αναγνωριστεί από κανένα κράτος στον κόσμο), θα μπορέσουν να πλουτίσουν ανενόχλητες χάρη στις οικονομικές ενέσεις απ' το βρώμικο χρήμα των Σιωνιστών, υπό τον όρο ότι θα δεχθούν να αναλάβουν τον άτυπο ρόλο του δεσμοφύλακα των καταπιεσμένων. Μπαίνω εδώ στον πειρασμό να θυμηθώ τα λόγια ενός αμερικανού βαρώνου της βιομηχανίας στις αρχές του 20ου αιώνα, που έλεγε ότι μπορούσε με τα λεφτά του να εξαγοράσει το μισό προλεταριάτο των ΗΠΑ και να το βάλει να επιτεθεί στο άλλο μισό.^iv Η πιο πιθανή εξέλιξη είναι βέβαια ότι οι φτωχοδιάβολοι της Γάζας θα χωριστούν σε ξεχωριστά υποσύνολα , με την κάθε ομάδα πληθυσμού να εξαναγκάζεται σε μετανάστευση προς έναν διαφορετικό προορισμό. Κι αυτό γιατί η μετεγκατάσταση ενός πληθυσμού δύο εκατομμυρίων στο σύνολο του, θα αποτελούσε μια βραδυφλεγή βόμβα, έναν παράγοντα αποσταθεροποίησης στα θεμέλια οποιασδήποτε χώρας υποδοχής. Γίνεται αντιληπτό από τα παραπάνω, ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια νέα τεχνολογία εξουσίας. Την συγκρότηση του υλικού υπόβαθρου για ένα outsourcing και μία διάχυση της κατοχής στο υπερεθνικό πεδίο. Μέσα απ' το πλέγμα των διεθνοποιημένων οικονομικών σχέσεων που δημιουργούν οι συμφωνίες για την εξαγωγή της κατοχής, η καταστολή του Παλαιστινιακού πληθυσμού μετατρέπεται σε πολυεθνική κοινοπραξία και μετατοπίζεται εκτός του γεωπολιτικού “ζωτικού χώρου” που καταλαμβάνει η Σιωνιστική αποικιοκρατία.

Έτσι, η ΥΦΑΝΕΤ πέφτει έξω για μια ακόμα φορά, όταν σε έναν λίβελο που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα social media με τον υπερφίαλο τίτλο, “Λόρδος Μπάιρον από τα lidl”, επιπλήττει τις αντιαποικιοκρατικές αναλύσεις επειδή ανάγουν τους πλεονάζοντες πληθυσμούς της περιφέρειας σε νέο ταξικό υποκείμενο, που με κάποιον τρόπο βρίσκεται “έξω απ' τον καπιταλισμό”.^v Δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να καταλάβει κάποιος ότι η συγκεκριμένη ερμηνεία της ΥΦΑΝΕΤ για τη θεωρία του πλεονάζοντος πληθυσμού παραβλέπει ότι το κεφαλαίο δεν υπάρχει μόνο τοπικά, αλλά βασίζεται για την αναπαραγωγή του σε ένα δίκτυο διεθνοποιημένων και ιεραρχικά διαρθρωμένων σχέσεων και δομών που εκτείνονται πέρα απ' τα σύνορα του έθνους κράτους. Η διεθνοποιημένη αυτή διάσταση της αναπαραγωγής του κεφαλαίου, την οποία οι κριτικές αναγνώσεις που σχετίζονται με την αντι-αποικιοκρατική προσέγγιση ορίζουν ως νέα αποικιοκρατία, απουσιάζουν εντελώς από τις αντικαπιταλιστικές αναλύσεις της ΥΦΑΝΕΤ. Ή όπου κάνουν την εμφάνιση τους, παρουσιάζονται απογυμνωμένες από τον καθοριστικό ρόλο και τη σημασία τους. Επιπλέον, η μετατροπή ενός μέρους των προλεταριακών στρωμάτων σε πληθυσμό κοινωνικών και ταξικών απόβλητων, δεν συνεπάγεται με όρους πολιτικής οικονομίας τον απόλυτο διαχωρισμό τους από τις ιεραρχικές δομές αξιοποίησης του κεφαλαίου, ή απ' το καπιταλιστικό σύστημα συνολικά. Αν μπορεί να λεχθεί βάσιμα ότι ο υποβιβασμός μιας υποτελούς κοινωνικής ομάδας στο καθεστώς του παρία, επέρχεται αντικειμενικά εξαιτίας της αδυναμίας υπαγωγής της εν λόγω κοινωνικής ομάδας στις δομές εκμετάλλευσης που θεσμοποιεί ο καπιταλισμός, άλλο τόσο μπορεί να υποστηριχθεί ότι η πολυεπίπεδη περιθωριοποίηση που σηματοδοτεί το στίγμα του κοινωνικού αποκλεισμού, προετοιμάζει το έδαφος για την επιβολή μιας ακόμα πιο στυγνής κι ολοκληρωτικής εκμετάλλευσης πάνω στην ομάδα που υφίσταται τον διαχωρισμό.^vi

Η ακραία αυτή εκμετάλλευση τείνει να εκδηλώνεται με όρους που παραπέμπουν σε μια επιστροφή σε πιο πρωτόγονες μορφές ετεροκαθορισμού και άσκησης κυριαρχίας πάνω στους αδύναμους. Από αυτή την άποψη, η σταδιακή συγκρότηση ενός πληθυσμού παριών μέσω της αποβολής των υποτελών τάξεων απ' το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής, δεν είναι παρά ένα ακόμη σύμπτωμα της ιστορικής κίνησης του κεφαλαίου. Της αντικειμενικής τάσης του για την υπέρβαση των δομικών περιορισμών που προκύπτουν απ' τις καταστατικές κοινωνικές μορφές μέσω των οποίων εκδηλώνεται η αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία στις καπιταλιστικές οικονομίες της πρώτης ταχύτητας. Έτσι, η πολυεθνική Τσικίτα δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τις κοινωνικά περιθωριοποιημένες φυλές των αυτοχθόνων στην Κολομβία ως σκλάβους στις φυτείες με μπανάνες που έχει η εταιρεία στην ιδιοκτησία της. Από την άλλη, στην Λιβύη, μετά την πτώση του καθεστώτος της Τζαμαχιρίγια, ο Παναφρικανισμός είναι πλέον απαγορευμένη λέξη, ο ακραίος ρατσισμός ενάντια στους μαύρους αφρικανούς μετανάστες είναι στην ημερήσια διάταξη και τα σκλαβοπάζαρα της Μπαρμπαριάς έχουν κάνει ξανά την εμφάνιση τους.^vii Η πρόσφατη συμφωνία ανάμεσα στην Ιταλία και την Αλβανία για μια εξωτερική ανάθεση της κατασταλτικής διαχείρισης του μεταναστευτικού, με τη δημιουργία κέντρων κράτησης σε αλβανικό έδαφος, είναι άλλη μια ένδειξη της τάσης που υπάρχει γύρω απ' τη διεθνοποίηση κρίσιμων λειτουργιών της διαδικασίας ελέγχου και καταστολής των ανεξέλεγκτων προσφυγικών ρευμάτων.

Η Σιωνιστική βία είναι όμως “αποκαλυπτική”, με την έννοια ότι εγκαινιάζει στην πράξη την είσοδο μας σε μια νέα εποχή, και για έναν ακόμη λόγο. Διότι πιστοποιεί την μετάβαση από ένα κοινωνικό παράδειγμα όπου η ευτελέστερη μεταχείριση που μπορούσε κανείς να επιφυλάξει στην ανθρώπινη ζωή ήταν η πραγμοποίηση της και η χωρίς όριο εκμετάλλευση της εργασίας της, σε μια συνθήκη όπου η ίδια η ζωή είναι ένα προϊόν που ανταλλάσσεται ελεύθερα στα εμπορευματικά δίκτυα της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας. Στην πρόσφατη έκθεση της, η Francesca Albanese, έχει ήδη καταγράψει τις βασικές παραμέτρους με τις οποίες η κατοχική οικονομία της Γάζας μεταλλάσσεται με γοργούς ρυθμούς σε μια γενοκτονική οικονομία που αναπτύσσεται και ανθεί ραγδαία μέσα στα αιματοβαμμένα συντρίμμια του θύλακα.^viii Δεν θα πρέπει να εκπλήσσεται κανένας από αυτή την εξέλιξη, ούτε να πέφτει από τα σύννεφα. Τριάντα χρόνια ιδεολογικής ηγεμονίας του νεοφιλελεύθερου κοινωνικού κανιβαλισμού προετοίμασαν το έδαφος για την θηριωδία που εξελίσσεται σε ζωντανή μετάδοση μπροστά στα μάτια μας στην Παλαιστίνη. Δεν υπάρχει κανένα νομοθέτημα, καμία υψηλή αξία του πολιτισμού και κανένας “πανανθρώπινος” ηθικός κανόνας που να απαγορεύει την ολοκληρωτική υποταγή της ανθρώπινης ζωής στους νόμους της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Αυτή τη φορά, δεν μιλάμε για την ιδιοποίηση εκ μέρους της καπιταλιστικής οικονομίας των μέσων που συντελούν στη φυσική επιβίωση και την κοινωνική αναπαραγωγή των υποκειμένων, όπως συνέβηκε κατά την πρώτη φάση της ιστορικής ανάπτυξης του καπιταλισμού. Μιλάμε αντίθετα για μια καπιταλιστική οργάνωση των μέσων που θα φέρουν σε πέρας την εξαφάνιση των προλετάριων με τον πιο γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο. Πρόκειται για μια ουσιαστική αντιστροφή της οντολογίας του υλισμού, έναν μαρξισμό στηριγμένο ξανά στο κεφάλι του, εφόσον ως κινητήρια δύναμη της καπιταλιστικής ανάπτυξης μέχρι σήμερα εκλαμβάναμε την ικανοποίηση των υλικών αναγκών του ανθρώπου μέσω της κυριαρχίας του πάνω στη φύση.

Στο επίκεντρο αυτής της διαδικασίας κεφαλαιακής συσσώρευσης, δεν είναι πλέον ο προλετάριος που παράγει υπεραξία μέσω της αλλοτριωμένης εργασίας του, αλλά ο “φτωχός-χωρίς-ρόλο”, όπως το έχει διατυπώσει παλιότερα ο Zigmunt Bauman.^ix Ο προλετάριος – παρίας που εξυπηρετεί πολύ πιο αποτελεσματικά την ανάγκη για τη συνεχή μεγέθυνση της καπιταλιστικής οικονομίας μέσα απ' τις διάφορες θεσμοποιημένες μορφές αποκλεισμού που του επιβάλλονται, παρά μέσα από τη συμπερίληψη του στη διαδικασία της παραγωγής. Η μαζική εξαφάνιση αυτού του άχρηστου προλετάριου, ακόμα και η φυσική εξόντωση του, είναι σίγουρα μια πολύ πιο φτηνή λύση για τους αδίστακτους πολιτικούς διαχειριστές του καπιταλισμού, συγκριτικά με τη δημιουργία δομών αλληλεγγύης και ουσιαστικής κοινωνικής στήριξης για ένα ποσοστό του πληθυσμού που είναι οικονομικά ανενεργό κι αυξάνεται συνέχεια με γεωμετρικούς ρυθμούς. Για να υπεισέλθουμε ακόμη πιο βαθιά στη λογική της τεχνοκρατικής διαχείρισης, που είναι η μόνη που αναγνωρίζει το κεφάλαιο, η εξόντωση μπορεί να αποβεί οικονομικά αποδοτική και να αποφέρει καρπούς τόσο στην επιχειρηματική τάξη, όσο και για τα κρατικά ταμεία, κάτι που είναι εξορισμού αδύνατο όταν μιλάμε για μια οικονομία που λειτουργεί σύμφωνα με τις ζημιογόνες από καπιταλιστική σκοπιά, αρχές της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας.

Μέσα σε αυτή την πρωτόγνωρη συνθήκη, η κατοχύρωση των “αναφαίρετων” δικαιωμάτων που αποδίδει το αστικό δίκαιο στο άτομο γίνεται αντικείμενο συλλογικής διεκδίκησης από τα ετεροκαθοριζόμενα στρώματα που σταδιακά χάνουν την εγγυημένη θέση που μπορεί να κατείχαν κάποτε σε κάποιο στάδιο του κεφαλαιοκρατικού οικονομικού συστηματος. Η μεταμόρφωση αυτή στη σφαίρα του δικαίου πρόκειται να επισπευστεί σε ευθεία αναλογία προς τους ρυθμούς ανάπτυξης της βιομηχανίας που στήνεται γύρω απ' την “ανάγκη” εξαφάνισης των παριών-προλετάριων, η άνοδος της οποίας πιστοποιείται για πρώτη φορά απ' τον γενοκτονικό πόλεμο που έχει εξαπολυθεί σε βάρος του λαού της Γάζας. Ίσως η πρόβλεψη μου αυτή να φαντάζει εκ πρώτης όψεως απίστευτη ή υπερβολικά ζοφερή, ωστόσο εδώ έχουμε να κάνουμε απλώς με τον καπιταλισμό που προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα του με τα δικά του μέσα. Δεν διαφέρει σε τίποτα η διαδικασία που περιγράφουμε από, για παράδειγμα, την ανάπτυξη της “πράσινης” οικονομίας ως υποτιθέμενη απάντηση του συστήματος της οικονομίας της αγοράς στο πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής. Κατά τον ίδιο τρόπο, το στρατόπεδο και η γενοκτονία είναι η ενδεδειγμένη λύση με κριτήρια καπιταλιστικής ορθολογικότητας, στο πρόβλημα του πλεονάζοντος πληθυσμού που δημιούργησαν οι δομικές τάσεις και οι αντικειμενικές πιέσεις στη σφαίρα της παραγωγής.

Η Γάζα δείχνει λοιπόν τον δρόμο στο ζήτημα της καθιέρωσης ενός συστήματος για την εξαφάνιση των προλετάριων που, κατά τα πρότυπα της φυσικής εξελιξης του Δαρβίνου, έχουν ζήσει πέρα από την αρχική χρησιμότητα τους και δεν έχουν καταφέρει να αναπτύξουν καινούριες δεξιότητες που θα τους επιτρέψουν να επιβιώσουν στο νέο περιβάλλον της διεθνοποιημένης οικονομίας. Η καθιέρωση αυτού του συστήματος γίνεται σε βιομηχανικά πρότυπα, με όρους οικονομίας κλίμακας που θα αποφέρουν μαζικά κέρδη στον πολυεθνικό επιχειρηματικό τομέα. Είναι μια βιομηχανία παρόμοια με αυτη της αποκομιδής των σκουπιδιών. Μόνο που τούτη τη φορά μιλάμε για εκείνους που οι ελίτ της συλλογικής Δύσης έχουν στιγματίσει ως ανθρώπινα απορρίμματα. Κι αν σύσσωμη η Δύση τάσσεται σήμερα με το μέρος του γενοκτονικού Ισράηλ, αν τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα παροτρύνουν τους Σιωνιστές να “τελειώσουν τη δουλειά” και αδιαφορούν για τις αγριότητες που διαπράττουν οι IDF και τις εκατόμβες των θυμάτων, είναι γιατί κατά βάθος θα ήθελαν πολύ να μπορούν να κάνουν το ίδιο στους δικούς τους “άχρηστους” προλετάριους, τους “Παλαιστίνιους” που έχουν στο σπίτι τους, όταν κι εφόσον το θελήσουν. Απέναντι σε αυτή την ανάλγητη λογική που θέλει να τους βάλει τους πληβείους στην μηχανή του κυμά, υπάρχει μόνο η οργανωμένη συλλογική βούληση των παριών. Η συλλογική ένοπλη αντίσταση τους στην μοίρα που τους επιφυλάσσουν οι κυρίαρχοι.

Γι΄ αυτό φωνάζουμε με όλη μας την δύναμη, ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ! Κι ευχόμαστε αν πότε έρθει εκείνη η ώρα, να έχουμε το θάρρος και το κουράγιο να παλέψουμε με τον ίδιο ηρωισμό που εξακολουθούν να αγωνίζονται εδώ και δύο χρόνια οι πυρήνες της Αντίστασης στην Γάζα.

iN. Yohanan, Caught in the crossfire, Jordan (quietly) shields Israel as Iranian shrapnel rains down.

iiHamas' Abu Obaida TORCHES Muslim Nations, Warns Israel on Hostages.

iiiSomaliland risks tensions with plan to accept displaced Palestinians from Gaza.

ivΑναφέρεται στην εξαιρετική μελέτη του Λ. Άνταμιτς, Η Ταξική Βία στην Αμερική (Εκδόσεις Διάδοση).

vΗ ΥΦΑΝΕΤ αντιπαραβάλλει αυτο το σκεπτικό με την δική της, υποτίθεται “κλασσική”, εργατίστική ανάλυση της ταξικής πάλης. Γράφει επί λέξει: “Όπως μας έχει δείξει η μακρά ιστορία του ανταγωνιστικού κινήματος, η συγκρότηση μιας Μεγάλης Αφήγησης, πηγαίνει συχνά χέρι-χέρι με τη συγκρότηση ενός Επαναστατικού Υποκειμένου. Παρατηρούμε λοιπόν μια τάση εντός του κινήματος να αναζητά το υποκειμενο αυτό σε κάποιο, υποτίθεται, εξωτερικό σημείο του καπιταλισμού. Σε σημείο που φαντάζει αποκαθαρμένο από την καπιταλιστική βρωμιά και άρα ιδανικό για την εκκίνηση της επίθεσης στο κεφάλαιο. Οι λεγόμενοι πλεονάζοντες πληθυσμοί βρίσκονται όλο και συχνότερα σε αυτή τη θέση, με μια αντιστροφή της κλασσικής εργατίστικης ανάλυσης. Αν στο παρελθόν ήταν η εργατική τάξη που προοριζόταν να κάνει την επανάσταση λόγω της αντικειμενικής της θέσης μέσα στην παραγωγή, σήμερα η ιδιότητα αυτή μεταβιβάζεται στους πλεονάζοντες πληθυσμούς για τον αντίθετο λόγο. Γιατί αποβάλλονται από την καπιταλιστική παραγωγή”.

viΕλ. Βαρίκα, Οι Απόβλητοι του Κόσμου: Μορφές του Παρία (Πλέθρον).

viiM.M. Velaquez, It's bananas! The historic ruling against Chiquita for financing paramilitaries in Colombia

viiiFr. Albanese, From Economy of Occupation to Economy of Genocide, United Nations Human Rights Council.

ixZ. Bauman, Η εργασία, ο καταναλωτισμός και οι νεόπτωχοι (Μεταίχμιο).

“Το όνομα Παλαιστίνη συμβολίζει τον αγώνα ενός λαού που ο κόσμος έχει εγκαταλείψει. Που κανείς δεν φρόντισε για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ή για να επιστραφεί σε αυτόν εκείνο που του έχουν αρπάξει με τη βία, ένας λαός που εξακολουθεί να υφίσταται και να υπομένει ένα από τα χειρότερα καθεστώτα κατοχής σε ολόκληρο τον κόσμο”.

Απόσπασμα απ' το Προοίμιο του αναθεωρημένου Καταστατικού της Χαμάς, 01-05-2017

“Η μοναδικότητα της 'συνθήκης μας στον κόσμο', που δεν μπορεί να τη συγχέουμε με καμία άλλη. Η μοναδικότητα των προβλημάτων μας, που δεν μπορούν να αναχθούν σε κανένα άλλο πρόβλημα. Η μοναδικότητα της ιστορίας μας, φτιαγμένης μέσα από τρομερές κακοτυχίες που ανήκουν μόνο σε μας. Η μοναδικότητα της κουλτούρας μας, που θέλουμε να τη ζήσουμε με έναν τρόπο όλο και πιο πολύ αληθινό”.

Απόσπασμα απ' την επιστολή αποχώρησης απ' το ΚΚ Γαλλίας, του Aime Cesaire προς τον Maurice Thorez

Στην Γάζα οι Ισραηλινοί χρησιμοποιούν την πείνα σαν όπλο. Κατά τον ίδιο τρόπο που οι μεσαιωνικοί στρατοί περικύκλωναν μια περιτοιχισμένη πόλη κι απέκλειαν όλες τις οδούς μέσα απ' τις οποίες ήταν δυνατός ο ανεφοδιασμός της, ώστε να εξαναγκάσουν τους αμυνόμενους να παραδοθούν άνευ όρων, οι Σιωνιστές πολιορκούν τη Γάζα και δημιουργούν τώρα μια ανθρωπιστική κρίση για να υποχρεώσουν τους Παλαισίνιους να συνθηκολογήσουν. Η στρατιωτικοποίηση της ανθρωπιστική βοήθειας δεν είναι άσχετη με την μέχρι τώρα πορεία των μαχών στη λωρίδα της Γάζας και την αδυναμία των IDF να κάμψουν το φρόνημα, αλλά και την αποτελεσματικότητα των μαχητών της αντίστασης. Η Χαμάς και οι υπόλοιπες ένοπλες οργανώσεις που παίρνουν μέρος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις για την αυτοάμυνα της Γάζας ενάντια στη Σιωνιστική γενοκτονική μηχανή, έχουν ήδη γράψει ένα από τα πιο λαμπρά κεφάλαια στην ιστορία των αντιαποικιοκρατικών αγώνων.ⁱ Μετά από τρία χρόνια ανελέητων βομβαρδισμών, μαζικών δολοφονιών και σχεδόν καθολικής διάλυσης κάθε κοινωνικής υποδομής που έχει τη δυνατότητα να στηρίξει την αναπαραγωγή ενός αντάρτικού στρατού, οι αντιστασιακές οργανώσεις συνεχίζουν ακάθεκτες τη δράση τους ενάντια στον κατακτητή. Πώς αλήθεια είναι δυνατό κάτι τέτοιο;

Πείνα και αντίσταση

Σε πρώτη φάση, η ανθεκτικότητα που επιδεικνύει η Αντίσταση και η ικανότητα της να μην επηρεάζεται από τις δολοφονίες των υψηλά ιστάμενων στελεχών της, δείχνει τον βαθμό στον οποίο οι διάσπαρτοι ένοπλοι πυρήνες έχουν μάθει να λειτουργούν αποκεντρωμένα και να λαμβάνουν αυτόνομες αποφάσεις, χωρίς να εξαρτώνται απαραίτητα από μια αυστηρή και δυσκίνητη στρατιωτική ιεραρχία. Από την άλλη, η αποκέντρωμενη δομή δεν συνεπάγεται έλλειψη επικοινωνίας ανάμεσα στις διαφορετικές συνιστώσες του αντάρτικού, ή την αδυναμία συντονισμού για τη διεξαγωγή χτυπημάτων μεγαλύτερης κλίμακας. Για παράδειγμα, οι ταξιαρχίες Al-Qassam είναι εδαφικοποιημένες, δηλαδή η κάθε μία έχει υπό την επιχειρησιακή ευθύνη της έναν προκαθορισμένο γεωγραφικό χώρο, με μαχητές που προέρχονται απ' την περιοχή και γι' αυτό έχουν πολύ καλή γνώση και της γεωγραφίας και των ανθρώπων της. Η επικοινωνία ανάμεσα στις κατά τόπους δυνάμεις και το γενικό στρατηγείο της Αντίστασης γίνεται μέσω ενός κλειστού τηλεφωνικού κυκλώματος που διατρέχει ολόκληρη την υπόγεια πόλη που κατασκευάσαν οι οργανώσεις κάτω απ' την λωρίδα της Γάζας και είναι αδύνατο να υποκλέψουν οι Σιωνιστές, παρ' όλα τα υπερσύγχρονα μέσα που διαθέτουν για ηλεκτρονική παρακολούθηση και αντικατασκοπεία. Ολόκληρο το οικοδόμημα με τις στοές και τα τούνελ κάτω απ' τη λωρίδα της Γάζας φτιάχτηκε ακριβώς για τούτη τη στιγμή, όταν έγινε ξεκάθαρο μετά τον ασφυκτικό οικονομικό αποκλεισμό που επέβαλε το Ισραήλ στην Γάζα, ότι οι Σιωνιστές δεν είχαν καμία διάθεση να επιτρέψουν στους Παλαιστίνιους ούτε τον πιο ελάχιστο βαθμό αυτοκαθορισμού πάνω στις δικές τους υποθέσεις.

Κατά δεύτερο, βλέπουμε εδώ τα αποτελέσματα μιας στρατηγικής αντίληψης που απ' την αρχή καταρτίστηκε με γνώμονα την εξασφάλιση της αυτάρκειας της Αντίστασης και την ικανότητα της να διεξαγάγει μακροχρόνιο πόλεμο σε συνθήκες καθολικής πρικύκλωσης από την φονικότερη και πιο βάρβαρη πολεμική μηχανή του πλανήτη. Ενώ οι στρατιώτες και οι έφεδροι του Ισραήλ εναλλάσσονται τακτικά στην πρώτη γραμμή, απολαμβάνουν άδειες, δωρεάν διακοπές στα ελληνικά νησιά κι εχουν τον χρόνο να ξεκουραστούν, οι Παλαιστίνιοι μαχητές δεν μπορούν να υπολογίζουν σε τέτοιου είδους προνόμια. Οι άνθρωποι αυτοί πολεμούν ακατάπαυστα εδώ και τρία χρόνια, ανάμεσα στα πτώματα των συγγενών τους και τα συντρίμμια των σπιτιών τους, χωρίς διαλείμματα και χωρίς σταματημό. Κατά την άποψη μου, το γεγονός αυτό από μόνο του αποτελεί ένα κατόρθωμα επικών διαστάσεων και πρέπει να μελετηθεί παραπέρα. Εν μέρει, έχει να κάνει με τις στρατηγικές αποφάσεις που πάρθηκαν πριν ακόμα ξεσπάσει η λαίλαπα της εισβολή μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου. Για παράδειγμα, μετά τη νίκη της Χεζμπολά στον πόλεμο του 2006 και τον αποφασιστικό ρόλο που έπαιξαν σε αυτή την επικράτηση οι ρωσικοί αντιαρματικοί πύραυλοι Kornet, στους κόλπους των ένοπλων οργανώσεων έλαβε χώρα ένας ζωηρός διάλογος σε όλα τα επίπεδα με θέμα τον οπλισμό που έπρεπε να προτιμήσουν οι Παλαιστίνοι. Μήπως έπρεπε κι αυτοί να εξοπλιστούν με τα ρωσικά πολεμικά συστήματα; Στο κάτω, κάτω είχαν δοκιμαστεί στο πεδίο της μάχης κι είχαν αποδείξει την ικανότητα τους να κρατήσουν μακριά τα ισραηλινά τεθωρακισμένα.

Παρά την εγνωσμένη αξία των Kornet, τελικά η Αντίσταση αποφάσισε να μην ακολουθήσει το λιβανέζικο μοντέλο. Αντίθετα, παρά τα πενιχρά υλικά μέσα, η έμφαση δόθηκε στη δημιουργία μιας εγχώριας βιομηχανίας όπλων, η οποία θα ήταν σε θέση να εξοπλίσει τις μονάδες των ανταρτών με όπλα που παράγονται τοπικά κι ως εκ τούτου εξασφάλιζαν έναν βαθμό πολιτικής και στρατιωτικής αυτονομίας στη Χαμάς και τις άλλες οργανώσεις. Χάρη σε αυτή τη συλλογική απόφαση, η Χαμάς διαθέτει σήμερα την τεχνογνωσία να συλλέγει τις εκατοντάδες, ή ακόμα και χιλιάδες, ισραηλινές βόμβες που έπεσαν στη Γάζα χωρίς να εκραγούν, να αποσπά τις γομώσεις και να τις επαναχρησιμοποιεί στην κατασκευή των δικών της αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών, ή των ρουκετών Yassin που κουβαλάει μαζί της κάθε ομάδα κομάντος των ταξιαρχιών Qassam. Όσο για την απουσία υπερσύγχρονων μηχανισμών στόχευσης ή ηλεκτρονικής καθοδήγησης βλημάτων από μακριά, οι ηρωικοί μαχητές την αναπληρώνουν με την προσεκτική δουλειά που κάνουν οι μονάδες παρακολούθησης και συλλογής πληροφοριών που διαθέτουν και προετοιμάζουν το έδαφος πριν από κάθε χτύπημα. Ή, όταν χρειάζεται, ανεβαίνουν οι ίδιοι πάνω στα κινητά φρούρια Merkava για να τοποθετήσουν με τα γυμνά τους χέρια τα αυτοσχέδια εκρηκτικά κάτω απ' τον πυργίσμο του τανκ, ή μέσα στον θάλαμο με το πλήρωμα. Τέτοια είναι η αξιοθαύμαστη τόλμη και η αυταπάρνηση που επιδεικνύουν οι Παλαιστίνιοι μαχητές.

Ένα τρίτο στοιχείο που πρέπει εδώ να τονίσουμε σχετικά με την Αντίσταση, είναι βέβαια η απόλυτη συνοχή των αντιστασιακών οργανώσεων, η ύψιστη συστράτευση τους απέναντι σε έναν εχθρό που έχει βάλει σκοπό να τους αφανίσει απ' το πρόσωπο της γης. Είναι προφανές απ' το γεγονός ότι εδώ και τρία χρόνια οι Σιωνιστές υποχρεώνονται να δώσουν τις ίδιες μάχες ξανά και ξανά (μόνο στην Beit Hanoun έχουν πραγματοποιήσει πέντε διαφορετικές εφόδους), ότι οι IDF δεν έχουν την παραμικρή πρόσβαση στο εσωτερικό της Αντίστασης, ούτε μπορούν να βασίζονται στους συνήθεις δοσίλογους πληροφοριοδότες προκειμένου να αναπτύξουν αποτελεσματική δράση που θα εξουδετερώσει την αντίσταση. Κι εδώ ερχόμαστε ξανά στο κρίσιμο ζήτημα της πείνας. Από την αρχή της εισβολής στη Γάζα, οι Σιωνιστές έδειξαν καθαρά ότι αντιλαμβάνονταν τη διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας ως ένα ακόμα πεδίο αντιπαράθεσης με τον τοπικό πληθυσμό. Ως τέτοιο έπρεπε να υποβληθεί σε στρατιωτικοποίηση και να τεθεί κάτω απ' τον μονοπωλιακό έλεγχο τους. Αυτή είναι και η λογική πίσω απ' τις ανυπόστατες και πρωτοφανείς κατηγορίες εναντίον της UNRWA για τη δήθεν συμμετοχή των υπαλλήλων της στις επιθέσεις της 7 Οκτ. και για “συνεργασία” με την Χαμάς.ⁱⁱ Ο στόχος των Σιωνιστών ήταν εξαρχής η επιβολή του απόλυτου ελέγχου τους πάνω σε κάθε πτυχή της ζωής των άμαχων Παλαιστίνιων. Κάτι που προϋπέθετε την κατάργηση κάθε ουδέτερου θεσμού που δεν υπάκουε στην επιχειρησιακή λογική των IDF και γι' αυτό δεν μπορούσε να επιστρατευτεί σαν όπλο ενάντια στους Παλαιστίνιους.

Αντικαθιστώντας την UNRWA με το “Gaza Humanitatian Foundation”, έναν παραστρατιωτικό οργανισμό-βιτρίνα που δεν τηρεί καμία από τις στοιχειώδεις, διεθνώς αναγνωρισμένες προδιαγραφές που χρειάζονται για να διασφαλιστεί ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας της αρωγής προς τον άμαχο πληθυσμό, οι Σιωνιστές πέτυχαν να μετατρέψουν την ανθρωπιστική βοήθεια σε ενεργό κομμάτι της εκαστρατείας τους. Για να αντιληφθούμε καλύτερα την αντίθεση ανάμεσα σε μια ανθρωπιστική αποστολή οργναωμένη σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα και την δράση του GHF στην Γάζα, αρκεί να αναφέρουμε ότι ενώ ο ΟΗΕ λειτουργούσε κάπου 400 σημεία διανομής φαγητού και βοήθειας μέσα στην πολιορκημένη περιοχή, το GHF έχει στήσει μόλις τέσσερα. Σε αντίθεση με την φιλοσοφία πίσω απ' τις ανθρωπιστικές αποστολές του ΟΗΕ που λειτουργούν με βάση την αρχή ότι η αρωγή θα πρέπει να μοιράζεται εκεί όπου βρίσκονται οι άνθρωποι οι οποίοι την έχουν ανάγκη, οι καουμπόηδες του GHF δημιούργησαν τέσσερα αχανή στρατόπεδα σίτισης μονάχα στο νότιο τμήμα της λωρίδας, υποχρεώνοντας τους Παλαιστίνιους να εκτοπιστούν μαζικά προς τον Νότο, ή να διακινδυνεύσουν να πεθάνουν απ' την πείνα αν παραμείνουν στις ισοπεδωμένες πόλεις και τα χωριά τους. Εκτός απ' αυτό, η αρωγή δεν διανέμεται ελεύθερα και στον καθένα ανάλογα με την ανάγκη του. Ο ισραηλινός στρατός, με τη βοήθεια αμερικανών μισθοφόρων, αλλά και των συμμοριών από ποινικούς και τζιχαντιστές που έχει στη δούλεψη του, έχει δημιουργήσει ένα σύστημα επιβραβεύσεων και ποινών, σύμφωνα με το οποίο οι Παλαιστίνιοι που καταφέρνουν να αποδειχτούν χρήσιμοι στις IDF ανταμοίβονται με επιπλέον γεύματα, ενώ οι υπόλοιποι στερούνται την πρόσβαση σε επαρκή τροφή και νερό για “λόγους ασφαλείας”.ⁱⁱⁱ

Αυτό το εντελώς άδικο σύστημα χειραγώγησης του πληθυσμού καθιερώθηκε λοιπόν ως εργαλείο για να πιεστούν οι Παλαιστίνιοι να εγκαταλείψουν μαζικά τα εδάφη τους στον βόρειο και κεντρικό τομέα της Γάζας, αλλά και για να ανασηκώσει επιτέλους το πέπλο της σιωπής που περιβάλλει την Αντίσταση και τους μαχητές της. Οι μισθοφόροι της Blackwater και οι δοσίλογοι της πολιτοφυλακής των “Λαϊκών Δυνάμεων”, που εξοπλίστηκαν και συγκροτήθηκαν απ' το τίποτα με τα λεφτά και τα όπλα των IDF, έχουν αναλάβει τον ρόλο της ένοπλης δύναμης που αστυνομεύει αυτά τα “ανθρωπιστικά” γκουλάγκ των Ισραηλινών και μαντρώνει τους πεινασμένους σαν ζώα που τα πηγαίνουν για σφαγή σε περιφραγμένες περιοχές. Κι όταν οι μάζες των απελπισμένων τολμήσουν να αψηφήσουν τις διαταγές τους, αυτοί οι ψυχασθενείς ένοπλοι μπράβοι τους πυροβολούν στο ψαχνό. Απ' τον Μάη και μετά που δημιουργήθηκαν τα στρατόπεδα σίτισης, τουλάχιστον 1400 άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί από τον στρατό των Σιωνιστών ενώ περίμεναν στις ατελείωτες ουρές για να πάρουν λίγα τρόφιμα.^iv

Η Αντίσταση έχει ήδη προσπαθήσει δύο φορές να δολοφονήσει τον αυτόκλητο αρχηγό του τάγματος των δοσίλογων, έναν πρώην έμπορο ναρκωτικών με το όνομα Abu Shabbab, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε 25 χρόνια κάθειρξη και μπόρεσε να ελευθερωθεί μόνο και μόνο επειδή οι ισοπεδωτικοί βομβαρδισμοί των ισραηλινών κατέστρεψαν και τις φυλακές. Ωστόσο, το κύριο βάρος του ένοπλου αγώνα πλέον πέφτει σε δύο βασικούς στρατηγικούς στόχους. Ο πρώτος είναι η κλιμάκωση των επιθέσεων ενάντια στις IDF με κύρια επιδίωξη όχι μόνο την εξουδετέρωση του εκτελεστικού οργάνου της γενοκτονίας, αλλά και την αιχμαλώτιση ζωντανών ισραηλινών στρατιωτών, τους οποίους αργότερα η Αντίσταση θα καταφέρει να χρησιμοποιήσει σαν πολιτικό μέσο πίεσης για να αποτρέψει τον δηλωμένο στόχο των Σιωνιστών: την Τελική Λύση με τον οριστικό αφανισμό των Παλαιστίνιων της Γάζας. Στο πρόσφατο διάγγελμα του, ο διοικητής των Qassam , Abu Obeida, δήλωσε απερίφραστα ότι αυτός θα είναι ένας απ' τους πρωταρχικούς στόχους της Αντίστασης απο εδώ και μπρος.^v Κατά δεύτερο, η Αντίσταση προσπαθεί να παρεμποδίσει τη συστηματική εκστρατεία ερήμωσης και καταστροφής που η ισραηλινή κυβέρνηση έχει βάλει εδω και μήνες σε κίνηση στα κατακτημένα εδάφη. Στη Γάζα έχουν σταλεί ιδιωτικά συνεργεία κατεδάφισης που δουλεύουν μέρα-νύχτα κάτω απ' την προστασία του στρατού κι έχουν αναλάβει να σβήσουν κάθε υλικό ίχνος της Παλαιστινιακής κοινωνίας που υπήρχε εκεί μέχρι πρόσφατα. Πρόκειται για μια προμελετημένη αγριότητα, μια καταστροφή σε βιομηχανική κλίμακα, που διεξάγεται με οικονομικούς πόρους που προέρχονται απ' την αγαστή σύμπραξη του ισραηλινού Κράτους απ' την μία και των ισραηλινών και πολυεθνικών ιδιωτικών κολοσσών, απ' την άλλη. Όπως λοιπόν πρόσφατα τεκμηρίωσε στην έκθεση της η ειδική εισηγήτρια των Ηνωμένων Εθνών για τα Παλαιστινιακά εδάφη, Francesca Albanese, η γενοκτονική καπιταλιστική οικονομία του Ισραήλ βρίσκεται λοιπόν σε φάση πλήρους ανάπτυξης κι αντικαθιστά σταδιακά την οικονομία της κατοχής.^vi

Η πέμπτη φάλαγγα

Αυτή τη στιγμή, ο μόνος οργανωμένος πολιτικός φορέας που μάχεται όχι απλώς για τα συμφέροντα, αλλά για την ίδια την επιβίωση των Παλαιστίνιων, είναι το ενωμένο μέτωπο της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Άλλωστε, στο σπαράκτικο διάγγελμα του, ο Obeida για πρωτη φορά κατονόμασε τα σάπια Αραβικά καθεστώτα που αδιαφορούν για την Τελική Λύση στην Γάζα και απαιτούν τον αφοπλισμό της Χαμάς, ως εχθρούς του Παλαιστινιακού λαού και του κινήματος του για εθνική απελευθέρωση. Ακόμη και το Ιράν, κατά την πρόσφατη ανταλλαγή πυρών με το Σιωνιστικό μόρφωμα, δεν βομβάρδισε ούτε μια φορά τις στρατωτικές εγκαταστάσεις του Ισραήλ μέσα και γύρω απ' την Γάζα, για να βοηθήσει έμπρακτα τον ένοπλο αγώνα. Η Αντίσταση έχει πλέον καταλάβει ότι δεν μπορεί να υπολογίζει σε συμμάχους στη διακρατική σφαίρα, ούτε σε οποιαδήποτε προστασία από το διεθνές δίκαιο. Η δύναμη των όπλων είναι ο μόνος τρόπος που έχει απομείνει για να υπερασπιστεί στα συλλογικά δικαιώματα των Παλαιστίνιων και τα συμφέροντα τους. Γι' αυτόν τον λόγο, είναι ακόμη πιο εξωφρενικό να βλέπεις και ν' ακούς κάποιους διανοούμενους της δεκάρας που τα τελευταία χρόνια μπαινοβγαίνουν στους κόλπους του αναρχικού κινήματος, να κουνάνε το δάχτυλο και να επιτιμούν όλους εμάς που είμαστε αλληλέγγυοι και συντασσόμαστε με την ένοπλη αντίσταση. Δηλαδή, με το μόνο κίνημα που αποκαθιστά την αυτενέργεια τους ως κοινότητα και στέκεται εμπόδιο στην κρεατομηχανή που έχουν στήσει οι ναζί σιωνιστές στην Γάζα.

Τα ανθρωπάκια αυτά είναι κρυφο-σιωνιστές που εφευρίσκουν χίλια-δύο θεωρητικά προσχήματα προκειμένου να αρνηθούν στην πράξη το δικαίωμα που έχουν οι Παλαιστίνιοι να αμυνθούν μπροστά στη διαφαινόμενη εξόντωση τους. Ή πρόκειται για ψευτοεπαναστάτες του καναπέ, που αντιλαμβάνονται την ιδεολογία όχι ως μια υλική δύναμη παρέμβασης στις κοινωνικές διεργασίες, αλλά ως μια νοητική άσκηση, κάτι αντίστοιχο με την τυπική λογική που διέπει τους μαθηματικούς συλλογισμούς. Ως τέτοια, δεν έχει σαν αποστολή να αλληλεπιδράσει κριτικά με την υλική πραγματικότητα και τελικά να αλλάξει τον κόσμο, αλλά να διαφυλάξει την καθαρότητα των σχημάτων της. Να κρατήσει τις έννοιες της άσπιλες και αμόλυντες, μπροστά στην επέλαση των βαρβάρων. Έτσι, ούτε το λουτρό αίματος που εκτυλίσσεται μπροστά τους έχει τη δυναμη να τους μετακινήσει έστω και μισό εκατοστό από τις προειλημμένες ιδεολογικές βεβαιότητες τους. Τι κι αν οι Σιωνιστές έχουν ήδη διαπράξει ολοφάνερα κάθε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους; Τι κι αν σκοτώνουν γιατρούς, δασκάλους, νοσοκόμους; Τι κι αν βιάζουν κρατούμενους, τους βασανίζουν και τους δολοφονούν επειδή τους θεωρούν υπανθρώπους, που δεν αξίζουν την προστασία κανενός είδους δικαίου; Τι κι αν η Χαμάς εξάλειψε απ' το αναθεωρημένο Καταστατικό της του 2017 τις αντισημιτικές αναφορές που υπήρχαν στο κείμενο του 1987; Τι κι αν υιοθέτησε μια διευρυμένη έννοια της αντίστασης “με όλα τα μέσα” και υπαινίχθηκε ότι είναι έτοιμη να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ, εφόσον εκείνο επανακάμψει στα σύνορα του 1967;^vii

Τυφλωμένοι από την προκατάληψη και τον ρατσισμό της, η πέμπτη φάλαγγα του Σιωνισμού στο κίνημα βλέπει τα κοινωνικά υποκείμενα της περιφέρειας ως ουσιοκρατικές οντότητες, και όχι σαν ιστορικά καθορισμένες ταξικές ομαδοποιήσεις, που είναι ικανές να εξελίσσονται και να αλλάζουν. Ανασύρουν από τη ναφθαλίνη τους σκονισμένους τόμους κάποιου Εβραίου θεωρητικού που επέζησε απ' το Ολοκαύτωμα, αλλά όχι για να καταδείξουν τις ανατριχιαστικές ομοιότητες ανάμεσα στη θηριωδία του τότε και του τώρα. Αντίθετα, το μοναδικό μέλημα τους είναι να αποκαταστήσουν το εβραϊκό μονοπώλιο της οδύνης. Ισχρίζονται ότι η σφαγή των έξι εκατομμυρίων είναι ένα συμβάν μοναδικό στην ιστορία, που δεν υπάρχει περίπτωση να επαναληφθεί για όσο καιρό οι Εβραίοι είναι ασφαλείς και προστατευμένοι. Πώς όμως ερμηνέυουν την έννοια της ασφάλειας; Ποιος είναι ο εγγυητής της; Όχι βέβαια το μπόλιασμα της κυρίαρχης κουλτούρας με την ταξική ερμηνεία του Ολοκαυτώματος και τις αξίες της αλληλεγγύης και της συμπαράστασης προς κάθε καταπιεσμένο. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, εγγυητής της ασφάλειας των απανταχού Εβραίων είναι για εκείνους το κράτος-τρομοκράτης, το τερατούργημα των εβραϊκού φασισμού που διψάει συνεχώς για νέους πολέμους και περισσότερο αίμα. Σύμφωνα με τη λογική τους, όσο υπάρχει το “καθαρό Εβραϊκό κράτος”, οι Εβραίοι θα έχουν κάπου να καταφύγουν, αν κι εφόσον η ανθρωπότητα ξανακυλήσει και καταληφθεί εκ νέου από την γενοκτονική μανία της.

Ωστόσο, το Ολοκαύτωμα, ως ένα συμβάν-τομή στην ιστορία, δεν εξηγεί απολύτως τίποτα για τα ειδικά χαρακτηριστικά του θύματος, δηλαδή των Εβραίων ως κοινωνικής ομάδας, αλλά φανερώνει πάρα πολλά για τις ιδιότητες και τον τρόπο σκέψης του θύτη, δηλαδή των ναζιστών. Έτσι και τώρα, οι αιτίες που επικαλούνται οι Σιωνιστές και οι “ελευθεριακοί” χειροκροτητές τους, δεν λένε τίποτα για τα θύματα, τον λαό της Γάζας, αλλά δείχνουν πολλά για τη σκέψη των δολοφόνων και των εγχώριων υποστηρικτών τους. Η αφ' υψηλού θεωρητικές βυζαντινολογίες που θολώνουν την κρίση μπροστά στους τόνους αίματος που χύνουν καθημερινά οι Σιωνιστές, η απεγνωσμένη προσπάθεια να απονευρωθούν οι συλλογικές κινηματικές αντιδράσεις μπορστά στο έγκλημα που συντελείται και να βυθιστεί το κίνημα σε μια εσωστρέφεια τη στιγμή που εκδηλώνει δυναμικά τη διάθεση του να αντισταθεί όσο μπορεί, είναι η προσφιλής μεθοδολογία αυτών των υποκειμένων. Το αποκορύφωμα της τεχνικής τους είναι η διακήρυξη μιας “αλληλεγγύης” χωρίς αντίκρισμα, που δεν προορίζεται για τα υποκείμενα που αγωνίζονται και ματώνουν, αλλά για μια Παλαιστίνη (κι ένα Ισράηλ) που υπάρχει μόνο στη φαντασία των “μεγάλων θεωρητικών” του κινήματος. Βλέπετε, οι Παλαιστίνιοι έχουν θέση στο ρατσιστικό πολιτικό φαντασιακό αυτών των υπερ-επαναστατών μονάχα ως ταπεινά θύματα. Δεν αρμόζει σε αυτούς να έχουν τη δική τους φωνή, τη δική τους συλλογική σκέψη και πράξη. Κάτι τέτοιο περιπλέκει επικίνδυνα τα πράγματα. Δεν χωράει στις μουσειακές κατηγορίες της προκάτ “επαναστατικής” τους σκέψης.

Στους κύκλους αυτούς των υπερ-επαναστατών, όσων τουλάχιστον δηλώνουν “αλληλέγγυοι” με τον δοκιμαζόμενο λαό της Γάζας, ο ρόλος των Παλαιστίνιων είναι ως ιδανικό συμπλήρωμα στο δικό μας πολιτικό μελόδραμα. Επειδή είναι ευάλωτοι κι εντελώς εκτεθειμένοι στις εναλλαγές της δικής μας θέλησης, γίνονται από εμάς αντιληπτοί μονάχα ως τα αντικείμενα μιας ιδιότυπης άσκησης για την επιβεβαίωση της ατομικής μας ιδεολογικής συνέπειας. Οι ζωές τους είναι το αντικείμενο των συζητήσεων μας. Ακόμα και το αν θα συνεχίσουν, ή αν πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν. Έτσι, μπορούν μόνο να είναι το ηθικό ορόσημο που νοηματοδοτεί την πολιτική μας ταυτότητα, πόσο “δεξιά” ή “αριστερά” βρισκόμαστε στο φασμα της εγχώριας ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Ας μου επιτραπεί εδώ να απαντήσω σε αυτή την επίφαση αλληλυεγγύης με τα λόγια που είχε απευθύνει ο κομμουνιστής αγωνιστής της αντιαποικιοκρατίας Aime Cesaire, στον γενικό γραμματέα του ΚΚ Γαλλιας Maurice Thorez, όταν υπέβαλε την επιστολή της αποχώρησης του απ' το κόμμα, αποκηρύσσοντας τις ιδεολογικές εμμονές των σταλινικών, αλλά και τον ρατσισμό απέναντι στους κομμουνιστές του Τρίτου Κόσμου:

“ Μας προσφέρεται η αλληλεγγύη του λαού της Γαλλίας. Η αλληλεγγύη του γαλλικού προλεταριάτου και μέσα απ' τον θρίαμβο του κομμουνισμού, αλληλεγγύη με τους προλετάριους ολόκληρου του κόσμου. Δεν απορρίπτω αυτό το είδος της αλληλεγγύης. Αλλά δεν θέλω η αλληλεγγύη μου να έχει τις βάσεις της μόνο στην μεταφυσική. Δεν υπάρχουν σύμμαχοι με θεϊκή εντολή. Υπάρχουν συμμαχίες που επιβάλλονται λόγω του τόπου, του χρόνου κι από την ίδια τη φύση των πραγμάτων. Κι αν η συμμαχία με το γαλλικό προλεταριάτο έχει την αξίωση της αποκλειστικότητας, αν τείνει να μας κάνει να ξεχνάμε ή να αποφεύγουμε άλλες συμμαχίες που είναι αναγκαίες και φυσικές, δικαιολογημένες και γόνιμες, αν ο κομμουνισμός καταστρέφει τις φιλίες που μας δυναμώνουν πιο πολύ, τότε είμαι υποχρεωμένος να δηλώσω ότι ο κομμουνισμός μόνο καλές υπηρεσίες δεν μας πρόσφερε, υποχρεώνοντας μας να ανταλλάξουμε την αδελφοσύνη που προκύπτει αυθόρμητα μέσα απ' τη ζωή, με κάτι που φαίνεται ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ψυχρή, θεωρητική αφαίρεση”.^viii

iΠαρά την πολιτική καμμένης γης που εφάρμοσε ο ισραηλινός στρατός απο την αρχή της εισβολής, οι Σιωνιστές έχουν χάσει μέχρι τώρα περίπου 900 στρατιώτες, ενώ άλλοι 1.800 έχουν τεθεί εκτός δράσης λόγω σοβαρών τραυματισμών και αδυνατούν να επιστρέψουν στα καθήκοντα τους.

iiUS intelligence casts doubt on Israeli claims of UNRWA-Hamas links, report says | Israel-Gaza war | The Guardian

iiiWho is militia leader Abu Shahab, the man wanted by a court in Gaza? | Middle East Eye

ivGaza: Nearly 1,400 Palestinians killed while seeking food, as UN warns airdrops are no solution | UN News

vHamas' Abu Obaida's 1st Speech In 4 Months Amid Israel-Syria War: Calls Arabs 'Enemy',Then Stuns IDF

viFrom Economy of Occupation to Economy of Genocide, Human Rights Council, 59^th Session, 16/06-11/07/2025.

viiA Document of General Principles and Policies, May 1, 2017.

viiiAime Cesaire, Letter to Maurice Thorez.

Λέγεται πολύ συχνά ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα προσφύγων και μεταναστών. Σχεδόν πέντε εκατομμύρια 'Ελληνες, περίπου το μισό του συνολικού αριθμού των ανθρώπων που διαβιούν μέσα στην επικράτεια του ελλαδικού κράτους, ζούνε παντού στην υφήλιο, διασκορπισμένοι σε 140 διαφορετικές χώρες. Η ιστορία αυτής της τεράστιας μετακίνησης πληθυσμού παρουσιάζεται πάντοτε ως ειδυλλιακή μέσα στο πλαίσιο της εγκεκριμένης εθνικής αφήγησης. Απαλλαγμένη από κοινωνικούς ανταγωνισμούς ή συγκρούσεις, η ιστορία της μετανάστευσης των Ελλήνων στο εξωτερικό είναι μια μυθοπλασία για υποδειγματικούς νεοφερμένους, που χάρη στην καπατσοσύνη και την εργατικότητα τους, αλλά κυρίως χάρη στον σεβασμό που επέδειξαν για τους νόμους των χωρών που τους υποδέχτηκαν, έγιναν αμέσως αποδεκτοί από τον γηγενή πληθυσμό και κατόρθωσαν να “ενσωματωθούν” με συνοπτικές διαδικασίες. Η αποστειρωμένη αυτή εκδοχή των γεγονότων, σίγουρα καταδεικνύει πολύ λίγα πράγματα για τις πραγματικές συνθήκες μέσα στις οποίες πραγματοποιήθηκε οι μεγάλη έξοδος των προλετάριων του ελλαδικού χώρου. Από την άλλη, δείχνει πολύ περισσότερα για τις απαραίτητες “αρετές” που απαιτεί το σύγχρονο ελλαδικό κράτος να επιδεικνύουν οι μετανάστες που καταφτάνουν στο έδαφος του. Το μοντέλο της “υποδειγματικής” μετανάστευσης των Ελλήνων αντιδιαστέλλεται ριζικά στα χαοτικά κι ανεξέλεγκτα ρεύματα του σύγχρονου νομαδισμού των πληθυσμών του παγκόσμιου Νότου.

Ενώ η συντεταγμένη μετακίνηση των Ελλήνων εργατών συντελέστηκε στο πλαίσιο διακρατικών προγραμμάτων που προέβλεπαν την ανταλλαγή εργατών και την μετακίνηση τους προς τις βιομηχανικές χώρες όπου υπήρχε ανάγκη για φτηνή εργασία, οι σύγχρονες πληθυσμιακές ροές ξεκινούν αυθόρμητα από-τα-κάτω και δεν εντάσσονται σε κάποιον ορθολογικό σχεδιασμό για την οικονομία. Οι αιτίες αυτού του μαζικού εκτοπισμού των ανθρώπων που αισθάνονται υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τις οικογένειες τους στον παγκόσμιο Νότο για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη, είναι σίγουρα αντικειμενικές. Έχουν να κάνουν κυρίως με τον διαρκή πόλεμο, την γενικευμένη ανασφάλεια, την εκτεταμένη αποσάρθρωση των κοινωνικών δομών της περιφέρειας, την φτώχεια, το οικονομικό αδιέξοδο, τον περιβαλλοντικό μαρασμό. Στον βαθμό που κάποια κρατική εποπτεία επιβάλλεται σε αυτές τις ροές, αυτή εκδηλώνεται περισσότερο ως μια προσπάθεια χειραγώγησης αυτών των ανθρώπων που βρίσκονται σε θέση απόλυτης αδυναμίας, ώστε να χρησιμοποιηθούν ως όπλο στο πεδίο των γεωπολιτικών ανταγωνισμών ανάμεσα στα κράτη. Η θέση αυτή βέβαια αποκρύπτει το γεγονός ότι οι μετανάστες συνιστούν απειλή μονάχα στο μέτρο που το Κράτος αποφασίζει να τους αντιμετωπίσει με αυτούς τους όρους. Η δυνατότητα για την παροχή ουσιαστικής κοινωνικής αρωγής στους κατατρεγμένους, δεν εξαρτάται μόνο απ' τους διαθέσιμους πόρους, ή τους μηχανισμούς κοινωνικής αλληλεγγύης που βρίσκονται σε λειτουργία. Εξαρτάται κυρίως απ' το αν το κοινωνικό μοντέλο που επικρατεί, είναι προσανατολισμένο προς την αλληλοβοήθεια και την αναδιανομή, ή αν έχει αναγάγει την θεσμοποιημένη ανισότητα, που εκφράζεται μέσα απ' την ιεροποίηση του θεσμού της ατομικής ιδιοκτησίας, σε υπέρτατο καθήκον και θεμελιακή αρχή της κοινωνικής μας οργάνωσης. Από αυτή την άποψη, οι μετανάστες αποτελούν πράγματι απειλή. Όχι γιατί πρόκειται να μας υφαρπάξουν τον πλούτο που έτσι κι αλλιώς δεν διαθέτουμε, αλλά γιατί η άφιξη τους αμφισβητεί ακόμα πιο έντονα τη ανισοκατανομή της δύναμης σε όλες τις μορφές της που αποκρυσταλλώνεται μέσα στις θεσμοποιημένες κοινωνικές ιεραρχίες.

Παρά τις υποτιθέμενες ιστορικές διαφορές, όταν οι Έλληνες μετανάστες διέσχισαν τον Ατλαντικό στις αρχές του 20ου αιώνα, για να αναζητήσουν την τύχη τους στην Μέκκα του καπιταλισμού, βρέθηκαν κι εκείνοι αντιμέτωποι με τις πολιτισμικές προκαταλήψεις και τον σκληροπυρηνικό ρατσισμό των προνομιούχας αγγλοσαξονικής μειοψηφίας. Ας θυμηθούμε εδώ το ταξίδι που πραγματοποίησε στην Ελλάδα ο αμερικανός ανθρωπολόγος Fairchild το 1911, επιφορτισμένος απ' το Κογκρέσο με την αποστολή να διεξαγάγει “επιστημονική” έρευνα με θέμα την πραγματική φυλετική καταγωγή των Ελλήνων. Ο έγκριτος επιστήμονας έπρεπε να τεκμηριώσει αν οι σκουρόχρωμοι μετανάστες που μόλις είχαν καταφτάσει στις ακτές των ΗΠΑ πληρούσαν τις “επιστημονικές” προδιαγραφές για να ταξινομηθούν ως μια υποδιαίρεση της κυρίαρχης λευκής φυλής, ή αν είχαν επιμολυνθεί από προσμίξεις, πράγμα που θα τους υποβίβαζε αυτόματα στις κατώτερες βαθμίδες της φυλετικής ιεραρχίας. Μόνο όταν ο ανθρωπολόγος διαβεβαίωσε τις αρχές των ΗΠΑ για τα καθησυχαστικά αποτελέσματα της έρευνας του, οι μετανάστες στις ΗΠΑ απέκτησαν κάποια στοιχειώδη δικαιώματα που τους επέτρεψαν να βελτιώσουν κάπως τις δύσκολες συνθήκες της διαβίωσης τους.

Αλλά και στον Καναδά, όπου ο ρατσισμός δεν ήταν επίσημος θεσμός του Κράτους όπως στις ΗΠΑ, η κατάσταση δεν ήταν πολύ καλύτερη για τους νεοφερμένους. Στο Τορόντο, η ελληνική μεταναστευτική κοινότητα αποτελούνταν από 3.000 ψυχές. Το 1918, ισοδυναμούσαν μόλις με το 0,05% του, κατά κύριο λόγο, αγγλοσαξονικού πληθυσμού της πόλης. Είχαν όμως στην κατοχή τους το 35% των καφετεριών, των μανάβικών, των εστιατορίων και των λουστράδικων της περιοχής. Επιπλέον, ήταν πάγια τακτική για τους Έλληνες μικροϊδιοκτήτες να προσλαμβάνουν στα μαγαζιά τους άλλους Έλληνες μετανάστες, ή να τα διαχειρίζονται οικογενειακά, με τους συγγενείς τους να καταλαμβάνουν τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας. Οι Έλληνες κατα βάση συμπεριφέρονταν ως άνθρωποι που είχαν εσωτερικεύσει το καπιταλιστικό ήθος που κυριαρχούσε στην Καναδική κοινωνία. Άνοιγαν μαγαζιά και κρατούσαν αποστάσεις από κάθε εκδήλωση κοινωνικού ριζοσπαστισμού, ή από οργανωμένες συλλογικές απόπειρες για την κατοχύρωση ενός βαθμού αυτοδιάθεσης για τα προλεταριακά στρώματα. Παρ' όλα αυτά, η ανάδειξη αυτής της μικρής αλλά συμπαγούς μικρο-επιχειρηματικής τάξης, δεν είχε απαραίτητα θετικό αντίκτυπο στην κυρίαρχη λευκή πλειοψηφία της Καναδικής κοινωνίας. Το μεσογειακό παρουσιαστικό των Ελλήνων δεν τους βοηθούσε να περνούν απαρατήρητοι, ενώ και το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο των προλετάριων που είχαν κάνει το άλμα σε αυτόν τον νέο κόσμο δεν ευνοούσε την γρήγορη εκμάθηση της γλώσσας των “γηγενών”. Αυτό είχε το αποτέλεσμα ότι οι μετανάστες συναναστρέφονταν κυρίως μεταξύ τους, δίνοντας στους μη-Έλληνες την εντύπωση μιας κλειστής και ξενοφοβικής ομάδας.

Σε όλα τα παραπάνω ήρθε να προστεθεί και η επίσημη ουδετερότητα του ελλαδικού κράτους κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η στάση αυτή που οφειλόταν στις εσωτερικές διαμάχες της ελλαδικής αστικής τάξης, προκάλεσε εντονη δυσφορία στην καναδική κοινή γνώμη, μιας και περίπου 650.000 νεαροί Καναδοί είχαν διασχίσει αντίστροφα τον ωκεανό για να καταταγούν εθελοντικά στις ένοπλες δυνάμεις της “αυτού μεγαλειότητας”. Το πρόβλημα πήρε πραγματικά εκρηκτικές διαστάσεις όταν μετά τη λήξη του πολέμου, δεκάδες χιλιάδες βετεράνοι επέστρεψαν στον Καναδά. Οι περισσότεροι είχαν δει τους συντρόφους τους να πεθαίνουν στα πεδία των μαχών, ενώ πολλοί από αυτούς είχαν υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς και ακρωτηριασμούς, που τους καθιστούσαν κοινωνικά ευάλωτους και πρακτικά εξαρτημένους από τις ανύπαρκτες δομές κοινωνικής αλληλεγγύης του Καναδικού κράτους. Στα μάτια αυτών των προλεταριοποιημένων μαζών των πρώην στρατιωτών, οι Έλληνες μετανάστες που δεν είχαν πάρει μέρος στον Μεγάλο Πόλεμο, ήταν “παράσιτα” και “λουφαδόροι” που τους είχε επιτραπεί να συσσωρεύουν πλούτο ανενόχλητοι την ώρα που οι “καθαρόαιμοι” Καναδοί έχυναν το αίμα τους στο όνομα της δόξας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Έτσι, όταν η Ένωση Βετεράνων συγκάλεσε το συνέδριο της στο Τορόντο, τον Αύγουστο του 1918, το σκηνικό για μια από τις πιο αποκρουστικές στιγμές στην ιστορία της πόλης είχε ήδη στηθεί. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια αφορμή. Η θρυαλλίδα που θα προκαλούσε τη γενικευμένη έκρηξη. Αυτή δόθηκε όταν ένας γαλλοκαναδός βετεράνος με το όνομα Claudernay, επισκέφτηκε μεθυσμένος ένα από τα εστιατόρια ελληνικής ιδιοκτησίας, το White City Cafe. Κατά κανόνα τα μαγειρεία αυτά δεν ήταν εστιατόρια πολυτελείας, αλλά λαϊκές ταβέρνες όπου οι εξαθλιωμένοι βετεράνοι μπορούσαν να βρουν ένα πιάτο φαγητό σε τιμές που ήταν προσιτές γι' αυτούς. Ωστόσο, για τους όλο και πιο απογοητευμένους απόμαχους, οι Έλληνες είχαν στήσει έναν ύπουλο μηχανισμό για να απομυζούν με νόμιμο τρόπο και τις τελευταίες οικονομίες αυτών των παραμελημένων “ηρώων”. Αντί να τα βάλουν με το Κράτος που τους είχε χρησιμοποιήσει σαν κρέας για τα κανόνια του, οι βετεράνοι έψαχναν να βρουν στους μετανάστες το εξιλαστήριο θύμα για την δικαιολογημένη ταξική δυσαρέσκεια τους.

Έτσι, ο Claudernay άρχισε να συμπεριφέρεται προκλητικά και να απευθύνεται στους υπαλλήλους του μαγαζιού με υποτιμητικό τρόπο, εκτοξεύοντας βρισιές και προσβολές προς τους σερβιτόρους. Όταν ο ιδιοκτήτης του ζήτησε να αποχωρήσει, εκείνος εξοργίστηκε και χτύπησε έναν απ' τους εργαζόμενους. Τελικά, ο γαλλοκαναδός οδηγήθηκε με τη βία έξω απ' το μαγαζί, όπου τον παρέλαβε αργότερα η αστυνομία. Παρ'όλο που την επόμενη μέρα ο ξεμέθυστος πλέον βετεράνος επέστρεψε στο μαγαζί και ζήτησε συγγνώμη, γρήγορα στους κύκλους των απόστρατων διαδόθηκε η φήμη ότι το προηγούμενο βράδυ οι “βρωμο-έλληνες” είχαν ξυλοκοπήσει βάναυσα έναν βετεράνο. Η φήμη σάρωσε τα ξενοδοχεία όπου διέμεναν προσωρινά οι βετεράνοι, όπως η φωτιά σαρώνει τα σπαρτά σ' ένα λιβάδι. Μετά από κάποιες ώρες, ένας όχλος μαζεύτηκε έξω απ' το White City Cafe κι άρχισε να αποδοκιμάζει έντονα το προσωπικό και τους ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα. Ο Έλληνας ιδιοκτήτης ίσα που πρόλαβε να διαφύγει μαζί με τους πελάτες και τους εργαζόμενους από την πίσω είσοδο του κτηρίου, προτού ο εξαγριωμένος όχλος εισβάλλει στο κατάστημα και το κάνει γυαλιά, καρφιά. Όταν εμφανίστηκε η σύζυγος του Καναδού συνέταιρου του Έλληνα ιδιοκτήτη και ρώτησε τους βετεράνους γιατί το έκαναν αυτό, αυτοί την έβρισαν, την έριξαν κάτω και την χτυπησαν άσχημα.

Όσο περνούσε η ώρα, στο σημείο μαζευόταν όλο και περισσότερος κόσμος. Ξαφνικά, το σύνθημα που όλοι περίμεναν διαδόθηκε από στόμα σε στόμα: “Πάμε να κυνηγήσουμε Έλληνες”. Κατά την προσφιλή συνήθεια κάθε μεταναστευτικής κοινότητας, τα ελληνικά καταστήματα ήταν συγκεντρωμένα σε μια σχετικά μικρή περιοχή στο μητροπολιτικό κέντρο του Τορόντο. Το έργο λοιπόν της μάζας των εξαγριωμένων βετεράνων ήταν μάλλον εύκολο. Παρά το γεγονός ότι οι Έλληνες έκλεισαν νωρίς τα καταστήματα τους εκείνη την ημέρα και δεν άνοιξαν ξανά το απόγευμα, εκείνοι έσπασαν τα παράθυρα των μαγαζιών με πέτρες και τούβλα. Αφού λεηλάτησαν οτιδήποτε είχε κάποια αξία, μαζί με όσες προμήθειες φαγητού που υπήρχαν στην κουζίνα, έπειτα προχώρησαν να καταστρέψουν ολοσχερώς τα μαγαζιά. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις οι Έλληνες ιδιοκτήτες σύρθηκαν με το ζόρι έξω από τα καταστήματα τους κι αφού τους υποχρέωσαν να παρακολουθήσουν την καταστροφή, ύστερα τους ξυλοφόρτωσαν άγρια. Όσο αυτά συνέβαιναν η αστυνομία δεν έκανε απολύτως τίποτα για να προστατέψει τους μετανάστες. Ήταν ολοφάνερο ότι οι αρχές θεωρούσαν ευτύχημα το γεγονός ότι η οργή των απόστρατων είχε εξοστρακιστεί προς την ανυπεράσπιστη ελληνική μεταναστευτική κοινότητα. Ωστόσο, η αστυνομία φρόντισε να παρατάξει την αμυντική της γραμμή κατά μήκος της διασταύρωσης Yonge και Richmond, εμποδίζοντας την πρόσβαση του εξαγριωμένου όχλου προς το οικονομικό κέντρο της πόλης, εκεί όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι πόροι και τα συμφέροντα της οικονομικής ελίτ. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Οι βετεράνοι μπορούσαν να τρομοκρατήσουν όσο ήθελαν τους ξενόφερτους, αλλά δεν έπρεπε να τολμήσουν να πατήσουν το πόδι τους εκεί όπου είχε φτιάξει τις υλικές υποδομές της η οικονομική εξουσία της πόλης και της χώρας ολόκληρης.

Οι βιαιοπραγίες συνεχίστηκαν και το επόμενο βράδυ. Στις ταραχές συμμετείχε συνολικά ένας όχλος που έφτασε μέχρι και τους 5.000 ανθρώπους. Όταν, την τρίτη μέρα, η αστυνομία αποφάσισε να επέμβει χρησιμοποιώντας αχαλίνωτη βία για να συντρίψει τους ταραχοποιούς (οι οποίοι είχαν αρχίσει να διενεργούν επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα όπου κρατούνταν οι σύντροφοι τους) , κάπου 15 καταστήματα είχαν καταστραφεί και οι ζημιές ανέρχονταν συνολικά σε 100.000 δολάρια, δηλαδή 1,5-2 εκατομμύρια με σημερινά δεδομένα. Το ελλαδικό κράτος και το κράτος του Καναδά θέλησαν πολύ γρήγορα να εξαλείψουν από την συλλογική ιστορική μνήμη αυτό το επεισόδιο ρατσιστικής βαρβαρότητας. Το καναδικό κράτος ουδέποτε δέχτηκε να αποζημιώσει τους μετανάστες για την οικονομική ζημιά που είχαν υποστεί, ενώ τα ρατσιστικά πογκρόμ υποτίθεται ότι δεν έχουν θέση σε μια εθνική αφήγηση του πάντοτε “ανεκτικού” και “πολυπολιτισμικού” Καναδά. Από την άλλη, η εξαφάνιση αυτού του δραματικού γεγονότος από την επίσημη ιστορία του ελλαδικού μεταναστευτικού προλεταριάτου, επιτρέπει να διατηρηθεί άθικτος ο μύθος του “υποδειγματικού” Έλληνα μετανάστη, που έγινε δεκτός με τυμπανοκρουσίες στις χώρες υποδοχής του.

- Το κείμενο ως επί το πλείστον βασίστηκε για τις πληροφορίες που αφορούν το ιστορικό υπόβαθρο των γεγονότων στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ “Violent August”, που είναι διαθέσιμο στο You Tube.

* Απάντηση στο κείμενο, “Ο ρατσισμός των αντιρατσιστών”, του S. Shahabi.

“Η Αντίδραση κάνει ότι μπορεί για να με αποκλείσει... αλλά το ίδιο με απορρίπτουν ο Σοσιαλισμός και η επανάσταση”.

Albert Memmi, Πορτραίτο Ενός Εβραίου

Μπορεί η κριτική της κριτικής να θέσει τα στέρεα θεμέλια μιας μεγαλύτερης πνευματικής ελευθερίας; Ή μήπως συνιστά το πρώτο βήμα για μια άτακτη υποχώρηση προς τον γενικευμένο κομφορισμό; Οι ριζοσπάστες θεωρητικοί του '68 επιτέθηκαν με όλα τα διανοητικά τους πυρομαχικά στις άκαμπτες ιεραρχίες της μαρξιστικής “ορθοδοξίας” και μπόρεσαν να τις κάνουν θρύψαλλα. Το ένα μετά το άλλο, τα οχυρά του παραδοσιακού μαρξισμού έπεφταν κάτω απ' τα συνδυασμένα χτυπήματα των αυτόνομων μαρξιστών, των στοχαστών της Νέας Αριστεράς, των οπαδών της φουκωικής “μικροφυσικής της εξουσίας”, του κινήματος του πολιτισμικού κι επιστημονικού μεταμοντερνισμού που σταδιακά μεταμορφώθηκε σε πολιτικό μεταμοντερνισμό. Πρώτα αποκαθηλώθηκε η μονοσήμαντη ταυτότητα του βιομηχανικού εργάτη, που συμπαρασύρθηκε απ' τις σαρωτικές κοινωνικές αλλαγές κι έδωσε τη θέση του στον διάχυτο εργάτη, τον εργάτη-μάζα. Έπειτα πήρε σειρά η καταπολέμηση της δομικής έμφυλης βίας, η αποκωδικοποίηση των σχέσεων σεξουαλικής κυριαρχίας κι εκμετάλλευσης που είχαν διευσδύσει ακόμη και μέσα στις επαναστατικές οργάνωσεις, κάτω απ' τον μανδύα ενός απολύτως “φυσικού”, βιολογικά καθορισμένου καταμερισμού της εργασίας ανάμεσα στα δύο φύλλα.

Παράλληλα, συντελέστηκε η μεγαλειώδης αφύπνιση των λαών που για δεκαετίες είχε κατακρεουργήσει η παλαιά και νέα αποικιοκρατία. Πρώτα η Κίνα, έπειτα η Αλγερία, η Κούβα, το Βιετνάμ, η μαύρη Αφρική, πήραν τα όπλα κι εξαπέλυσαν παλλαϊκούς πολέμους για να απαλλαγούν απ' τον θανάσιμο εναγκαλισμό του ιμπεριαλισμού των καπιταλιστικών υπερδυνάμεων. Η πάλη των αποικιών για αυτοδιάθεση, καθώς και ο βαρύς φόρος αίματος που πλήρωσαν για αυτή τους την “αυθάδεια” οι εξεγερμένοι λαοί, λειτούργησαν εκείνη την εποχή παραδειγματικά για τους κοινωνικούς αγωνιστές στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες του Κέντρου. Συγκλονισμένοι από τις σφαγές και τις καθημερινές σκηνές αχαλίνωτης κρατικής βίας οι νεαροί ακτιβιστές συσπειρώθηκαν για να εκδηλώσουν με όλους τους τρόπους την αποδοκιμασία τους για τον πόλεμο, ενώ πολλοί αποφάσισαν να αντισταθούν, αρνούμενοι να υπηρετήσουν στις ένοπλες δυνάμεις. Το αντιπολεμικό κίνημα και η αλληλεγγύη με τους δοκιμαζόμενους λαούς της περιφέρειας μετατράπηκε σε εφαλτήριο για την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση της φοιτητικής κυρίως νεολαίας. Στη θέση όμως της οργανωμένης πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, βρέθηκαν οι Viet-Minh και οι Παλαιστίνιοι αντάρτες του PFLP, που ενέπνευσαν τις ταξικά συνειδητοποιημένες μειοψηφίες στην Δύση όχι τόσο με την προηγμένη επαναστατική θεωρία τους, αλλά κυρίως με το ηρωικό παράδειγμα τους.

Έκτοτε, η επιχείρηση κατεδάφισης της παραδοσιακής ταξικής θεωρίας υπήρξε τόσο αποτελεσματική που οποιαδήποτε απόπειρα ανασύνθεσης του επαναστατικού προτάγματος στις μέρες μας στάθηκε απλώς αδύνατη. Με κάθε νέα “διεύρυνση” των κατηγοριών της κοινωνικής χειραφέτησης, το ενδεχόμενο ενός από-τα-κάτω ριζικού μετασχηματισμού του πολιτικού και οικονομικού συστήματος απομακρυνόταν ολοένα και περισσότερο, διότι τα πολιτικά προτάγματα λειτουργούν πρωτίστως ως πυκνωτές των συλλογικών αντιστάσεων της κοινωνίας. Ως τόποι συλλογικοποίησης των επιμέρους αρνήσεων της κάθε καταπιεσμένης κοινωνικής ομάδας και όχι σαν πλατφόρμες “ενδυνάμωσης” της μιας ή της άλλης ταυτοτικής μειοψηφίας. Η συλλογικοποίηση προβάλλει την προοπτική της συλλογικής λύτρωσης, της ατομικής χειραφέτησης μέσω μιας καθολικής απελευθέρωσης που μας υπερβαίνει. Από την άλλη, η ενδυνάμωση είναι μια ναρκισσιστική, εσωστρεφής αντίληψη. Ερμηνέυει την αναβάθμιση της κοινωνικής θέσης ως ιδιωτική υπόθεση, η οποία προϋποθέτει την υποβάθμιση της θέσης του άλλου. Στρέφεται πρωτίστως ενάντια στις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες, τις οποίες βλέπει με καχυποψία ως δυνητικούς ανταγωνιστές για την πρόσβαση σε σπάνιους οικονομικούς και πολιτισμικούς πόρους. Περιχαρακώνει τον φορέα που την εκφράζει και διεκδικεί την αναγνώριση της πρωτοκαθεδρίας του θεσμοποιημένου δράματος του εκάστοτε υποκειμένου. Την ανωτερότητα του δικού του, προσωπικού και αμετάθετου βιώματος καταπίεσης κι ετεροκαθορισμού.

Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και η συστηματική άρνηση της κριτικής στον ιμπεριαλισμό που εκφέρουν κάποιες “αντιεξουσιαστικές” συλλογικότητες. Οι ασυμβίβαστοι αυτοί “επαναστάτες” απειλούν θεούς και δαίμονες όταν πρόκειται να διατρανώσουν την αντίθεση τους στην κατασκευή του μετρό στα Εξάρχεια, αλλά σφυρίζουν αδιάφορα μπροστά στην προμελετημένη και συστηματική εξολόθρευση εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων στη Γάζα από τον Σιωνιστικό στρατό.ⁱ Από την άλλη, έχουμε την κριτική που διατυπώνεται προς τον αντιμπεριαλισμό από πολιτικοποιημένους πρόσφυγες, όπως ο Shiyavash Shahabi, που μέσα απ' τα κείμενα τους ισχυρίζονται ότι εκφέρουν έναν λόγο “αυθεντικό” και μη-αναγώγιμο σε προϋπάρχουσες, πολιτικές κατηγορίες. Διατείνονται ότι μόνο εκείνοι φέρνουν στο φως την βιωματική εμπειρία των εγχώριων ετεροκαθοριζόμενων στρωμάτων, που σε μεγάλο βαθμό έχει αγνοηθεί κι έχει αποσιωπηθεί από την πλευρά της παραδοσιακής αντι-αποικιακής θεωρίας.ⁱⁱ

Αντί-οριενταλισμός a-la-carte

Θα ήθελα εδώ να διατυπώσω μερικές κριτικές παρατηρήσεις που θα μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε καλύτερα τις ανακολουθίες που περικλείει ο παραπάνω ισχυρισμος. Καταρχάς, το στάτους του πολιτικού εξόριστου ή πρόσφυγα δεν εγγυάται την “υπεροχή” μιας πολιτικής άποψης έναντι μιας άλλης. Η ανταπόκριση “από την πρώτη γραμμή” είναι πάντοτε πολύτιμη κι οφείλουμε να την λαμβάνουμε υπόψη και να την ενσωματώνουμε στις αναλύσεις μας, ωστόσο από μόνη της δεν μπορεί να εξηγήσει μια δεδομένη ιστορική συγκυρία. Είναι με την μεσολάβηση των κατηγοριών της ριζοσπαστικής πολιτικής θεωρίας που μπορουμε να αναστοχαζόμαστε γύρω απ' την καθημερινή μας ταξική εμπειρία και αποκτούμε την ικανότητα να κατανοούμε τις αντικειμενικές συνθήκες που την διαμορφώνουν. Αυτές οι κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ασκούμε την ατομική ή συλλογική δραστηριότητα μας, προϋπάρχουν και είναι ιστορικά καθορισμένες. Αν αποσπάσουμε την καθημερινή δράση των κοινωνικών υποκειμένων απ' το ταξικό της υπόβαθρο, αν τη δούμε μονάχα σαν μια έμπρακτη εκδήλωση της προσπάθειας τους για “αυτοπραγμάτωση”, τότε διαπράττουμε το χειρότερο ατόπημα, διότι αυτός ακριβώς είναι ο ορισμός της ιδεολογικοποίησης της κοινωνικής πραγματικότητας, με όλο το αρνητικό φορτίο που φέρει ιστορικά η συγκεκριμένη έννοια. Από αυτή την άποψη, η αξία της άποψης που εκφέρει ένας ιρανός πολιτικός πρόσφυγας στην Αθήνα για την Ισλαμική Δημοκρατία, δεν έχει από μόνη της κι αξιωματικά, μεγαλύτερο βάρος ή εγκυρότητα από την άποψη που έχει ένας ακροδεξιός Κουβανός εξόριστος στο Μαϊάμι για το σοσιαλιστικό καθεστώς στην Κούβα.

Κατά δεύτερο, ο Shahabi καταλογίζει ευθέως στην αντιαποικιακή θεωρία ότι λειτουργεί με όρους ενός “αντεστραμμένου οριενταλισμού”, που την καθιστά τυφλή σε μεγάλο βαθμό ως προς το μαρτύριο εκείνων των κοινωνικών ομάδων που υφίστανται θεσμοποιημένες μορφές αποκλεισμού και καταπίεσης στις κοινωνίες της περιφέρειας, όπως για παράδειγμα οι “γυναίκες” στο Ιράν, η “σουνιτική πλειοψηφία” στη Συρία του Άσαντ, κλπ. Παρ' όλα αυτά, εδώ νομίζω πως θα ήταν φρόνιμο να αναρωτηθούμε ποια είναι η κατεξοχήν ιδεολογική λειτουργία που επιτελεί ιστορικά ο Οριενταλισμός, όπως τον είχε περιγράψει ο Σαϊντ στις κλασσικές μελέτες του. Ο Οριενταλισμός είναι πάντοτε μια ιδεολογία της κυριαρχίας που αντανακλά συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα κι εξυπηρετεί επίσης πολύ στοχευμένες γεωπολιτικές σκοπιμότητες. Η πρωταρχική χρησιμότητα του έγκειται στην φυσικοποίηση των ταξικών διαφορών, που συντελείται μέσω μιας ανιστορικής ανάλυσης και της ερμηνείας των υφιστάμενων κοινωνικών ιεραρχιών με πολιτισμικούς όρους. Σε ένα δεύτερο επίπεδο αλλά εξίσου σημαντικό, ο Οριενταλισμός είναι το διανοητικό σύμπαν εντός του οποίου συντελείται η αθρόα παραγωγή μονοσήμαντων ιδεολογικών αναπαραστάσεων για τα κοινωνικά υποκείμενα της περιφέρειας, αλλά και η παραγωγή της ίδιας της “Ανατολής”, ως μιας φαντασιακής γεωπολιτικής και πολιτισμικής οντότητας που ως πρωταρχική ιδιότητα έχει μονάχα την ριζική ετερότητα (και κατωτερότητα) της προς την “Δύση”. Οι διανοητικές αυτές κατασκευές εκπορεύονται από ένα ήδη διαμορφωμένο σώμα ιδεών και πεποιθήσεων για την γεωγραφική και πολιτισμική περιοχή της “Ανατολής”, το οποίο είναι πάντοτε προσανατολισμένο και ρέπει αντικειμενικά προς την πολιτική, οικονομική και πολιτισμική κυριάρχηση και καθυπόταξη της.ⁱⁱⁱ

Και οι οριενταλιστές έπλασαν την “Γυναίκα”

Σύμφωνα με τον Shahabi, η αντιαποικιοκρατική θεωρία “ξεπλένει” την καταπίεση που ασκούν οι εγχώριες εξουσιαστικές δομές της περιφέρειας, κάνοντας θολές επικλήσεις σε έναν ηθικά αμφιλεγόμενο πολιτισμικό σχετικισμό και καλώντας σε επαγρύπνηση απέναντι στον κίνδυνο να ευθυγραμμιστεί ο υποτιθέμενος οικουμενισμός της ριζοσπαστικής θεωρίας με τις οικουμενικές αξιώσεις για κυριαρχία της νέας αποικιοκρατίας. Από αυτή την άποψη, αν ο ισχυρισμός του Shahabi ευσταθεί, τα καθήκοντα των ταξικά αφυπνισμένων υποκειμένων στις καπιταλιστικές μητροπόλεις, είναι προφανή και μάλλον εύκολα συνοψίζονται. Αν θέλουν να παραμείνουν ειλικρινή στις προθέσεις τους και συνεπή με τις αρχές τους, θα πρέπει να είναι σε θέση να παραμερίσουν τα φαντάσματα του αντιαποικιοκρατικού λόγου και να αναγνωρίσουν το δράμα που εκτυλίσσεται μπροστά τους στην πιο γυμνή και στοιχειακή μορφή του. Πρώτα και κύρια, θα πρέπει να υποστηρίξουν ανεπιφύλακτα μια εκστρατεία που θα βοηθήσει τους ιρανούς και τις ιρανές να απαλλαγούν απ' το “οπισθοδρομικό” σύστημα εξουσίας που έχει προσκολληθεί επάνω τους σαν βαρίδι. Που τους απαγορεύει να ζήσουν “κανονικές” ζωές, όπως κάνουν οι προνομιούχοι προλετάριοι που έχουν την τύχη να διαβιούν στις κοινωνίες της “πολιτισμένης” Δύσης.

Στην πραγματικότητα βέβαια, η “Ιρανή Γυναίκα” δεν είναι παρά μια οπτασία, μια εκκοσμικευμένη Jean d'Arc που κοσμεί τα λάβαρα των νεοσυντηρητικών οπαδών της αλλαγής καθεστώτος στην Δύση. Με τον παραπάνω χαρακτηρισμό, δεν υπαινίσσομαι ότι στο Ιράν δεν υπάρχουν γυναίκες που δικαιωματικά εξεγείρονται ενάντια σε μια μορφή πολιτισμικής καταπίεσης που έχει το γυναικείο φύλο ως πρωταρχικό αποδέκτη. Πιο πολύ εννοώ ότι η καταπίεση αυτή ειδωμένη ως ξεχωριστή στιγμή της κοινωνικής αναπαραγωγής, δεν μας βοηθά να αντιληφθούμε την ύπαρξη μιας ζωηρής διαλεκτικής ανάμεσα στα κοινωνικά αναγνωρισμένα φύλλα, καθώς και τον ρόλο που επιτελεί αυτή η διαλεκτική στο πλαίσιο των μηχανισμών της διευρυμένης κοινωνικής αναπαραγωγής. Για να το πούμε διαφορετικά, η “ελεύθερη” γυναίκα που οραματίζεται ο Shahabi δεν είναι μια προϋπάρχουσα οντότητα, ένα χειροπιαστό συλλογικό υποκείμενο που προσμένει καρτερικά τη στιγμή της απελευθέρωσης του. Είναι ένα φαντασιακό υποκείμενο που μπορεί να καθιερωθεί ως πολιτισμικό πρότυπο και να λάβει σάρκα και οστά σαν κοινωνική μορφή και, μόνο μέσα από μια διαδικασία επιβολής μιας ευρύτερης καπιταλιστικής θέσμισης της κοινωνίας. Μια φιγούρα που ιδανικά θα είναι πιο πολύ το τελικό προϊόν του μετασχηματισμού που υποστηρίζουν με τόσο πάθος οι απολογητές της αποικιοκρατίας και λιγότερο η πρωταρχική αιτία του.

Σε αυτό το σήμείο είναι που οι αρνητές της αποικιοκρατίας, υιοθετούν ολόψυχα την μεθοδολογία και τις επιστημολογικές ιεραρχίες του πιο σκληρού Οριενταλισμού, υποκαθιστώντας τα πραγματικά ταξικά υποκείμενα που βρίσκονται πάντοτε σε κίνηση, με στατικές ταυτοτικές κατηγορίες, εγκλωβισμένες σ' έναν προαιώνιο και αναλλοίωτο συγκρουσιακό δίπολο. Η μεθοδολογία τους είναι απλή και δοκιμασμένη. Η αναγωγή των συμφερόντων μιας προνομιούχας ταξικής μειοψηφίας σε καθολικό συμφέρον μιας ευρύτερης κοινωνικής ομάδας, είναι το πρώτο βήμα. Η “Ιρανή”, και κατ' επέκταση η μουσουλμάνα γυναίκα, προβάλλεται ως το αιώνιο θύμα. Μια ακρωτηριασμένη ύπαρξη που ζει μια ζωή χωρίς νόημα, στερημένη από όνειρα και αξιοπρέπεια. Η μοναδική της φιλοδοξία είναι να μοιάσει στις δυναμικές και χειραφετημένες γυναίκες της Δύσης που τόσο θαυμάζει. Για τον Shahabi και τους ομοϊδεάτες του, το μόνο που χρειάζεται να κάνουν οι γυναίκες στο Ιράν για να ελευθερωθούν, είναι να πετάξουν τον φερετζέ τους. Φαίνεται ότι τελικά, σύμφωνα με τη βαθυστόχαστη ανάλυση του συγγραφέα (και των Καστοριαδικών οριενταλιστών που παρέχουν την φιλοξενία τους στα πονήματα του), ο αυτοκαθορισμός της γυναίκας είναι απλώς ζήτημα ένδυσης. Δεν έχουν σημασία οι υλικοί όροι της ζωής του υποκειμένου. Η πρόσβαση του σε επαρκή τροφή, καθαρό νερό, ενέργεια και στέγαση. Σε υπηρεσίες μόρφωσης και υγείας που είναι δωρεάν και προσβάσιμες για όλους. Η ύπαρξη δομών αλληλεγγύης κι ενός κολλεκτιβιστικού πνεύματος αλληλοβοήθειας που βρίσκεται σε μετωπική αντιπαράθεση με τον ατομικισμό, που στην Δύση έχει πια αναχθεί σε υπέρτατη αξία.

Αναγνωρίζουμε εδώ το ιδεολογικό αποτύπωμα της γνωστής φιλελεύθερης φόρμουλας που εκλαμβάνει την ελευθερία ως μια καθαρά ιδιωτική υπόθεση. Ως μια διαδικασία που είναι συνυφασμένη με την ιδιωτική συσσώρευση πόρων που προορίζονται να αποτελέσουν τα υλικά μέσα για την χειραφέτηση του ατόμου, η οποία στο πλαίσιο αυτής της καπιταλιστικής συνθήκης, είναι νοητή μονάχα ως εξύψωση του ατόμου πάνω απ' την κοινωνία. Ως η απαλλοτρίωση των συλλογικών πόρων της κοινωνίας για την εξυπηρέτηση ιδιωτικών σκοπών και αναγκών. Κανένα ίχνος δεν βρίσκουμε εδώ από μια ταξική ανάλυση της κοινωνικής διαστρωμάτωσης μέσα στον γυναικείο πληθυσμό, ο οποίος αναπαριστάται άκριτα και a priori ως ένα ενιαίο και ομοιογενές συλλογικό υποκείμενο, μια κοινωνική ομαδοποίηση με ταυτόσημες επιθυμίες και συμφέροντα. Η πλασματική αυτή αναπαράσταση οφείλεται εν μέρει και στην αυτοαναφορική λογική του Οριενταλισμού, που αδυνατεί να αποδεχτεί και να εντάξει στο ηθικό του σύμπαν οποιαδήποτε ατομική ή συλλογική επιλογή δεν συμβαδίζει με τον συμβατικό ορισμό που έλαβε η έννοια της αυτονομίας από τη δυτική σκέψη, αλλά και με την αδήριτη ανάγκη της να διευρύνεται πάντοτε εκθετικά, κατά τα πρότυπα της ανάγκης που έχει το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής για μια συνεχή μεγέθυνση της οικονομίας.

Η γυναίκα που ενυπάρχει στον πυρήνα του ιδεολογήματος των αρνητών της αποικιοκρατίας, είναι μια αφαίρεση. Μια κατά βαση πλασματική, μονοδιάστατη οντότητα απογυμνωμένη από τις διευρυμένες κοινωνικές ανάγκες της κι απ' το πλέγμα των ταξικών σχέσεων των οποίων είναι μέρος. Στην πραγματικότητα, είναι η γυναίκα που ανήκει στα ανώτερα στρώματα της κοινωνικής ιεραρχίας κι έχει λύσει τα πρωταρχικά προβλήματα που αφορούν στην επιβίωση της. Έχει συσσωρεύσει πλούτο και μόρφωση κι εν πολλοίς το οργανικό της συμφέρον της υπαγορεύει να συγκρουστεί με τον θεσμοποιημένο κολλεκτιβισμό του Κράτους, να απαιτήσει την κατάργηση του και την ανατροπή του καθεστώτος. Μια τέτοια ριζική αλλαγή στα ανώτερα κλιμάκια της κοινωνικής πυραμίδας θα κατέληγε χωρίς αμφιβολία σε ανακατατάξεις και στο πεδίο της οικονομίας. Πιο συγκεκριμένα, υπό την επίβλεψη του ΔΝΤ και του ΠΟΕ που καραδοκούν, θα έδινε το έναυσμα για το βάθεμα της διαδικασίας της αγοραιοποίησης και την επέκταση του ιδιωτικού κεφαλαίου σε βάρος του κρατικού και του συνεταιριστικού τομέα της οικονονομίας, που επιβιώνουν μέχρι σήμερα χάρη στους κοινωνικούς ελέγχους, τους δασμούς και τις κρατικές επιδοτήσεις της ισλαμικής “δημοκρατίας”.^iv Μόλις λοιπόν επανεισάγουμε την ταξική διάσταση στην μελέτη του έμφυλου ζητήματος, είμαστε σε θέση να καταλάβουμε πολύ καλύτερα ποια ταξικά συμφέροντα εξυπηρετεί ο αδιάλλακτος “φιλελεύθερος ριζοσπαστισμός” του Shahabi και των ομοϊδεατών του.

Στα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε και την παντελή ανιστορικότητα της έννοιας της έμφυλης χειραφέτησης, με τον επιδερμικό τρόπο που αυτή χρησιμοποιείται από τον Shahabi και τους υπόλοιπους χρήσιμους ηλίθιους της αποικιοκρατίας. Με τον όρο αυτό εννοούμε πιο πολύ την ηθελημένη αδυναμία των εκπροσώπων αυτής της διανοητικής τάσης να μάθουν το παραμικρό και να ενσωματώσουν στις αναλύσεις τους τις ιστορικές αναφορές και την απτή εμπειρία από προηγούμενες στρατηγικές “χειραφέτησης” από-τα-πάνω, οι οποίες αποτέλεσαν κομμάτι μιας γιγαντιαίας άσκησης κοινωνικής μηχανικής που εφαρμόστηκε από την Δύση σε συνθήκες στρατιωτικής κατοχής και καθολικής αδυναμίας του τοπικού πληθυσμού να αντιδράσει. Για παράδειγμα, η ινδοαμερικανή ακαδημαϊκός Deepa Kumar σε μια διάλεξη της έκανε αναφορά στην διεθνή εκστρατεία “Beauty Without Borders”, που οργανώθηκε και χρηματοδοτήθηκε εξολοκλήρου από πολυεθνικούς εταιρικούς κολοσσούς παραγωγής καλλυντικών όπως η Revlon και η L' Oreal.^v Η “εκστρατεία” είχε σαν διακηρυγμένο στόχο να συμβάλλει στην “απελευθέρωση” των γυναικών στο κατεχόμενο Αφγανιστάν, διοργανώνοντας σεμινάρια κι εργαστήρια όπου οι συμμετέχουσες μπορούσαν να διδαχτούν τους βασικούς κανόνες της γυναικείας περιποίησης, τεχνικές καλλωπισμού, μακιγιάζ, κλπ. Με άλλα λόγια, τα σεμινάρια προορίζονταν να λειτουργήσουν ως εισαγωγικά μαθήματα στα οποία οι Αφγανές θα υποβάλλονταν σε μια ταχύρρυθμη πλύση εγκεφάλου σχετικά με τα ενδεδειγμένα πρότυπα της ομορφιάς στην Δύση.

Παράλληλα, η εκστρατεία ισχυριζόταν ότι θα “ενδυνάμωνε” τις Αφγανές καλλιεργώντας την αυτοεκτίμηση τους μέσω της “βελτίωσης” της εξωτερικής εμφάνισης τους, αλλά κι ενθαρρύνοντας την ανάπτυξη της “γυναικείας επιχειρηματικότητας” στη χώρα. Δηλαδή προτρέποντας όσες γυναίκες συμμετείχαν στο πρόγραμμα να αποκτήσουν την δική τους επιχείρηση, ένα ινστιτούτο γυναικείας περιποίησης ή ένα σαλόνι ομορφιάς. Εδώ έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε το κοινωνικό παράδειγμα της νέας αποικιοκρατίας σε πλήρη δράση. Η ανάδειξη της επιχειρηματικότητας των γυναικών, θα οδηγούσε στη δημιουργία μιας πρωτόλυας επιχειρηματικής τάξης στο Αφγανιστάν που θα ταύτιζε τα οικονομικά κι ευρύτερα ταξικά συμφέροντα της με τη συνέχιση της κατοχής απ' τους Αμερικανούς. Τα ινιστιτούτα ομορφιάς θα αποτελούσαν την υποδομή μέσα απ' την οποία θα συντελούνταν η συστηματική διάδοση κι επιβολή των πολιτισμικών προτύπων της καπιταλιστικής Δύσης στην βαθιά συντηρητική τοπική κοινωνία, ενώ η έννοια της γυναικείας “ανεξαρτησίας” αποκτούσε ενα μονοδιάστατο νόημα, δηλαδή την ικανότητα προσπορισμού των μέσων για την επιβίωση μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Και φυσικά η επιχειρηματική δραστηριότητα που υποδείχτηκε ως η πλέον κατάλληλη για τις γυναίκες του Αφγανιστάν, ήταν αυτή που έχει ως αντικείμενο την συστηματική αναπαραγωγή των στερεοτυπικών πολιτισμικών χαρακτηριστικών που συνιστούν μια γυναίκα κοινωνικά αποδεκτή στις ετερόνομες κοινωνές της Δύσης.^vi

Η Συρία ως πεδίο ταξικής πάλης

Ας πάμε τώρα στο παράδειγμα της Συρίας. Ας δούμε πώς ο Οριενταλιστικός τρόπος σκέψης στην πραγματικότητα στάθηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο στην προσπάθεια κατανόησης των τεκταινόμενων που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της επανάστασης, που τελικά ανέτρεψε τον Άσαντ κι επέτρεψε να ανέβει στην εξουσία μια σκιώδης συμμαχία ένοπλων σαλαφιστικών οργανώσεων με έδρα το Ιντλίμπ. Αν διαβάσει κανείς τις αναλύσεις των δυτικών ΜΜΕ, θα βγάλει το συμπέρασμα ότι αυτή η τιτάνια σύγκρουση ήταν απλώς το τελευταίο επεισόδιο στην μακροχρόνια όσο και απονενοημένη παλη των λαών της Ανατολής ενάντια στην τυραννία και τον δεσποτισμό που διαχρονικά φαίνεται ότι αποτελούν τη φυσική τους κατάσταση. Σε αυτό το απλουστευτικό δίπολο, απο την μία υπάρχει μια άμορφη μάζα χωρίς διακριτές ταξικές αναφορές, ο ενωμένος “Συριακός Λαός”, που επαναστατεί και προβάλλει αυτονόητες συλλογικές διεκδικήσεις όπως ελευθερία, ατομικά δικαιώματα και μια νέα γεωπολιτική σχέση με την Δυση. Από την άλλη υπάρχει απλώς η εξουσία του “δικτάτορα” και η φυσική βία των κρατικών σωμάτων καταστολής. Απογυμνωμένος από ταξικά στηρίγματα, ιδεολογική επιρροή και κοινωνικές συμμαχίες, ασκεί την εξουσία του καταφεύγοντας στις μαζικές δολοφονίες και τον εκφοβισμό ενάντια στο σύνολο σχεδόν της κοινωνίας. Έχουμε εδώ να κάνουμε με μια “ανάλυση” του μπααθισμού σχεδόν με μεταφυσικούς όρους. Ως ένα κοινωνικό φαινόμενο που προσεγγίζει τον ορισμό που έδιναν στο απόλυτο κακό οι θεολόγοι του μεσαίωνα ως μια δύναμη καθαρά αρνητική, ως διαστροφή της ζωής, θεμελιωδώς ανίκανη να ενεργήσει θετικά και να δημιουργήσει.

Είμαστε πράγματι πολύ μακριά από μια ταξική ανάλυση που θα ερμήνευε την εξέγερση ως μια εκρηκτική διαμάχη ανάμεσα σε αντιτιθέμενες κοινωνικές δυνάμεις, αλλά και σε γεωπολιτικά συμφέροντα που έλαβαν ενεργό μέρος στη σύγκρουση κι επηρέασαν αποφασιστικά την μετέπειτα πορεία της. Μια τέτοια ανάλυση δεν συμφέρει τους Οριενταλιστές γιατί θα βρεθούν αναγκασμένοι να μιλήσουν και για το θετικό αποτύπωμα της κοινωνικής δομής, για τα ταξικά συμφέροντα, τις ψυχικές επενδύσεις και τις φαντασιακές ταυτίσεις των κοινωνικών υποκειμένων που συντάχτηκαν με την πλευρά του καθεστώτος, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης του πολέμου. Μια τέτοια μεθοδολογική προσέγγιση θα μας βοηθούσε να καταλάβουμε ότι η θεμελιώδης αιτία του εξεγερτικού κύματος που σάρωσε τη Συρία δεν ήταν τόσο ένα συλλογικό αίτημα για την θεσμοποίηση ενός φιλελεύθερου πολιτικού και οικονομικού μοντέλου, αλλά η αγανάκτηση των ανθρώπων από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, που πληγήκαν πιο άμεσα από τις νεοφιλελευθερες οικονομικές μεταρρυθμίσεις που επέβαλλε το καθεστώς έπειτα από την πίεση που άσκησαν ο ΠΟΕ και το ΔΝΤ.^vii

Ας δούμε εδώ πόση διαφορά υπάρχει ανάμεσα στην δοκιμασμένη μεθοδολογία που αυτόματα επιστράτευσε ο μέσος ευρωπαίος διανοούμενος προκειμένου να κατανοήσει, να αναλύσει και να χαρτογραφήσει κοινωνικά την εξέγερση των Κίτρινων Γιλέκων, που συντάραξε για τρία συνεχόμενα χρόνια την Γαλλία, και την τεμπέλικη προσφυγή σε οριενταλιστικά στερεότυπα που επέδειξαν οι ίδιοι διανοούμενοι όταν επρόκειτο να αναζητήσουν τις αιτίες της συριακής κοινωνικής αναταραχής. Όλοι γνωρίζουν ότι αφορμή για τον ξεσηκωμό στην Γαλλία αποτέλεσε η αύξηση στις τιμές των καυσίμων που ανέβαζε σε δυσθεώρητο ύψος το κόστος της καθημερινής μετακίνησης από τα περίχωρα προς το κέντρο του αστικού ιστού. Δημιουργήθηκαν με αυτόν τον τρόπο οι αντικειμενικές συνθήκες για την περαιτέρω οικονομική υποβάθμιση και περιθωριοποίηση της ξεχασμένης ενδοχώρας σε σχέση με τις μητροπόλεις, που έχουν αναλάβει τον ρόλο των κέντρων οικονομικής δραστηριότητας και των κόμβων διασύνδεσης εμπορευμάτων εντός του συστηματος του διεθνοποιημένου καπιταλισμού.^viii

Από την άλλη, σχεδόν κανείς δεν αναφέρθηκε στην κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων στην βενζίνη, ή στην διάλυση της κρατικής υπηρεσίας για τον έλεγχο και την διαμόρφωση των τιμών, προκειμένου να εξηγήσει το βίαιο ξέσπασμα της λαϊκής όργής στη Συρία, που εκδηλώθηκε πρώτα σε υποβαθμισμένα επαρχιακά διαμερίσματα όπως το Idlib. Την ίδια στιγμή, το 2000 η κυβέρνηση του Άσαντ πήρε την απόφαση να αποσύρει όλους τους δασμούς που προστάτευαν χιλιάδες εγχώρια προϊόντα από τον διεθνή ανταγωνισμό και κατήργησε την διαχρονική απαγόρευση και τις ποσοστώσεις στις εισαγωγές, στρέφοντας την οικονομία προς ένα εξωστρεφές εξαγωγικό μοντέλο. Παρά τους αρχικούς θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης (5,1% στο διάστημα 2000-2011), η ανισότητα ανάμεσα στα εύπορα στρώματα των πόλεων και τις αγροτικές μάζες στην επαρχία αυξήθηκε ραγδαία. Την στιγμή που το ΔΝΤ έκδιδε την μία διθυραμβική έκθεση μετά την άλλη για την μεταμόρφωση της Συρίας σε μια εθνική οικονομία ευνοϊκά διακείμενη προς την ιδιωτική πρωτοβουλία, η φτώχεια το 2004 λάμβανε μαζικές διαστάσεις και σκαρφάλωνε στο εκρηκτικό 30% (5,3 εκατομμύρια) του πληθυσμού. Το 62% των θυμάτων της αγοραιοποίησης της οικονομίας ήταν συγκεντρωμένο στις επαρχίες του Idlib, της Raqqa και του Deir Ezzor, περιοχές που αργότερα έμελλαν να αναδειχτούν σε κέντρα εξεγερσιακής δραστηριότητας, αλλά και σε προπύργια των σαλαφιστών του Ισλαμικού Κράτους. Παράλληλα, η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που υπέγραψε η Συρία το 2004 με την νεο-οθωμανική Τουρκία, είχε σαν αποτέλεσμα την αθρόα εισαγωγή φτηνών ειδών ένδυσης από τις τουρκικές βιομηχανίες που οδήγησε νομοτελειακά στον αφανισμό του εγχώριου τομέα των μικροβιοτεχνιών. Τα παζάρια στις πόλεις πλημμύρισαν με φτηνά ρούχα απ' την Τουρκία, οι βιοτέχνες χρεοκόπησαν και προλεταριοποιήθηκαν, τη στιγμή που σύμφωνα με μια συντηρητική εκτίμηση, η ανεργία των εργατών το 2011 άγγιξε το 15-20%.^ix

Αυτή η τεκτονική μετατόπιση των ταξικών δυνάμεων και η ουσιαστική κατάργηση του “κοινωνικού συμβολαίου” που είχε εγγυηθεί την εξουσία του μπααθισμού για χρόνια, μας δίνει ένα πρώτο περίγραμμα του κοινωνικού υπόβαθρου της συριακής εξέγερσης. Μας βοηθάει να κατανοήσουμε πολύ καλύτερα πώς δημιουργήθηκε εκείνη η δυσαρεστημένη πλειοψηφία που τελικά μπόρεσε να ανατρέψει το μπααθικό σύστημα εξουσίας, αλλά και τα πραγματικά κίνητρα που ώθησαν αυτούς τους απογοητευμένους ανθρώπους στη δράση. Τίποτα απ' όλα τα παραπάνω, δεν συγκρίνεται βέβαια σε γοητεία κι εξωτισμό, με την προαιώνια μάχη ανάμεσα στον “δεσποτισμό” της Ανατολής και στην επιθυμία των πληβείων για ελευθερία. Μια επιθυμία που μένει πάντα ανεκπλήρωτη, εφόσον οι πληβείοι της Ανατολής είναι πάντοτε προορισμένοι να καταλήγουν σε ένα καθεστώς πιο δεσποτικό από εκείνο που ανέτρεψαν, ακόμη κι όταν κατορθώνουν να νικήσουν. Η αποικιοκρατία βέβαια δεν παίζει κάποιον ρόλο, ούτε έχει κάποια σχέση με αυτή την εξέλιξη. Όπως όλα δείχνουν, αυτή είναι η “φύση των πραγμάτων” και τίποτα δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει για εκείνους.

Νεομπουρζουάδες όλου του κόσμου ενωθείτε

Μήπως όμως η “πολιτισμένη” Δύση μπορεί να τους βοηθήσει; Μήπως μπορεί να τους σώσει απ' τον εαυτό τους; Όπως ο Λένιν ήταν πεισμένος ότι χρειαζόταν μια ομάδα στρατευμένων αστών διανοουμένων, για να εμφυτεύσει την ταξική συνείδηση από-τα-έξω στους εργάτες που δεν μπορούσαν να υψωθούν πάνω απ' την ανάγκη της ικανοποίησης των άμεσων συντεχνιακών τους αιτημάτων, έτσι και οι δύστυχοι Ανατολίτες είναι καταδικασμένοι να στρέφονται προς την κοιτίδα του “πολιτισμού” για να αντλήσουν καθοδήγηση αναφορικά με το πώς πρέπει να ζήσουν τις ζωές τους. Κι επειδή οι κοινωνίες τους είναι στατικές και αδυνατούν να παράξουν οργανικές μεταβολές που θα απορρέουν από ενδογενείς κοινωνικές διεργασίες, μπορούν μονάχα να ελπίζουν σε μια “καλοπροαίρετη” και “ανθρωπιστική” παρέμβαση της συλλογικής Δύσης, η οποία με την συντριπτική στρατιωτική και οικονομική υπεροχή της, είναι σε θέση να υπονομεύσει την κατεστημένη εξουσία των τοπικών αρχόντων και να χαρίσει στους λαούς της περιφέρειας την νέα αρχή που τόσο έχουν ανάγκη. Για να διατηρήσει βέβαια κανείς την πίστη του/της σε αυτές τις δοξασίες, είναι απαραίτητο να σκέφεται και να προσεγγίζει τα γεγονότα ανιστορικά. Διότι για να είμαστε σε θέση να μιλάμε για μη-αναγώγιμες ποιότητες των κοινωνικών υποκειμένων, για ουσιοκρατικές οντότητες που παραμένουν αναλλοίωτες στον χρόνο και μπορούν να τακτοποιηθούν εύκολα και προβλέψιμα μέσα στο δίπολο της ριζικής ετερότητας ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, θα πρέπει να αποφύγουμε να αποτυπώσουμε την καταγωγή των εννοιών σε σχέση με το στάδιο της κοινωνικής πάλης κατά το οποίο έκαναν την εμφάνιση τους. Θα πρέπει να μην τις συσχετίσουμε με συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα, ούτε να προχωρήσουμε σε μια αναδρομή ως προς τις κοινωνικές συνέπειες που επέφεραν εκεί όπου εφαρμόστηκαν.

Αν αντιμετωπίζουμε με καχυποψία απόψεις που υιοθετούν έναν ορισμό της “ελευθερίας” βγαλμένο κατευθείαν μέσα απ' τα σημειώματα της σύνταξης των NYT και της Καθημερινής, δεν είναι επειδή δίνουμε προτεραιότητα στο μαρτύριο των Παλαιστίνιων έναντι των δεινών που υπομένουν οι υποτελείς κοινωνικές ομάδες στα λεγόμενα αντιμπεριαλιστικά καθεστώτα, αλλά γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η επιβολη του δυτικού μοντέλου στις χώρες αυτές δεν πρόκειται να οδηγήσει στην κατοχύρωση του αυτοκαθορισμού για τα λαϊκά στρώματα, ούτε στην βελτίωση των υλικών όρων της ζωής τους. Σίγουρα κανείς δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να απαιτήσει απ' τους Ιρανούς να βάλουν τις δικές τους ζωές σε κίνδυνο για να σώσουν εκείνες των Παλαιστίνιων. Από την άλλη, η αλληλεγγύη έχει δυσθεώρητο τίμημα, είτε είσαι φρουρός της επανάστασης στην Τεχεράνη, μαχητής της Χεζμπολά στο νότιο Λίβανο, διαδηλωτής στην Αθηνα, ή αλληλέγγυος καταληψίας φοιτητής στις Ηνωμένες Πολιτείες, αποτελεί ωστόσο τον ακρογωνιαίο λίθο μιας στάσης ζωής που βασίζεται στην επαναστατική ηθική της αυτονομίας. Κι αυτό γιατί βρίσκεται σε απόλυτη αντιδιαστολή με την λογική του κοινωνικού κανιβαλισμού και της επιβίωσης του ισχυρότερου, που αποτελεί την κατεξοχήν φαντασιακή έκφραση της καπιταλιστικής διεθνοποίησης και συνίσταται ακριβώς σε αυτό: την προθυμία του νεοφιλελεύθερου υποκειμένου να θυσιάσει τους γύρω του προκειμένου να εξασφαλίσει την καλυτέρευση των όρων της δικής του ζωής. Δηλαδή, να επιτύχει την άνοδο του στην κοινωνική ιεραρχία, ανεξάρτητα απ' το τίμημα που μπορεί αυτό να επιφέρει στο κοινωνικό σύνολο.

Από αυτη την άποψη, η θέση του Shahabi για την θεμελιώδη ισότητα των κατατρεγμένων, την οποία η αντι-αποικιοκρατική λογική δήθεν δεν αναγνωρίζει, αλλά και το μένος του για τους Παλαιστίνιους, έναν λαό που αυτή τη στιγμή που μιλάμε υφίσταται την συστηματική φυσική εξόντωση του από το Σιωνιστικό απαρτχάιντ, είναι απλώς μια παραλλαγή της βαρβαρότητας του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού φαντασιακού. Μια έμμεση προτροπή προς τον μέσο ιρανό, να αδιαφορήσει για όσα τρομερά συμβαίνουν δίπλα του, να εγκαταλείψει τις διεθνιστικές αξίες και δεσμεύσεις του, να κοιτάξει πρωτίστως το στενό, ιδιωτικό του συμφέρον. Αλήθεια, πόσο παράξενο είναι ότι φωνές διαφωνούντων σαν αυτή του Shahabi, ουσιαστικά ταυτίζονται με τις απόψεις που επαναλαμβάνει διαρκώς στα διαγγέλματα του ο ισραηλινός χασάπης της Γάζας προς τον “ιρανικό λαό”, αλλά και προς τους Λιβανέζους. Στους λόγους του, ο Νετανιάχου λίγο πολύ κάνει ανοιχτή έκκληση στο ένστικτο αυτοσυντήρησης των απανταχού νεομπουρζουάδων. Αναφέρεται ξανά και ξανά στη “διαφθορά” που διακρίνει τις ισλαμικές αρχές στις δύο χώρες, ενώ κατακεραυνώνει την συνήθεια τους να “σπαταλούν” τους πολύτιμους πόρους των κρατών τους για να αναμειγνύονται σε μακρινές συγκρούσεις που δεν τις αφορούν, αντί να αναζητούν τρόπους για να εξυπηρετήσουν αποτελεσματικά το συμφέρον και την ευημερία των πολιτών του Ιράν και του Λιβάνου. Ιδεολογία vs πραγματισμός, ανικανότητα vs τεχνοκρατική διαχείριση, αυτό φαίνεται να είναι το μήνυμα που εκπέμπει ο εγκληματίας πολέμου με τα διαγγέλματα που απευθύνει κάθε τόσο στους Λιβανέζους και τους Ιρανούς. “Νεομπουρζουάδες όλου του κόσμου ενωθείτε”, θα μπορούσε να είναι ο τίτλος αυτών των διαγγελμάτων, όπως και των δακρύβρεχτων άρθρων που γράφει ο Shahabi για την εσωτερική κατάσταση στο Ιράν, πασπαλισμένων με αριστερίστικη μπουρδολογία και μπόλικες δόσεις “λευκής ενοχής”.

Μάλιστα, αν κανείς προεκτείνει αυτή τη θέση μέχρι τη λογική της κατάληξη, αν η αποστροφή που νιώθει κάποιος μπροστά στην γενοκτονία των Παλαιστίνιων δεν είναι παρά ένα κατάλοιπο ιδεολογικού φανατισμού, ένα σύμπτωμα πνευματικής σύγχυσης που φανερώνει την έλλειψη πραγματισμού που μπορεί να μας διακρίνει, τότε εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι η εξόντωση των Παλαιστίνιων μπορεί τελικά να είναι και καλό πράγμα. Μήπως δεν θα εξαφάνιζε ένα πρόβλημα που βρίσκεται στο επίκεντρο της εχθρότητας ανάμεσα στο Ισραήλ και τα αραβικά κράτη που το περιβάλλουν; Δεν θα βοηθούσε άραγε να απαλλαγούμε οριστικά από αυτά τα ενοχλητικά “αιώνια θύματα”, των οποίων οι κραυγές οδύνης και διαμαρτυρίας δηλητηριάζουν και διασαλεύουν τις σχέσεις ανάμεσα στα κράτη και τους υπηκόους τους; Και γιατί τελικά έχουμε εμείς την υποχρέωση να ενδιαφερθούμε για την μοίρα των Παλαιστίνιων; Αφού η κοινωνική θέση του καθενός δεν είναι παρά το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του συνόλου των ατομικών επιλογών του. Όπως δεν σταματούν να επαναλαμβάνουν και τα καθημάς φερέφωνα των σιωνιστών,^x η Χαμάς ευθύνεται για το συλλογικό μαρτύριο στο οποίο υποβάλλονται σήμερα οι Παλαιστίνιοι της Γάζας. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι μέλη της σιωνιστικής κυβέρνησης και οι αξιωματούχοι του κράτους-απαρτχάιντ δηλώνουν ανοιχτά και ανενδοίαστα ότι το Ισραήλ πρόκειται να προσαρτήσει την Γάζα αφού αποτελειώσει την σφαγή και θα μεταφέρει εκεί Εβραίους εποίκους, αφού πρώτα εκδιώξει κι εκκαθαρίσει οποιοδήποτε υπόλειμμα Παλαιστινιακού πληθυσμού έχει επιβιώσει μέχρι τότε στον θύλακα. Εξάλλου, σύμφωνα με την ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, το θύμα φέρει ακέραια την ευθύνη για την μοίρα που το περιμένει. Είναι υπαίτιο ακριβώς επειδή δεν μπόρεσε να αποκτήσει την δυναμη για να αλλάξει τους σε βάρος του συσχετισμούς. Επειδή δεν κατάφερε να γίνει εκείνο ο θύτης που θα υπογορεύει τις εξελίξεις, που θα καθορίζει μονομερώς και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν το συλλογικό πεπρωμένο ενός άλλου λαού.

Αρχική εικόνα:

Babylonian Marriage Market, Edwin Long (1875).

iΣύμφωνα με την έρευνα που διεξήγαγε το ιατρικό περιοδικό Lancet, ο αριθμός των θυμάτων στην Γάζα είναι πολύ μεγαλύτερος από τον επίσημα καταγεγραμμένο, διότι υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες πτώματα που παραμένουν θαμμένα κάτω από τα ερείπια των χιλιάδων βομβαρδισμένων και κατεδαφισμένων κτηρίων και τα οποία ο ισραηλινός στρατός απαγορεύει να ανασυρθούν και να συλλεχθούν.

iiS. Shahabi, Ο ρατσισμός των αντιρατσιστών, Αυτολεξεί.

iiiEd. Said, Orientalism (Penguin Books).

ivΤ. Φωτόπουλος, Η ροζ επανάσταση στο Ιράν, η “Αριστερά” και η εκστρατεία αλλαγής καθεστώτος, Περιεκτική Δημοκρατία, τεύχος 20-21, καλοκαίρι 2009 – χειμώνας 2010 & Djavad Salehi-Isfahani, Revolution and redistribution in Iran, Department of Economics, Virgina Tech, Αύγουστος 2006.

vΙμπεριαλιστικός Φεμινισμός, Avantgarde.

viMimi Thi Nguyen, The Biopower of Beauty: Humanitarian Imperialisms and Global Feminisms in an Age of Terror.

viiS. Said, Socioeconomic background of the Syrian revolution.

viiiΟ Αντόνιο Νέγκρι για την Γαλλική Εξέγερση, Περιοδικό Βαβυλωνία, τεύχος 18.

ixTurkey-Syria free trade agrrement, bilaterals.org.

xΒλ. περιοδικό “Το Διαλυτικό”, Εισαγωγικό σημείωμα 8ου τεύχους, αλλά και την κριτική που άσκησαν στο κείμενο οι Ταξικές Μηχανές από την σκοπιά της απο-αποικιοποίησης στο, Αποικιακά ιδεολογήματα για την Παλαιστίνη, #1: Η περίπτωση του περιοδικού “Το Διαλυτικό”.

Ο Clausewitz είχε γράψει ότι ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Με αυτό δεν εννοούσε μονάχα ότι σε μια στρατιωτική σύρραξη η λογική και οι σκοποί της πολιτικής εξακολουθούν να υφίστανται ως ο πρωταρχικός παράγοντας που καθορίζει τη δραστηριότητα των εμπόλεμων μερών. Ήθελε επίσης να καταδείξει ότι η ίδια η πολιτική δεν είναι παρά ένας χαμηλής έντασης πόλεμος, ένας μηχανισμός επιβολής με ειρηνικά μέσα. Γι' αυτό και η πολιτική διαδικασία σε καιρό ειρήνης μπορεί κάλλιστα να οριστεί κι ως ένας μηχανισμός διαμεσολάβησης των κοινωνικών συγκρούσεων. Από την μία, με τη λειτουργία της αναγνωρίζει την υλική βάση της υφιστάμενης αντιπαράθεσης που προκύπτει από τις αντικρουόμενες επιθυμίες και συμφέροντα των κοινωνικών υποκειμένων. Από την άλλη, περιορίζει τις συνέπειες της σύγκρουσης κι αποτρέπει τα συμφέροντα αυτά απ' το να κατανοηθούν από τους φορείς τους με τρόπο που θα τα καταστήσει πραγματικά ασυμβιβαστα μεταξύ τους. Όταν αυτό συμβεί, τότε η διαμεσολάβηση δεν είναι πια δυνατή, γιατί τι έχει να συζητήσει ένας μελλοθάνατος με αυτόν που πρόκειται να του αφαιρέσει την ζωή; Τότε είναι που επέρχεται ο πόλεμος.

Την εποχή που έγραψε ο Clausewitz το μοντέλο της ρεπουμπλικανικής πολιτειακής οργάνωσης ήταν ακόμα στα σπάργανα, ωστόσο η ηφαιστειακή έκρηξη της αστικής επανάστασης στη Γαλλία έδειχνε ήδη προς τον καταλυτικό ρόλο που θα έμελλε να διαδραματίσουν οι ταξικές αντιθέσεις στους πολέμους της νέας εποχής που είχε ανατείλει. Τους πολέμους της μοντέρνας περιόδου, της εποχής της καπιταλιστικής νεοτερικότητας. Ο πόλεμος που βλέπουμε και τώρα να εξαπλώνεται σε ολοένα και περισσότερες εστίες ανάφλεξης γύρω μας, είναι το σύμπτωμα των ταξικών αντιθέσεων που έχουν οξυνθεί πια σε τέτοιον βαθμό, ώστε η διαμεσολάβηση τους από οποιονδήποτε πολιτικό θεσμό να μην είναι πλέον δυνατή. Άλλωστε, μια θεμελιακή προϋπόθεση της πολιτικής διαδικασίας είναι η τυπική έστω αναγνώριση της ισοτιμίας των κοινωνικών υποκειμένων. Σε συνθήκες ακραίας ανισοκατανομής της δύναμης, η θεσμοποίηση αυτής της πρακτικής που βασίζεται στην τυπική ισότητα μετατρέπεται σε τροχοπέδη για την εύρυθμη λειτουργία του οικονομικού και πολιτικού συστήματος , αντί να συνεχίζει να αποτελεί την καταστική συνθήκη της αναπαραγωγής του.

Ισραήλ: η άλυτη αντίφαση

Από την άποψη λοιπόν του ορισμού του Πρώσσου στρατιωτικού, το Ισραήλ ουδεποτε σταμάτησε να βρίσκεται σε πόλεμο. Αυτό συμβαίνει γιατί με την μορφή που έχει σήμερα, το Ισραήλ είναι ο ορισμός της αντίφασης που δεν άπτεται διαμεσολάβησης και δεν γίνεται να επιλυθεί σε ένα ανώτερο επίπεδο. Η ειρήνη για το Ισραήλ, δεν είναι παρά η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα. Ακόμη και σε περιόδους που τα όπλα φαινομενικά έχουν σιγήσει, η συστηματική υλοποίηση του σχεδίου για την αποικιοποίηση και την επιβολή μας καθολικής κυριαρχίας πανω σ' έναν αλλότριο γεωγραφικό, γεωπολιτικό και πολιτισμικό τόπο που ποτέ δεν ανήκε στους σιωνιστές, ουδέποτε σταματά ή αναστέλλεται. Το σιωνιστικό εποικιστικό μόρφωμα από τη μία διεκδικεί για τον εαυτό του το δικαίωμα να συμμετέχει ως ισότιμο μέλος στην άτυπη κοινωνία των εθνών, από την άλλη όμως αρνείται όλες τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η αναγνώριση αυτής της ιδιότητας, όπως το να οριοθετήσει μια και καλή τα εξωτερικά σύνορα του. Διατηρεί για τον εαυτό του σιωπηρά το προνόμιο να επεκτείνει διαρκώς την κυριαρχία του μέσα από κτηνώδεις πρακτικές μαζικού εποικισμού ήδη κατειλημμένων εδαφών, από “προληπτικές” επιθέσεις κι αιφνιδιαστικές επιδρομές ενάντια στα κράτη που το τριγυρίζουν. Το Ισραήλ επιθυμεί να το αποδέχονται ως ένα κράτος “κανονικό” σαν όλα τα άλλα, ενώ παράλληλα διακηρύσσει διαρκώς την “μοναδικότητα” του. Όχι με την τετριμμένη έννοια που το πράττει κάθε μισσαλόδοξος κρατικός εθνικισμός, αλλά διακηρύσσοντας το δικαιωμα του να εξαιρείται έμπρακτα από τους νομικούς κανόνες που συνθέτουν το πλαίσιο ενός ελάχιστου κοινού παρονομαστή οργανωμένης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στα κράτη.

Υπό αυτή την έννοια, η ειρήνη για τους σιωνιστές είναι απλώς το διάστημα που απαιτείται για την προπαρασκευή του επόμενου πολέμου. Το Ιράν είναι βέβαια το τελευταίο θύμα αυτής της μανίας για καταστροφή που δεν φαίνεται να έχει τελειωμό. Αλήθεια, τι επιδιώκει άραγε ο χασάπης της Γάζας Νετανιάχου-Μιλεϊκόφκσι εξαπολύοντας αυτή την αψυχολόγητη όσο και ανελέητη επίθεση ενάντια στο ισλαμικό κράτος του Ιράν; Στα δημόσια διαγγέλματα του ο εγκληματίας πολέμου μιλάει ανοικτά για την ανάγκη “αλλαγής καθεστώτος”, λες κι ανήκει σε αυτόν και στις ανυπόληπτες ελίτ των ΗΠΑ και της ΕΕ που τον υποστηρίζουν ποικιλοτρόπως, το αποκλειστικό προνόμιο να υπαγορεύουν αφ' υψηλού στους λαούς της περιφέρειας πώς και από ποιόν θα αυτοκυβερνηθούν. Παρ' όλα αυτά, μια χερσαία εισβολή που θα επέβαλλε την ανατροπή του καθεστώτος με τη δύναμη των όπλων είναι απλώς αδιανόητη στην περίπτωση του Ιράν. Απομένει μονάχα η επιλογή της προμελετημένης ερήμωσης ως κεντρικός άξονας της στρατηγικής των δυτικών. Παλιότερα, ο συγγραφέας Thomas De Quincey είχε γράψει ολόκληρο βιβλίο για την “δολοφονία ως μια εκ των καλών τεχνών”. Εμείς νομίζω μπορούμε πλέον να μιλάμε βάσιμα για την “γενοκτονία ως μια εκ των ρεαλιστικών επιλογών της παγκόσμιας διακυβέρνησης”. Διότι αυτό είναι σε τελική ανάλυση η πεμπτουσία του προγράμματος της νέας αποικιοκρατίας. Καταστροφή κι ερήμωση παντού, εκτός από τα περιφερειακά κέντρα εξουσίας και τις χώρες εκείνες που είναι πρόθυμες να υπηρετούν και να ενταχτούν στη σφαίρα επιρροής τους. Εκτός δηλαδή απ' το Ισραήλ και τους φίλους του. Για παράδειγμα το “χασεμιτικό βασίλειο” της Ιορδανίας που λειτουργεί ως αποθήκη Παλαιστινιακών ψυχών, ως ο τελικός αποδέκτης των αισχρών πεπραγμένων της εκστρατείας εποικισμού των σιωνιστών στα κατεχόμενα.

Όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να εξαφανιστούν. Το Ιράκ τώρα μοιάζει να συνέρχεται από τον αιματηρό πόλεμο που εξαπέλυσε το Ισλαμικό Κράτος στα εδάφη του και μετέτρεψε τη χώρα σε μια ρημαγμένη γη. Να πούμε εδώ ότι ακόμα δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς οι ομοιότητες ανάμεσα στο σιωνιστικό εγχείρημα της μεταφοράς Εβραίων απ' όλο τον κόσμο που θα κάνει πραγματικότητα την “επιστροφή του λαού του Ισραήλ” στην ιστορική του κοιτίδα και στο εξίσου διεθνές κίνημα των τζιχαντιστών εθελοντών που την εποχή του Ι.Κ. εγκατέλειψαν μαζικά τις χώρες καταγωγής τους και συνέρρευσαν για να εγκατασταθούν στα “απελευθερωμένα” εδάφη και να ζήσουν σύμφωνα με τους νόμους της δικής τους ουτοπίας, του ισλαμικού σουνιτικού εμιράτου. Από την άλλη, η Συρία υποβλήθηκε σε μια ταχύρρυθμη διαδικασία βίαιης “παλαιστινιοποίησης”. Η χώρα ακρωτηριάστηκε και διαμελίστηκε σε πολλαπλές, ανταγωνιστικές μεταξύ τους σφαίρες επιρροής. Ο στρατός, το ναυτικό, η αεροπορία, τα συστήματα παρακολούθησης και αεράμυνας, ακόμα και τα κέντρα έρευνας και τεχνολογίας, βομβαρδίστηκαν και καταστράφηκαν μεθοδικά. Η Συρία έχασε κάθε δυνατότητα να αμύνεται κι ως εκ τούτου υποβαθμίστηκε σε μια σχέση απόλυτης υποτέλειας απέναντι σε δυνάμεις που έχουν τη δύναμη να προστατέψουν την νέα ελίτ που κρατά στα χέρια της ότι έχει απομείνει από την κυριαρχία του πρώην συριακού κράτους. Οι αποκεφαλιστές του Αλ-Νούσρα, που σε μια μέρα αναβαπτίστηκαν σε μάχητες της ελευθερίας από τα δυτικά ΜΜΕ, προορίζονται να αναλάβουν τον ρόλο που είχε η Judenrat στο γκέτο της Βαρσοβίας, ή, τηρουμένων των αναλογιών, η δοσιλογική Παλαιστινιακή Αρχή. Τον ρόλο του υπεργολάβου της κατοχής για λογαριασμό των Σιωνιστών, αλλά και των νεο-Οθωμανών που, όπως όλα δείχνουν, εφαρμόζουν σιωπηρά το δικό τους πρόγραμμα αποικιοποίησης του αδύναμου και πολυδιασπασμένου αραβικού κόσμου.

Γάζα ΙΙ

Η διάλυση του μπααθικού κράτους μετέτρεψε το άλλοτε προγεφύρωμα του Ιράν και της Χεζμπολά σε δίοδο για την διεξαγωγή της εισβολής ενάντια στην Ισλαμική Δημοκρατία από αέρος. Διερχόμενοι μέσα απ' τον εναέριο χώρο του Ιράκ και πλέον της Συρίας, τα ισραηλινά μαχητικά και οι πύραυλοι του Σιωνιστικού καθεστώτος επιχειρούν να θέσουν σε εφαρμογή ένα σχέδιο που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε και “Γάζα ΙΙ”. Δηλαδή να επιφέρουν καταστροφή σε τέτοια κλίμακα μέσα στο Ιράν ώστε να αποδιοργανώσουν τους πιο στοιχειώδεις μηχανισμούς της κοινωνικής αναπαραγωγής. Έτσι, θα καταστήσουν το ισλαμικό κοινωνικό σύστημα ανίκανο να παρέχει τις πιο βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής αναμένεται να χτυπηθούν νοσοκομεία, κλινικές, ιατρικά κέντρα, σχολεία, το δίκτυο ύδρευσης και εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Την ίδια στιγμή , έχουν εξολοθρευτεί πολλά υψηλόβαθμα στελέχη των σωμάτων καταστολής και κυρίως, του επίλεκτου σώματος των Φρουρών της Επανάστασης. Ο χασάπης της Γάζας μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν βρίσκεται σε πόλεμο με τον λαό του Ιράν, ωστόσο η αιχμή του δόρατος της στρατηγικής του έγκειται ακριβώς στο μαρτύριο που θα είναι σε θέση να υποβάλλει τους απλούς ανθρώπους της χώρας. Να επιφέρει δηλαδή στα λαϊκά στρώματα τέτοια εξαθλίωση ώστε να υποχρεωθεί ο λαός να ξεσηκωθεί ενάντια στην θεοκρατία, τη στιγμή που τα χτυπήματα των επιδρομέων θα έχουν εξασθενήσει το καθεστώς στον βαθμό που αυτό δεν θα μπορεί να εφαρμόσει μέτρα μαζικής καταστολής σε βάρος του πληθυσμού. Στην πραγματικότητα, η θρησκευτικο-πολιτική ηγεσία του Ιράν έχει εμπλακεί σε έναν υπαρξιακό αγώνα μέχρις εσχάτων, παρόλο που δεν δείχνει να το έχει αντιληφθεί. Αυτό τουλάχιστον διαφαίνεται απ' το γεγονός ότι το Ιράν δεν εχει ακόμη προχωρήσει στον ναυτικό αποκλεισμό των στενών του Ορμούζ ως αντίμετρο κόντρα στην ισραηλινή επιθετικότητα.

Και μετά τι; Τι μέλλει γενέσθαι στο Ιράν αν η εκστρατεία για την ανατροπή του ισλαμικού καθεστώτος στεφθεί με επιτυχία; Καταρχήν, ας βγάλουμε από την μέση τον ελεφάντα που υπάρχει στο δωμάτιο, το ζήτημα της ιδεολογίας. Από την κατάρρευση μιας κρατικής δομής, όσο δεσποτική και καταπιεστική κι αν είναι αυτή, καμία αναρχική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας δεν πρόκειται να αναδυθεί για να γεμίσει το κοινωνικό κενό, έτσι αυθόρμητα και χωρίς καμία προεργασία. Αυτή η διαπίστωση σε τίποτα δεν μειώνει τον ρεαλισμό και τη δυνατότητα υλοποίησης του αναρχικού προτάγματος. Νομίζω όμως ότι αν κάτι μας έχουν διδάξει οι ατελείωτοι πόλεμοι που έχει διεξαγάγει η άρχουσα τάξη του διεθνοποιημένου καπιταλισμού στις χώρες της υποβαθμισμένης περιφέρειας τα τελευταία χρόνια, είναι ότι η επέλευση της αναρχίας ως μιας εναλλακτικής κοινωνικής δομής βασισμένης στις οριζόντιες κοινωνικές σχέσεις, είναι πρώτα και κύρια, μία δυνατότητα ιστορικά καθορισμένη. Με τα παραπάνω δεν αναφέρομαι σε κάποια θεωρία των σταδίων, αλλά στην απλή, κοινωνιολογικού χαρακτήρα, παρατήρηση ότι η αναρχία είναι σχεδόν αδύνατο να πραγματωθεί εκεί όπου δεν υπάρχουν οι συλλογικοί φορείς που είναι μπολιασμένοι με το φαντασιακό της και διαθέτουν μια έστω εμβρυακή πολιτική αντίληψη , αλλά και την τεχνογνωσία για το πώς να την κάνουν πράξη.

Γράμμα από την Τεχεράνη

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το γράμμα μιας ανώνυμης ιρανής αναρχικής στην Τεχεράνη, μέσα στο οποίο περιγράφει τις δραματικές στιγμές που βιώνει υπό το καθεστώς των συνεχόμενων βομβαρδισμών του Ισραήλ. Αφήνω εδώ κατά μέρος την ακραία υποκειμενοποίηση που πρέπει να έχει υποστεί ένα κοινωνικό κίνημα όταν φτάνει στο σημείο να εκλαμβάνει μια προσωπική άποψη ως αντιπροσωπευτική ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου. Θα καταπιαστώ μόνο με το περιεχόμενο του γράμματος και συγκεκριμένα με την αναφορά που κάνει στην ουσιαστική αδυναμία του ιρανικού κράτους να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το κύμα με τους χιλιάδες τραυματίες και ακρωτηριασμένους που έχουν προκαλέσει οι φονικές ισραηλινές (και πλέον και αμερικανικές) επιθέσεις, αλλά και στην προσπάθεια που κάνουν κάποιοι αναρχικοί να δράσουν ως ομάδες στήριξης και αλληλοβοήθειας για τους πληγέντες αμάχους. Σε ένα άλλο σημείο του κειμένου γράφει: “Πριν από δέκα χρόνια συζητούσα με ισραηλινούς ειρηνιστές, αρνητές στράτευσης. Κούρδους , Άραβες, Αρμένιους αναρχικούς. Ονειρευόμασταν μαζί μια ελεύθερη Μεση Ανατολή, χωρίς στρατό, χωρίς κράτος. Αλλά χάσαμε. Δεν είμασταν αρκετά δυνατοί για να αποτρέψουμε τον πόλεμο. Δεν είχαμε αρκετή υποστήριξη”. Η παραδοχή αυτή όσο κι αν είναι θαραλλέα, αντικατοπτρίζει επίσης το ιστορικό αδιέξοδο με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπη η αναρχία σε μια παρόμοια συγκυρία. Όσο κι αν είναι ιδεολογικά συνεπής η στάση των αναρχικών που λειτουργούν σαν ένα διευρυμένο δίκτυο αλληλοβοήθειας που βοηθάει τους τραυματίες και τους άστεγους στα μετόπισθεν, θα ήταν ακόμη καλύτερο αυτοί οι άνθρωποι να μην είχαν δολοφονηθεί, να μην είχαν χάσει ένα χέρι ή ένα πόδι, να μην είχαν δει τα σπίτια τους να γκρεμίζονται και να πυρπολούνται εξαιτίας της λύσσας των Σιωνιστών.

Οι βλέψεις του Ισραήλ για αναστήλωση της ηγεμονίας του στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, μόνο με ένοπλη αντίσταση μπορούν να αναχαιτιστούν. Το ίδιο ισχύει και για την γενοκτονία στη Γάζα. Οι ακτιβιστές που αποφάσισαν να μεταβούν στην Αίγυπτο για να πάρουν μέρος στην πορεία προς τη Γάζα με μοναδικό όπλο τις πεποιθήσεις και τα σώματα τους, αισθάνθηκαν υποχρεωμένοι να αναλάβουν αυτή την ριψοκίνδυνη πρωτοβουλία διότι καμία κυβέρνηση ή συλλογικός θεσμός στον κόσμο δεν εμφανίζεται πρόθυμος να αναλάβει δράση για να βάλει ένα τέλος στο ανείπωτο μαρτύριο των 2 εκατομμυρίων Παλαιστίνιων νεκροζωντανών, που παραμένουν πολιορκημένοι σε αυτή τη στενή λωρίδα γης. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι η κοινωνική συνεισφορά και η αλληλεγγύη προς τους πληγέντες στα μετόπισθεν είναι ένας ακόμα τρόπος να μάχεται κανείς κόντρα στον επιτιθέμενο χωρίς να φέρει όπλα, από την άλλη, αν αυτός ο τρόπος δράσης δεν τάσσεται ξεκάθαρα με το μέρος του αμυνόμενου κι ενάντια στον επιτιθέμενο, τότε κινδυνεύει να ξεπέσει σε ένα είδος απολίτικης φιλανθρωπίας. Και στην περίπτωση που ο επιτιθέμενος επικρατήσει, η περισυλλογή των μπάζων από τα κατεστραμμένα κτήρια, ή η μεταφορά των τραυματιών στα νοσοκομεία αντικειμενικά θα λειτουργεί σαν ένας αυτοοργανωμένος, κοινωνικός βραχίονας της στρατιωτικής κατοχής, κατά τον ίδιο τρόπο που το ΝΑΤΟ αναθέτει στις ΜΚΟ το έργο της κοινωνικής ανασυγκρότησης στις χώρες τις οποίες έχει πρώτα βομβαρδίσει.

Κι αυτό μας φέρνει στο ζήτημα της προβληματικής αντίληψης περί του πολέμου που φαίνεται να διατρέχει ολόκληρο το γράμμα της ιρανής συντρόφισσας. Για εκείνη ο πόλεμος είναι κάτι που θα συμβεί αργά ή γρήγορα ως το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης μεταξύ αντίπαλων εθνικισμών. Παρ' όλα αυτά, μια τέτοια εντελώς αφηρημένη αντίληψη απλώς αθωώνει την σιωνιστική άρχουσα τάξη για τον απρόκλητο, απροειδοποίητο και πολύνεκρο πόλεμο που εξαπέλυσε ενάντια στον λαό του Ιράν. Φαίνεται παράξενος ο ισχυρισμός ότι η “θεοκρατία” ή “οι μουλάδες” φέρουν ανάλογο μερίδιο ευθύνης με τους σιωνιστές για το ξέσπασμα του πολέμου, τη στιγμή που το Ιράν επέδειξε επανειλημμένα αυτοσυγκράτηση κι έκανε ότι ήταν δυνατό για να αποφύγει μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση με το Ισραήλ, ακόμα κι όταν οι ισραηλινοί κατέφυγαν σε μεθόδους κρατικής τρομοκρατίας, βομβαρδίζοντας την πρεσβεία στη Δαμασκό, ή δολοφονώντας με ρουκέτα τον Χανίγιε όσο βρισκόταν στην Τεχεράνη. Εδώ οι φιλελεύθεροι απολογητές της σιωνιστικής κατοχής της Παλαιστίνης θα αντιτείνουν ότι το Ιράν έχει περικυκλώσει εδώ και χρόνια το Ισραήλ με αντάρτικους στρατούς κι ένοπλες οργανώσεις που είναι υποχείρια του και διακηρύσσουν ανοιχτά τις φιλοπόλεμες διαθέσεις τους κόντρα στην ισραηλινή αποικιοκρατία.

Η θέση αυτή ωστόσο βασίζεται σε ερμηνευτικά σφάλματα που δεν έχουν σχέση με μια αναρχική κατανόηση του κοινωνικού γίγνεσθαι ως μιας διαδικασίας που είναι συνυφασμένη πρωτίστως με τη συλλογική δραστηριότητα των προλεταριακών μαζών από-τα-κάτω. Φανερώνει δηλαδή την θεμελιώδη αδυναμία μας (ή απροθυμία) να μελετήσουμε τις ιστορικές, κοινωνικές διεργασίες από τις οποίες προήλθαν αυτά τα μαζικά πολιτικά κινήματα με την τεράστια απήχηση στους πληβειακούς πληθυσμούς των αυτοχθόνων, όπως είναι η Χεζμπολά στον Λίβανο, ή οι Χούθι στην Υεμένη, τις ταξικές ανάγκες κι επιθυμίες που εκφράζουν.ⁱ Ανάγουμε τα πάντα σε ένα κέντρο εξουσίας, τους “μουλάδες”, που κινούν τα νήματα της περιοχής κι έχουν την ανεξήγητη δύναμη να στρέφουν τις άμυαλες μάζες των “φανατισμένων μουσουλμάνων” προς όποια κατεύθυνση εκείνοι θελήσουν. Ο διαρκής πόλεμος στην Μέση Ανατολή άλλωστε δεν είναι απλά το αποτέλεσμα της “κόντρας των εθνικισμών”. Είναι η υπαρξιακή συνθήκη που επιβλήθηκε στους λαούς της περιοχής από τον ιμπεριαλισμό και το σύστημα απαρτχάιντ που δημιούργησε στα κατεχόμενα της Παλαιστίνης η σιωνιστική αποικιοκρατία. Ακόμη κι αν οι ειρηνιστές απ' όλα τα κράτη της περιοχής μαζευόντουσαν σε ένα μεγάλο συνέδριο για να διακηρύξουν την προσήλωση τους στα ιδανικά της ειρήνης και της παγκόσμιας αδελφοσύνης, στην Γάζα και τη Δυτική Όχθη θα υπήρχαν ακόμα άνθρωποι που υποφέρουν κάτω απ' την απάνθρωπη μεταχείριση του στρατού κατοχής, που κάθε μέρα υφίστανται βασανισμούς, εξευτελισμούς και δολοφονούνται ατιμώρητα από τους καταπιεστές τους. Αν το είδος του διεθνισμού που πρεσβεύουμε ως αναρχικοί μας υπαγορεύει την εγκατάλειψη των αδύναμων στην μοίρα τους τη στιγμή που αμπελοφιλοσοφούμε για την παγκόσμια αδελφοσύνη του προλεταριάτου σε καφετέριες, μπαράκια και ρέιβ πάρτυ, τότε δηλώνω ευθαρσώς ότι δεν είμαι διεθνιστής.

Επιπλέον, έχουμε την συνθηματολογικού τύπου θέση ότι ο πόλεμος είναι κάτι που δεν μας αφορά ως αναρχικούς, επειδή δεν είναι ποτέ προς το συμφέρον των καταπιεσμένων προλετάριων. Πέρα από την προφανή ανιστορικότητα αυτού του ισχυρισμού, αρκεί εδώ να παρατηρήσουμε ότι οι “καταπιεσμένοι” δεν υπάρχουν έτσι γενικά και αόριστα, έξω από τις αντικειμενικές συνθήκες των κοινωνιών στις οποίες βρίσκονται. Αυτή τη στιγμή το Ιράν δέχεται επίθεση και οι μάζες των φτωχών που βρίσκονται μέσα σ' αυτό, σφαγιάζονται μαζικά από τις βόμβες του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Μακροπρόθεσμα, τα ταξικά συμφέροντα του προλεταριάτου στο Ιράν μπορεί να εξυπηρετούνται καλύτερα από την πτώση του ισλαμικού συστήματος εξουσίας, κάτι που βέβαια είναι προς συζήτηση στον βαθμό που μια τέτοια εκτίμηση εξαρτάται άμεσα από τον τύπο του καθεστώτος που πρόκειται να αντικαταστήσει τους ισλαμιστές. Ωστόσο, στην παρούσα φάση η “θεοκρατία”, όσο κι αν προσβάλλει την αισθητική του μέσου βολεμένου Ευρωπαίου διανοούμενου, ο οποίος περνάει την μέρα του ξεγνοιαστος στον καναπέ του επιδιδόμενος σε βαρυσήμαντες αναλύσεις για τα έργα του Καστοριάδη και της Σχολής της Φρανκφούρτης γύρω απο το θέμα του “αντισημιτισμού”, είναι το μόνο πράγμα που προστατεύει τους ανθρώπους από τις αμερικάνικες βόμβες που ρίχνουν οι Σιωνιστές στα κεφάλια τους. Είναι επίσης το κύριο εμπόδιο για να μην μετατραπεί το Ιράν σε failed state, όπως συνέβηκε με τη Συρία, ή την Λιβύη, όπου στις μέρες μας, η κάθε πολιτοφυλακή διοικεί το δικό της φέουδο και τα μεσαιωνικά σκλαβοπάζαρα της Μπαρμπαριάς έχουν κάνει την επανεμφάνιση τους μετά την καταστροφή της Τζαμαχιρίγια από το ΝΑΤΟ. Από αυτή την άποψη, η λευτεριά των καταπιεσμένων στο Ιράν περνάει πρώτα μέσα απ' την εξουδετέρωση της απειλής για την ζωή τους και την απόκρουση της απρόκλητης επίθεσης που δέχονται αυτή τη στιγμή. Δεν είναι μια αφηρημένη λέξη η λευτεριά των καταπιεσμένων. Είναι μια ανάγκη που προϋποθέτει συγκεκριμένες κάθε φορά δράσεις και καθήκοντα.

Τέλος, ας αναφερθούμε για λίγο στο ζήτημα των θεσμοποιημένων διακρίσεων σε βάρος των γυναικών, που εργαλιοποιείται από την συλλογική Δύση και χρησιμοποιείται κάθε φορά σαν όπλο ενάντια στους αυτόχθονες πληθυσμούς που αντιστέκονται στην κυριαρχία της. Αλήθεια, έχει άραγε περάσει ποτέ απ' το μυαλό των προνομιακών εκφραστών του λευκού φεμινισμού στη Δύση, ότι αυτή η αυθαίρετη αναγωγή της “απελευθέρωσης” των μαύρων ή καφέ γυναικών, ξανά χωρίς καμία ταξική-κοινωνική αναφορά, σε αντικείμενο και πρόφαση για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης, μετατρέπει τις αυτόχθονες γυναίκες σε πέμπτη φάλαγγα και προνομιακό αποδέκτη της κρατικής καταστολης; Ότι καθιστά αδύνατη την πολιτικοποίηση του έμφυλου ζητήματος στις κοινωνίες των αυτοχθόνων και υπονομεύει τον αγώνα των γυναικών για χειραφέτηση με τους δικούς τους όρους, μέσα στις κοινωνίες όπου ζουν, εργάζονται, όπου ονειρεύονται κι επιβιώνουν; Γνωρίζουν άραγε οι επηρμένες λευκές φεμινίστριες ότι το 65% των αποφοίτων από τα ιρανικά παν/μια είναι γένους θηλυκού;ⁱⁱ Και τελικά που ήταν όλοι αυτοί οι gender warriors τόσον καιρό που οι γυναίκες της Γάζας σφάζονται; Που βλέπουν τα παιδιά τους να διαμελίζονται, να υποφέρουν από την πείνα, από τη δίψα και τις αρρώστιες;

Αντί επιλόγου

Οι κατακτητές δεν είναι ποτέ έντιμοι, ούτε ειλικρινείς προς τις προθέσεις τους. Όταν ο βασιλιάς των Κελτών της Γαλατίας Βρένος, άλωσε την Ρώμη το 390 π.Χ. ζήτησε από τους νικημένους να του παραδώσουν μια σημαντική ποσότητα από τα αποθέματα τους σε χρυσάφι για να δεχτεί να αποχωρήσει. Οι Ρωμαίοι έφεραν τον χρυσό που είχε απαιτήσει ο Βρένος, αλλά οι Γαλάτες χρησιμοποιούσαν διαφορετικό μετρικό σύστημα από εκείνο με το οποίο είχαν κάνει το ζύγισμα οι Λατίνοι. Το χρυσάφι συνέχεια έβγαινε στις μετρήσεις λιγότερο από το συμφωνημένο και οι Ρωμαίοι άρχισαν να διαμαρτύρονται στον βασιλιά και να δυσανασχετούν. Τότε ο Βρένος έβγαλε το σπαθί του, το ακούμπησε στη ζυγαριά και αναφώνησε απειλιτικά προς τους Ρωμαίους, “Vae victis”, δηλαδή, “αλίμονο στους ηττημένους”. Αυτό ήταν ένα οδυνηρό μάθημα ρεαλισμού από τον βάρβαρο βασιλιά, ο οποίος υπενθύμιζε στους Ρωμαίους ότι είχαν νικηθεί στην μάχη και γι' αυτό θα έπρεπε να αποδεχτούν οτιδήποτε θεωρούσε ο επικυρίαρχος τους ότι ήταν έντιμο και δίκαιο.ⁱⁱⁱ Μια παρόμοια μοίρα περιμένει τις πληβειακές μάζες στο Ιράν, αν εναποθέσουν τις ελπίδες τους στους Σιωνιστές επιδρομείς και τους συμμάχους τους. Αυτό που θα επακολουθήσει ύστερα από την νίκη του Ισραήλ δεν θα είναι μια δίκαιη τάξη πραγμάτων, αλλά η υποβάθμιση των Ιρανών σε έναν λαό θυμάτων. Μια υποτελής, κατακρεουργημένη οντότητα, παντελώς εξαρτημένη από τη θέληση των δυτικών αφεντικών τους για οτιδήποτε μπορεί να ασκήσει αποφασιστική επιρροή στο συλλογικό τους πεπρωμένο.

Πίνακας: Jean Leon Gerome, Ο Ναπολέων στην Αίγυπτο (1863).

iΕνδεικτικά βλ, A. Baron, What we get wrong about Yemen & A Socioeconomic history of Hezbollah: The Social Service Apparatus.

iiN. Husseini, Women's Higher Education: The Transformation of Iranian Society.

iiiΒ. Ραφαηλίδης, (Μυθ)ιστορία των Βάρβαρων Προγόνων των Σημερινών Ευρωπαίων (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου), σελ. 70.

“Κάνε ότι θέλεις, αυτός είναι ο Νόμος στην ολότητα του”.

Aleister Crowley, The Book of the Law (1904)

Πρόσφατα τα ΜΜΕ του φιλοκυβερνητικού συρμού ανέσυραν ξανά από τη συλλογική μνήμη το τραυματικό συμβάν του εμπρησμού της MARFIN. Το ένα μετά το άλλο, δημοσίευσαν μια συνέντευξη με μία από τις υπαλλήλους, που εκείνο το μοιραίο πρωινό της Γενικής Απεργίας, βρέθηκαν να δουλεύουν κλειδαμπαρωμένοι στα κεντρικά της τράπεζας, ενώ απ' έξω, στους πλημμυρισμένους από κόσμο δρόμους, ξεσπούσε η λαϊκή οργή για το τετελεσμένο της χρεοκοπίας της χώρας. Ήταν τότε που το κτήριο στην Σταδίου λαμπάδιασε και οι διαδηλωτές έμαθαν αργότερα έκπληκτοι ότι μέσα στα σφραγισμένα και φαινομενικά άδεια γραφεία, υπήρχαν άνθρωποι που δούλευαν μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες. Τόνοι δάκρυα χύθηκαν έκτοτε για τους αδικοχαμένους εργαζόμενους. Οι τυμβωρύχοι της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς έφτιαξαν μέχρι και τιμητική πλακέτα στο σημείο όπου ξεψύχησαν οι τρεις τραπεζοϋπάλληλοι, παρ' όλο που στην Ελλάδα απ' το 2010 μέχρι σήμερα, εχουν χάσει τη ζωή τους 120 άνθρωποι κατά την εκτέλεση της εργασίας τους, ενώ το συνολο των λεγόμενων “εργατικών ατυχημάτων” πλησιάζει κοντά στο αδιανόητο νούμερο των 40.000!ⁱ Την ίδια στιγμή, και παρά το γεγονός ότι δεν είχε καμία άμεση ανάμειξη στα θλιβερά γεγονότα, ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος επιδόθηκε σε μια εκ βαθέων αυτοκριτική, επειδή αναγνώρισε στην τραγωδία το αποτέλεσμα των δικών του μεθόδων πολιτικής και ταξικής σύγκρουσης στον δρόμο. Ο τραγικός χαμός τριών νέων ανθρώπων ήταν αρκετός για να βυθίσει το ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα στην εσωστρέφεια και λειτούργησε ως καταλύτης για την ανακοπή της ορμής ενός ταξικού κινήματος που είχε ξεκινήσει με άγριες διαθέσεις την από-τα-κάτω συλλογική αντίσταση των προλετάριων στο πρόγραμμα καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που σηματοδότησε η εφαρμογή των μνημονίων.

Φυσικά, οι κονδυλοφόροι που ανταμείβονται πλουσιοπάροχα από τα κέντρα εξουσίας για τις υπηρεσίες τους , καθώς και οι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος που παράγουν ιδεολογία, δεν έχασαν την ευκαιρία να σύρουν ένα ολόκληρο σύστημα πολιτικών πεποιθήσεων στον βούρκο. Ίσως αυτό προσπαθούν να κάνουν και τώρα, επαναφέροντας το ζήτημα στην επικαιρότητα, τη στιγμή που οι μαζικές συγκεντρώσεις για το έγκλημα στα Τέμπη έδειξαν ότι η δυσαρέσκεια των λαϊκών στρωμάτων σιγοβράζει κάτω απ' την γυαλιστερή επιφάνεια του Μητσοτακισμού κι αναζητά την ευκαιρία για να εκδηλωθεί και να αμφισβητήσει την υφιστάμενη τάξη πραγμάτων. Όλοι τότε στάθηκαν, και συνεχίζουν να στέκονται, στην αδιαμφισβήτητη ατομική ευθύνη που βαραίνει τους αυτουργούς του εμπρησμού. Όμως με την ατομική ευθύνη των εταιρικών γκαουλάιτερ που υποχρέωσαν μια έγκυο γυναίκα να προσέλθει στη δουλειά μέσα σε μια ατμόσφαιρα δηλητηριασμένη απ' τα δακρυγόνα και τα τοξικά χημικά των ΜΑΤ, πολλοί λίγοι ασχολήθηκαν. Κι αν οι διαδηλωτές μπορούν να υποχωρήσουν όταν οι δυνάμεις καταστολής τους βομβαρδίζουν με ασφυξιογόνες ουσίες, οι υπάλληλοι που είναι παγιδευμένοι σαν τα ποντίκια μέσα σ' ένα γραφείο δεν μπορούν να αποδράσουν από πουθενά.

Ακόμα λιγότερο συζητήθηκε η ατομική ευθύνη των ίδιων των θυμάτων. Ας μην με παρεξηγήσει εδώ ο αναγνώστης. Επουδενί δεν υπαινίσσομαι με την παραπάνω διαπίστωση ότι οι τρεις αδικοχαμένοι εργαζόμενοι άξιζαν να έχουν ένα τέτοιο τραγικό τέλος. Μακριά από εμάς τέτοιες μισανθρωπικές λογικές. Ωστόσο, αν κάποιος έχει επιλέξει να αυτοπροσδιορίζεται και να πορεύεται στη ζωή ως μονάδα, αν αναγνωρίζει σαν υπέρτατη αξία και σαν μοναδική αρχή της ηθικής του τις δικές του επιθυμίες και συμφέροντα, αν ορίζει την ατομική εξέλιξη του ανεξάρτητα, ή ακόμα και σε αντιδιαστολή με κάθε διαδικασία συλλογικής διεκδίκησης μιας καλύτερης ζωής για τις ομάδες της κοινωνικής βάσης, η στάση αυτή ενδέχεται κάποτε να επισύρει ένα τίμημα. Κι εξηγούμαι: Όταν κάποιος πάει και στήνει ένα αντίσκηνο για να κάνει κάμπινγκ στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ την εποχή των ανεμοστρόβιλων επειδή έτσι θέλει, είναι πολύ πιθανό ότι η εξόρμηση αυτή δεν θα έχει μια χαρούμενη κατάληξη για τον κατασκηνωτή. Η παρόρμηση για την ικανοποίηση της ατομικής επιθυμίας εδώ θα πρέπει να μετριαστεί από τα αντικειμενικά δεδομένα. Να ληφθούν υπόψη οι συνθήκες του περιβάλλοντος μέσα στις οποίες πρόκειται να πραγματοποιηθεί. Αν αυτό δεν συμβεί και ο επίδοξος κατασκηνωτής μας αρνηθεί να αναγνωρίσει την πολύ πραγματική δύναμη που είναι σε θέση να ασκήσουν τα στοιχεία της φύσης, αν ο εγωισμός του τον ωθήσει να παραβλέψει τον κόσμο γύρω του, αν τέλος έχει ανυψώσει την επιθυμία του σε νόμο, τότε έχει απωλέσει την ικανότητα του να κατανοεί τον κόσμο και πρόκειται να εκθέσει ο ίδιος τον εαυτό του σε ανεπανόρθωτο κίνδυνο. Γιατί η φύση πάντα θα κάνει τα δικά της, ανεξάρτητα αν εγώ έχω αποφασίσει να στήσω ή όχι τη σκηνή μου.

Το ίδιο μπορεί να υποστηριχθεί και για την ζωή στον κόσμο που αποτελεί το συλλογικό δημιούργημα των ανθρώπων, τον κοινωνικό κόσμο, χωρίς να χρειαστεί να καταφύγουμε σε περισσότερες αλληγορίες και παραδείγματα βγαλμένα μέσα από τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Θυμάμαι κάποτε που είχα παρακολουθήσει μια ανταλλαγή απόψεων από έλληνες νεοαστούς σε κάποιο φόρουμ στο διαδίκτυο σχετικά με το πόσο ελκυστικός κι ανεξερεύνητος τουριστικός προορισμός θα ήταν τα νησιά του Σολομώντα, με τα καταγάλανα νερά τους και τον μαγευτικό βυθό, γεμάτο από πολύχρωμα ψάρια και φαντασμαγορικούς κοριαλλιογενείς υφάλους. Οι νεομπουρζουάδες μας ονειρεύονταν τολμηρές θαλάσσιες εξορμήσεις για βουτιές και καταδύσεις και μαγευτικά δειλινά στις παραλίες με την πυκνή βλάστηση και την κάτασπρη άμμο. Το μοναδικό πρόβλημα ήταν ότι εκείνη την εποχή στα νησία του Σολομώντα με τους μόλις 750.000 κατοίκους, είχε ξεσπάσει ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος με εκατοντάδες δολοφονημένους, που έλαβε τέλος μόνο όταν η Αυστραλία αποβίβασε στρατεύματα στο νησί κι επέβαλλε την παύση των εχθροπραξιών, για να προστατέψει τα εμπορικά συμφέροντα που διατηρούσε την περιοχή.ⁱⁱ Όλα αυτά βέβαια ήταν ψιλά γράμματα για τους νεοαστούς μας που αντιλαμβάνονταν τον υπόλοιπο κόσμο μονάχα μέσα από αισθητικές κατηγορίες. Δεν έβλεπαν τα νησιά ως μια χώρα κι έναν λαό με τη δική του ιστορία και τα δικά του προβλήματα, αλλά ως ένα τόπο εθιστικό που έκρυβε ηδονές αστείρευτες, μια φασματική οντότητα που υπήρχε μονάχα προς τέρψη των επιθυμιών τους.

Ή ας αναφερθούμε εδώ στους εθισμένους στην κατανάλωση, που έσπευσαν να κατακλύσουν τα McDonalds στο Σύνταγμα, την ημέρα της, παραδοσιακά συγκρουσιακής, πορείας του Πολυτεχνείου κι ενοχλήθηκαν όταν κάποια στιγμή οι διαδηλωτές επιτέθηκαν στην πολυεθνική αλυσίδα, βγάζοντας τους έξω απ' το κατάστημα χωρίς τη θέληση τους. Τι συμβολίζει αυτό το επεισόδιο με τους έντρομους σκουπιδοφάγους του Συντάγματος, αν όχι το απόλυτο χάσμα ανάμεσα σε δύο κόσμους; Την απόλυτη αδυναμία του ηδονιστικού υποκειμένου να σκεφτεί γύρω απ' οτιδήποτε άλλο εκτός απ' την μεγιστοποίηση της ατομικής του απόλαυσης; Την αδιαφορία του για τη ζωή που εξελίσσεται γύρω του σε όλες τις εκφάνσεις, θετικές ή αρνητικές, τις συγκρούσεις, την οδύνη ή τους ανταγωνισμούς που τον περιβάλλουν; Την καθολική απουσία τέλος ενός κοινού εδάφους πάνω στο οποίο οι δικές του παραστάσεις και προσλαμβάνουσες μπορεί να συναντηθούν και να συνομιλήσουν με τις παραστάσεις και τις πεποιθήσεις των ανθρώπων από άλλες κοινωνικές τάξεις, με διαφορετικές ταξικές αναφορές και κοινωνικές εμπειρίες.

Σίγουρα, οι υπάλληλοι της MARFIN δεν είχαν πάει στη δουλειά εκείνη την ημέρα ευρισκόμενοι σε αναζήτηση μιας όλο και μεγαλύτερης απόλαυσης. Θα μπορούσαν όμως να έχουν βάλει στην άρκη τους ατομικούς τους στόχους, τις ατομικές επιθυμίες τους για μία μόνο ημέρα, ενεργώντας απλώς σύμφωνα με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Αν δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν στην Γενική Απεργία εκείνης της ημέρας επειδή απεργία = απόλυση, μπορούσαν τουλάχιστον να έχουν προφασιστεί ασθένεια για να αποφύγουν να δουλέψουν μέσα σε μια κολασμένη ατμόσφαιρα που ήταν βέβαιο ότι θα επικρατήσει εκείνη την ημέρα στο κέντρο της Αθήνας. Από την άλλη, μπορεί η προσέλευση τους στη δουλειά να αποτέλεσε συνειδητή επιλογή που παρέπεμπε σε μια χειρονομία έμπρακτου διαχωρισμού του “αυτοδύναμου υποκειμένου” απ' τις “αμαθείς μάζες” που αλάλαζαν απ' έξω. Από αυτή την άποψη, μπορεί να αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε μια κινητοποίηση που δεν τους έκφραζε και δεν την κατανοούσαν. Τέλος, μπορεί ακόμη και να αποδοκίμαζαν ανοικτά τις εκδηλώσεις ανυπακοής της “παλαβής Αριστεράς”, κατά την προσφιλή έκφραση του αθεράπευτου νεοφιλελέ “ρεαλιστή” Πάσχου Μανδραβέλη, πιστεύοντας ακράδαντα στην αυτοτέλεια του ατόμου και την ανυπαρξία οποιασδήποτε προοπτικής για συλλογική λύτρωση.

Άξιζαν να πεθάνουν γι' αυτό; Φυσικά και όχι. Όλα όμως τα παραπάνω αντιστοιχούν σε μία επιλογή και η επιλογή έχει συνέπειες τις οποίες δεν είμαστε σε θέση πάντοτε να διαβλέψουμε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η συνέπεια επέρχεται όταν αγνοείς επιδεικτικά την πραγματικότητα πέρα απ' τον στενό, ιδιωτικό σου μικρόκοσμο. Τότε είναι απολύτως πιθανό ότι και η πραγματικότητα μπορεί να αγνοήσει την ύπαρξη σου, να σε προσπεράσει ή ακόμη και να συγκρουστεί μετωπικά μαζί σου. Η λογική που κατέληξε στον τραγικό χαμό των τριών της MARFIN θυμίζει την εξουσιαστική νοοτροπία των fund που επενδύουν στον “εξευγενισμό” των Εξαρχείων. Αγοράζουν ακίνητα κι επιχειρούν να μεταβάλλουν ριζικά την αστική φυσιογνωμία μιας ολόκληρης περιοχής, να την εντάξουν στα κυκλώματα της εμπορευματοποίησης και να την εκμεταλλευτούν οικονομικά για ίδιον όφελος, αγνοώντας εντελώς τις εκφρασμένες επιθυμίες και τις μαχητικές διαθέσεις της τοπικής κοινωνίας που είναι αντίθετη με αυτή τη διαδικασία και δεν τους θέλει εκεί. Όταν η αποξένωση έχει επέλθει σε τέτοιον απόλυτο βαθμό, τότε η συν

άντηση ανάμεσα στον σκλάβο, τον υποδέεστερο, τον αποκλεισμένο από τις απολαύσεις, και τον φορέα του ηδονισμού, είτε μιλάμε για μεμονωμένα υποκείμενα ή για τους δομικούς μηχανισμούς που τα αναπαράγουν, μπορεί να πάρει μονάχα την μορφή της σύγκρουσης. Και σε μία σύγκρουση, μπορεί πάντοτε να υπάρξουν και θύματα.

i((i)) 40.000 εργατικά ατυχήματα τον χρόνο με 120 νεκρούς .

iiSolomon Islands: Ethnic conflict a legacy of imperialist exploitation | Links .

Την ώρα που ο υπουργός προστασίας του καθεστώτος απαγορεύει τις συναυλίες και τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις αλληλεγγύης για τον λαό της Παλαιστίνης που σφαγιάζεται, το κέντρο πολλών πόλεων της Ελλάδας καταλαμβάνεται από ορδές τουριστών προερχόμενων απ' το κράτος-δολοφόνο, το Ισραήλ. Είναι βέβαιο ότι υπάρχει μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην αναβάθμιση του Ισραήλ ως στρατηγικού συμμάχου της ελλαδικής αστικής τάξης στη σφαίρα των γεωπολιτικών ανταγωνισμών και στο κρατικό προγκρόμ που εξαπολύθηκε ενάντια στις συνιστώσες του ταξικού κινήματος που αντιστέκονται στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων της Γάζας με λόγια και με πράξεις. Η επιβολή του αναθεωρημένου δόγματος περί “αντισημιτισμού”, που αρχικά ορίζει μονοσήμαντα τον αντισημιτισμό ως την ρατσιστική προκατάληψη που στρέφεται αποκλειστικά και μόνο ενάντια στους εβραίους κι έπειτα ταυτίζει τις απανταχού εβραϊκές κοινότητες με τα συμφέροντα του κράτους του Ισραήλ, είναι προαπαιτούμενο για την μακροημέρευση αυτού του νέου συνασπισμού των κρατούντων. Η παραδοσιακή φιλοπαλαιστινιακή στάση των προλετάριων του ελλαδικού χώρου πρέπει να καταπολεμηθεί στο επίπεδο του νοήματος, μέχρι το σημείο που θα εκλείψει οριστικά. Από την άλλη, οι εκδηλώσεις συμβολικής ταύτισης με τα θύματα πρέπει να απαγορευτούν, ώστε να μην θίξουν τις εθνικιστικές “ευαισθησίες” τόσο της τουριστικής πελατείας απ' το Ισραήλ, όσο και του ισραηλινού κεφαλαίου που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας ένα μέρος απ' την εκστρατεία “εξευγενισμού” κι εμπορικής εκμετάλλευσης των συνοικιών του αθηναϊκού κέντρου. Έτσι, μια σύγκρουση που εκτυλίσσεται μακριά από τα γεωγραφικά σύνορα του ελλαδικού κοινωνικού σχηματισμού και μέχρι σήμερα γινόταν αντιληπτή κυρίως ως ένα ζήτημα ηθικής τάξεως, αίφνης λαμβάνει χειροπιαστές διαστάσεις κι εξελίσσεται σε ζήτημα εσωτερικής πολιτικής που επηρεάζει άμεσα τις παραμέτρους μέσα στις οποίες διεξάγεται η εγχώρια ταξική πάλη.

Εδώ νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με μια στιγμή της ιστορίας όπου η ηθική μετατρέπεται από “αφηρημένη ιδέα σε κάλεσμα για δράση”, όπως το έθεσε πρόσφατα ο αντισιωνιστής ιστορικός και διανοούμενος Ilan Pappe.ⁱ Είδαμε και στο Amsterdam πριν από λίγους μήνες, τους ακροδεξιούς ισραηλινούς χουλιγκαν της Μακάμπι να αποβιβάζονται σαν κατοχικός στρατός στην ολλανδική πόλη, έχοντας μάλιστα μαζί τους σαν συνοδεία κλιμάκιο από πράκτορες της Μοσάντ, που οργάνωνε και συντόνιζε την τραμπούκικη τους δράση.ⁱⁱ Οι ισραηλινοί φασίστες περιφέρονταν κατά ομάδες και χτένιζαν το κέντρο της πόλης, φωνάζοντας υβριστικά και ρατσιστικά συνθήματα εναντίον των Αράβων κι εξαπολύοντας ένα βίαιο προγκρόμ ενάντια σε όποιον μουσουλμάνο έτυχε να βρουν μπροστά τους. Έπειτα απ' το πρώτο βράδυ ισραηλινών βιαιοπραγιών και ξυλοδαρμών, και βλέποντας ότι η αστυνομία έπαιζε τον ρόλο του αμέτοχου παρατηρητή στα γεγονότα, η νεολαία της μουσουλμανικής κοινότητας της πόλης συσπειρώθηκε για να οργανώσει την αυτοάμυνα της. Οι σιωνιστές χούλιγκαν κυνηγήθηκαν και χτυπήθηκαν αλύπητα, ενώ κάποιοι από αυτούς βούτηξαν με τα ρούχα στα κανάλια με το παγωμένο νερό για να γλιτώσουν από τους αγανακτισμένους αντιφασίστες.

Φυσικά, τις επόμενες ημέρες τα καθεστωτικά μέσα ανέλαβαν να κάνουν το άσπρο μαύρο, παρουσιάζοντας μια εντελώς αντεστραμμένη εικόνα σχετικά με το πώς ξεκίνησαν κι εξελίχθηκαν τα επεισόδια. Η μαζική αντιβία στις απρόκλητες επιθέσεις των ισραηλινών, μεταμορφώθηκε σε “αντισημιτικά προγκρόμ” και σε “Νέα Νύχτα των Κρυστάλλων”, με την ιστορία να επαναλαμβάνεται αυτή τη φορά επί ολλανδικού εδάφους. Επρόκειτο για μια επινόηση που ταιριάζει πολύ καλά και λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς το ιδεολογικό αφήγημα του “εισαγόμενου αντισημιτισμού”, που υποτίθεται ότι έχει διεισδύσει στις κοινωνίες της Ευρώπης μαζί με τις μάζες των ανεπιθύμητων μεταναστών από την μουσουλμανική περιφέρεια και αποτελεί την βάση του νέου αντισημιτισμού, δηλαδή της ισλαμοφοβίας.

Η περίπτωση της Αθήνας, της Κρήτης και των άλλων τουριστικών προορισμών δεν διαφέρει και πολύ απ' τα γεγονότα του Amsterdam. Οι ισραηλινοί φέτος θα έρθουν κατα χιλιάδες στην Ελλάδα για τις διακοπές τους, διότι εδώ αισθάνονται ότι μπορούν να περπατήσουν με ασφάλεια στους δρόμους. Νομίζουν ότι βρίσκονται σε μια φιλική χώρα που βλέπει με συμπάθεια το σιωνιστικό αποικιοκρατικό εγχείρημα, ενώ στην Ελλάδα δεν υπάρχει ευμεγέθης μουσουλμανική κοινότητα, ούτε είναι ιδιαίτερα οργανωμένη πολιτικά. Ακόμα περισσότερο, έχουν τη σιγουριά ότι για όσο διάστημα παραμένουν στην ελλαδική επικράτεια, κανένας δεν πρόκειται να κινήσει επίσημα διαδικασίες για τη σύλληψη τους, σύμφωνα με τα δεκάδες εντάλματα που εκδόθηκαν απ' το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ενάντια σε μεμονωμένους ισραηλινούς στρατιώτες ή αξιωματικούς, οι οποίοι έλαβαν μέρος, ή εξακολουθούν να συμμετέχουν, στη γενοκτονική επιχείρηση ενάντια στον λαό της Γάζας. Οι σαδιστές αυτοί κατέγραψαν και διαφήμιζαν τα “ανδραγαθήματα” τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αφού ήταν βέβαιοι ότι δεν πρόκειται να λογοδοτήσουν για τα εγκλήματα που διέπραξαν με προκάλυμμα τον πόλεμο ενάντια στην “ισλαμική τρομοκρατία”.

Μιας και κανένα επίσημο διεθνές ή κρατικό δικαιοδοτικό όργανο δεν έδειξε την προθυμία να ενεργήσει ώστε να εκτελεστούν τα εντάλματα του ΔΠΠ και να διωχθούν ποινικά αυτοί οι κατά συρροή δολοφόνοι, την αποστολή αυτή ανέλαβε τελικά αυτόκλητα το “Ίδρυμα Hind Rajab” (HRF), με μπροστάρη τον πολιτικό ακτιβιστή και συγγραφέα Dyab Abou-Jahjah. Οι εθελοντές του HRF έχουν διεξαγάγει μια ενδελεχή έρευνα στα ισραηλινά social media κι έχουν συγκεντρώσει αρκετά στοιχεία ώστε να ζητηθεί επίσημα η έκδοση των ισραηλινών ναζί που είχαν ταξιδέψει “μεταμφιεσμένοι” σε τουρίστες στη Βραζιλία, την Γερμανία, το Νεπάλ και αλλού. Δυστυχώς, σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις η ισραηλινή κυβέρνηση παρέμβηκε για να φυγαδεύσει τα μέλη του “ηθικότερου στρατού στον κόσμο” προτού οι τοπικές αρχές προλάβουν να τους θέσουν υπό κράτηση.ⁱⁱⁱ Αυτό βέβαια συνιστά και μια έμμεση ομολογία ενοχής εκ μέρους των ισραηλινών, αφού αν δεν αμφέβαλλαν για τις ποινικές ευθύνες των στρατιωτών τους, δεν θα είχαν κανέναν λόγο να μην επιτρέψουν να δικαστούν δημόσια και να απαλλαχθούν από οποιαδήποτε υποψία ή ποινική ευθύνη.

Η ιδιωτική εκστρατεία του HRF για την απονομή δικαιοσύνης ενάντια στους βασανιστές των αμάχων της Γάζας μπορεί να μην κατέληξε σε χειροπιαστές ποινές και φυλακίσεις, είχε όμως σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί ο φόβος της σύλληψης για τους ισραηλινούς στρατιώτες , σε σημείο που πλέον διστάζουν να ταξιδέψουν σε χώρες που δεν είναι επίσημα εγκεκριμένες ως “φιλικές” απο την κυβέρνηση των Σιωνιστών. Παρ' όλα αυτά, όπως κάθε συλλογική δράση απο-τα-κάτω, η επιτυχία του εγχειρήματος του HRF εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την μαζική κινητοποίηση των πολιτικών οργανώσεων του παγκόσμιου προλεταριάτου για να το στηρίξουν και να το ενισχύσουν. Ας μην ξεχνάμε ότι ανάμεσα στους “ξέγνοιαστους παραθεριστές” που καταφτάνουν κατευθείαν από τη Σιωνιστική αποικία στα ελληνικά λιμάνια και αεροδρόμια, είναι πολύ πιθανό να βρίσκονται και οι εγκληματίες στρατιώτες των IDF , που έρχονται στην Ελλάδα για να ξεκουραστούν, να ανασυνταχτούν και να αποφορτιστούν ψυχικά, προτού επιστρέψουν στη Γάζα για να συνεχίσουν το αποκρουστικό τους έργο . Εξάλλου, είναι γνωστό ότι το σιωνιστικό μόρφωμα φροντίζει για την ευημερία των χασάπηδων που έχει στην υπηρεσία του. Έχοντας επίγνωση ότι η καθημερινή πραγματικότητα της βάναυσης καταπίεσης των αυτοχθόνων Αράβων, που αποτελεί την αναπόφευκτη συνέπεια του συστηματικού εβραϊκού εποικισμού της Παλαιστίνης, είναι πιθανό να επιβαρύνει την ψυχική υγεία των νεαρών ισραηλινών που καλούνται να υπηρετήσουν στα κατεχόμενα, το σιωνιστικό μόρφωμα μεριμνά για την ψυχαγωγία του στρατεύματος , προσφέροντας πακέτα διακοπών σε ασφαλείς προορισμούς, προπληρωμένα από το Κράτος. Άλλωστε, αν κάποιος αρνηθεί να καταταγεί στον στρατό για λόγους συνείδησης, αυτόματα εξαιρείται από τις προαναφερόμενες κρατικές παροχές και το πιθανότερο είναι ότι θα καταλήξει να εκτίει μακροχρόνια ποινή στις στρατιωτικές φυλακές του ισραηλινού απαρτχάιντ.

Σίγουρα, ο μεμονωμένος ισραηλινός ταξιδευτής δεν εκπροσωπεί το Κράτος του, ούτε είναι αυτόματα υπόλογος για τα εγκλήματα του στρατού κατοχής στην Γάζα. Από την άλλη μεριά, η άγνοια που επικαλέστηκε ο μέσος Γερμανός για να δικαιολογήσει την αδιαφορία και την απάθεια του μπροστά στην ναζιστική σφαγή του Ολοκαυτώματος, δεν μπορεί να αποτελέσει εξίσου άλλοθι για τον μέσο ισραηλινό, που όχι μόνο δεν έδρασε συλλογικά για να εμποδίσει την γενοκτονία των Παλαιστίνιων, αλλά αντίθετα, φαίνεται ότι μάλλον συναινεί στη συντριπτική του πλειοψηφία με τις ειδεχθείς πολιτικές της κυβέρνησης του.^iv Κι αυτό γιατί η γενοκτονία της Γάζας όχι μόνο δεν λαμβάνει χώρα στο παρασκήνιο και μακριά απ' τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά τουναντίον, κατά το μεγαλύτερο μέρος της έχει διεξαχθεί σε ζωντανή μετάδοση και μπροστά στα έκπληκτα μάτια εκείνου του κομματιού της ανθρωπότητας που δεν έχει ακόμα αποκτηνωθεί απ' τον ταξικό ρατσισμό του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.^v Όπως είχε συμβεί παλιότερα και στην περίπτωση της Νότιας Αφρικής, η διεθνής απομόνωση του Ισραήλ είναι απαραίτητη προϋπόθεση ως μια πρώτη αντίδραση στην εκ νέου κανονικοποίηση της γενοκτονίας ως εργαλείου κοινωνικής μηχανικής, που τώρα επιχειρεί να επαναφέρει ο διεθνής σιωνισμός. Μόνο που αυτή τη φορά η εκστρατεία απομόνωσης θα πρέπει να ξεκινήσει από- τα-κάτω. Η θερμή υποδοχή που επιφύλαξε μια ομάδα αλληλέγγυων στους ισραηλινούς που αποβιβάστηκαν στο λιμάνι του Ηρακλείου είναι ένα πρώτο βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Ένα δεύτερο θα μπορούσε να είναι το οργανωμένο μποϋκοτάζ των καταστημάτων που δέχονται να εξυπηρετούν τους σιωνιστές και να συναλλάσσονται μαζί τους. Η συλλογική επαγρύπνηση για τον ενδεχόμενο εντοπισμό εγκληματιών πολέμου στη χώρα είναι ένα ακόμη βήμα. Η έρευνα του HRF παρέχει το απαραίτητο υπόβαθρο για μια τέτοια δράση. Και φυσικά, η λαμπρή παράδοση του μαχητικού αντιφασισμού περλαμβάνει μια σειρά από συλλογικά αντίμετρα τα οποία θα μπορούσε να εφαρμόσει το ταξικό κίνημα εφόσον βρεθεί στην ανάγκη να προστατέψει τις συλλογικότητες που έχουν πάρει θέση ενάντια στη γενοκτονία, αλλά και τις εγχώριες κοινότητες των μουσουλμάνων προλετάριων.

iIl. Pappe, On 'Moral Panic' and the Courage to Speak: The West's Silence on Gaza, The Palestine Chronicle.

iiJust in case: Mossad agents to join Maccabi Tel Aviv FC trip to Amsterdam, The Jerusalem Post.

iiiThe Hind Rajab Foundation – Perpetrators.

ivAs Trump doubles down on Gaza plan, 69% of Israelis support idea despite concern, Al Monitor.

vThe Take: How Israeli soldiers are livestreaming war crimes. Al Jazeera.

Αναδημοσιεύω εδώ σε δική μου μετάφραση, δύο κείμενα από γυναίκες συγγραφείς που ζουν και γράφουν στη Γάζα. Οι δύο Παλαιστίνιες γράφουν, τη στιγμή που το Ισραήλ έχει σφραγίσει ξανά τα συνοριακά περάσματα της μαρτυρικής περιοχής. Διέκοψε την διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας και βομβαρδίζει ξανά ανελέητα τον άμαχο πληθυσμό, παραβιάζοντας όλους τους όρους της συμφωνίας που υπέγραψε πριν από έναν περίπου μήνα με την Παλαιστινιακή Αντίσταση. Όλα αυτά συμβαίνουν παρά το γεγονός ότι η Χαμάς έχει ήδη δεχτεί να εγκαταλείψει τη διακυβέρνηση της Γάζας. Οι ισλαμιστές έχουν ζητήσει τη δημιουργία μιας αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης “εθνικής ενότητας”, με την αναλογική συμμετοχή όλων των πολιτικών φορέων και για όλους τους Παλαιστίνιους, είτε αυτοί ζουν στην Γάζα, είτε στη Δυτική Όχθη. Παρ' όλα αυτά, η κτηνωδία του Ισράηλ δεν υπακούει και δεν επηρεάζεται από πολιτικους ελιγμούς. Αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, δεν είναι παρά η δεύτερη φάση της γενοκτονίας των Παλαιστίνιων της Γάζας. Θεωρώ ότι έχουμε χρέος να μην αφήσουμε ούτε μια στιγμή από αυτή την προμελετημένη θηριωδία να περάσει χωρίς να καταγραφεί και να αναλυθεί ως αυτό που είναι. Είναι δικό μας καθήκον ως αλληλέγγυοι να αφήσουμε τους Παλαιστίνιους και τις Παλαιστίνιες της Γάζας να μιλήσουν. Να θέσουν οι ίδιοι τους όρους μέσα απ' τους οποίους θα περιγράψουν και θα αποτιμήσουν συλλογικά την καταπίεση που έχει μετατρέψει την ζωή τους σ' ένα αδιάκοπο φλερτ με τον θάνατο.

Να μεταφέρουμε την φωνή τους έξω και μακριά απ' τα τείχη που τους κρατούν εγκλωβισμένους σε μια περιοχή που κάποτε ήταν η μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου και τώρα έχει μετατραπεί στο μεγαλύτερο σφαγείο. Εξάλλου, για πολύ καιρό ο κόσμος, ακόμη και ο κινηματικός κόσμος, δεν άκουγε τους Παλαιστίνιους. Παρασυρμένος από το δηλητήριο της ρατσιστικής προπαγάνδας των σιωνιστών, αγνοούσε ή αρνιόταν πεισματικά να ασχοληθεί με το συλλογικό μαρτύριο αυτών των απόκληρων, να αναγνωρίσει τους Παλαιστίνιους ως καταπιεσμένους. Ο ιδιότυπος αυτός αποκλεισμός του θύματος τώρα πια εμφανίζει όλο και περισσότερες ρωγμες. Το τείχος της σιωπής και της ρατιστικής διαπόμπευσης που είχαν υψώσει οι σιωνιστές εγκληματίες, σιγά, σιγά καταρρέει, μπροστά στον σαδισμό που έχει επιδείξει επανειλημμένα και αποδεδειγμένα η ισραηλινή πολεμική μηχανή. Ωστόσο ο λαός της Γάζας έχει πληρώσει ένα ανυπολόγιστο τίμημα γι' αυτή την μακάβρια αναγνώριση. Η ιστορία του λαού της Γάζας δεν γράφεται με μελάνι, αλλα με πηχτό, ζεστό αίμα. Εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας ακριβώς την στιγμή που απειλείται με εξαφάνιση. Είναι ο απεγνωσμένος αγώνας που δίνει ολόκληρη η Γάζα για να συνεχίσει να υπάρχει, που την καθιέρωσε στις συνειδήσεις του κόσμου ως έναν τόπο που ανήκει δικαιωματικά σε έναν λαό. Η Jannah Ahmad Abu-Sitta και η Noor Alyacoubi ανήκουν σε αυτή τη γενιά της Παλαιστινιακής διανόησης που γεννήθηκε, μεγάλωσε και μορφωθηκε μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το παν/μιο Al-Azhar, το μορφωτικό ίδρυμα όπου σπούδασε η Noor, δεν υπάρχει πια. Οι σιωνιστές χασάπηδες το γκρέμισαν συθέμελα, ως τμήμα της συστηματικής εκστρατείας που διεξάγουν ενάντια στη συλλογική μνήμη των Παλαιστίνιων και την ικανότητα τους να στοχάζονται και να σκέφτονται για τον εαυτό τους. Από αυτή την άποψη, τα γραπτά της Noor και της Jannah είναι ένα είδος αντάρτικου ενάντια στον κατακτητή και αξίζει να μεταφραστούν, να διατηρηθούν και να διαδοθούν.

Η Μυρωδιά του Θανάτου Επιστρέφει στη Γάζα, της Jannah Abu-Sitta

Δεν ξέρω τι ώρα είναι.

Δεν θυμάμαι τι μέρα είναι.

Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι είμαι ξύπνια και οι πύραυλοι της κατοχής κάνουν το έδαφος να τρέμει.

Ανάβω το τηλέφωνο μου και κοιτάζω μέσα στη λάμψη της μικρής οθόνης: είναι 18 Μαρτίου 2025, 02:00 το πρωί.

Πέντε λεπτά πριν, κοιμόμουνα βαθιά. Λίγες ώρες πριν, εγώ και η οικογένεια μου είχαμε μαζευτεί για να φάμε μαζί στο σπίτι μας, στην Khan Younis.

Παρά την θλίψη που έχει πέσει πάνω από τη Γάζα σαν ομίχλη, προσπαθήσαμε να κάνουμε όμορφες τις νύχτες του Ραμαζανιού.

Η μητέρα μου έφτιαξε τσάι στον φούρνο κι εγώ είχα μαζέψει μπίσκοτα για όλη την οικογένεια.

Μετά πέσαμε για ύπνο, διασκορπιστήκαμε στο σπίτι, ο καθένας πιάνοντας από μια γωνιά για να κοιμηθεί, ή να διαβάσει μέχρι να τον πάρει ο ύπνος.

Αλλά τώρα είμαι ξύπνια και είμαι σίγουρη ότι ο ολόκληρος ο πληθυσμός της Γάζας έχει ξυπνήσει μαζί μου διότι οι εκρήξεις είναι τόσο δυνατές.

Ξαφνικά βρισκόμαστε σε μια τρομαχτική νέα πραγματικότητα.

Τα λεπτά περνούν και οι ήχοι του βομβαρδισμού γίνονται πιο δυνατοί. Οι εκρήξεις συνεχίζονται και προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω πόσο μας έχουν πλησιάσει.

Η μικρή μου αδερφή έχει ξυπνήσει κι αυτή και κλαίει. Προσπαθώ να κάνω κάτι για να την ηρεμήσω, αλλά και το δικό μου άγχος είναι αφόρητο.

Θα επιβιώσουμε;

Δεν ξέρω πώς να περιγράψω αυτό που αισθάνομαι τώρα.

Γράφω από ένα κτήριο κοντά στο Ιατρικό Κέντρο Nasser.

Παρακολουθώ τα ασθενοφόρα και τα αυτοκίνητα που τρέχουν φρενιασμένα σε μια απεγνωσμένη κούρσα να σώσουν μια ψυχή απ' τον θάνατο.

Αλλά την ίδια στιγμή έχω την αίσθηση ότι κάθε ασθενοφόρο μεταφέρει μια ψυχή που σιγά, σιγά φεύγει από αυτή τη γη.

Εχει περάσει ένας μήνας από τότε που μύρισα ξανά θάνατο στη Γάζα, αλλά τώρα ξαναθυμάμαι αυτήν την οσμή με μια αίσθηση μακάβριας οικειότητας.

Προσπαθώ να γράψω για ελπίδα και για ψυχική δύναμη, αλλά η μόνη φωνή που μπορώ τώρα να εκφράσω, είναι αυτή του τρόμου που βγαίνει από μέσα μου.

Γράφω σε σας τώρα, χωρίς να ξέρω αν αυτή τη φορά θα επιβιώσουμε, ή αν θα δούμε αύριο τον ήλιο να ανατέλλει. Δεν προλάβαμε να φάμε το suhoor, το πρωινό μας πριν την ανατολή του ήλιου [στμ. γεύμα που επιβάλλεται από τους κανόνες του ραμαζανιού].

Η μητέρα μας τώρα μας προειδοποίησε να μην πλησιάζουμε στο μπαλκόνι, για να μην μας χτυπησουν τα θραύσματα από καμιά οβίδα.

Ο χρόνος κυλάει κι έρχεται το πρωί.

Ο αδερφός μου πήγε στο νοσοκομείο για να δει αν τραυματίστηκε κανείς.

Εκεί, στο νεκροτομείο , μου είπε ότι είχαν καταφτάσει πολλοί δημοσιογράφοι, μαζί με ανθρώπους που έψαχναν για τους αγαπημένους τους.

Ένας άνδρας που φρουρούσε το νεκροτομείο τους φώναξε, “Σας παρακαλώ μην πλησιάζετε και μην παίρνετε φωτογραφίες”.

Ζήτησε από τα πλήθη των αντρών να σεβαστούν τις γυναίκες που βρίσκονταν στον χώρο.

Σήμερα είχαμε σχεδιάσει να πάμε με την μικρή μου αδερφή για να τις αγοράσουμε καινούρια ρούχα για [την γιορτή] του Eid.

Όμως τώρα θα μείνουμε κλεισμένοι μέσα.

Είμαστε καλοί άνθρωποι, με βαθιά αισθήματα. Ονειρευόμαστε ταξίδια διαφορετικά από την εξορία του υποχρεωτικού εκτοπισμού και σπίτια διαφορετικά από τα άβολα αντίσκηνα μας.

Θρηνούμε όταν θάβουμε τα παιδιά μας, και προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς ο θάνατος έγινε κάτι το συνηθισμένο.

Πώς μια χούφτα άνθρωποι μπορούν να ελέγχουν την μοίρα ενός άλλου, ολόκληρου λαού.

Η Jannah Ahmad Abu Sitta είναι συγγραφέας που ζει και γράφει στην Γάζα.

Άδεια για να ζήσουμε: Τι γίνεται τώρα που το Ισραήλ Ξαναρχίζει τον Πόλεμο ενάντια στη Γάζα; (της Noor Alyacoubi, 22 Μάρτη 2025)

Ξανά και ξανά, βρισκόμαστε παγιδευμένοι. Περικυκλωμένοι από θάνατο, εκρήξεις και αμείλικτους σκοτωμούς – όλα αυτά με το κλείσιμο του ματιού.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Τρίτης (22-03-25), ενώ οι άνθρωποι ρύθμιζαν τα ξυπνητήρια τους για το suhoorⁱ, ο Ισραηλινός στρατός εξαπέλυσε μια τρομαχτική ομοβροντία από πυραύλους σε όλη την έκταση της Λωρίδας της Γάζας – σε βορρά και νότο. Η ξαφνική επίθεση διέλυσε την εύθραυστη ησυχία της νύχτας, αντικαθιστώντας την με φωτιά, καταστροφή και απόγνωση.

Ξύπνησα τρομοκρατημένη, με την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή. Για μια στιγμή, πίστεψα ότι ονειρευόμουν. Πάλεψα για να συλλάβει το μυαλό μου τι πραγματικά συνέβαινε, αλλά η εκωφαντική ηχώ από τις εκρήξεις δεν άφηνε περιθώρια για αμφιβολία – αυτό δεν ήταν όνειρο. Αυτός ήταν ένας ακόμα γύρος ισραηλινών βομβαρδισμών. Ήταν το ίδιο συναίσθημα που είχα το πρωί της 7ης Οκτ, όταν ξύπνησα υπό τους ήχους της καταστροφής, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω ότι βρισκόμασταν ξανά σε κατάσταση πολέμου, ενός πολέμου που είχε κηρύξει το Ισραήλ.

Ανακάθισα απότομα, χτενίζοντας με τα μάτια μου το σκοτεινό δωμάτιο. Το πρώτο μου ένστικτο ήταν να αναζητήσω την δίχρονη κόρη μου, Lya, και τον άντρα μου.

Ως εκ θαύματος, η Lya συνέχιζε να κοιμάται , παρά τους εκκωφαντικούς κρότους των εκρήξεων. Είχε μεγαλώσει έχοντας για συντροφιά τους ήχους του πολέμου. Ήταν μόλις 6 μηνών όταν ξεκίνησε αυτός ο εφιάλτης. Οι ρουκέτες και οι πύραυλοι έχουν γίνει κομμάτι του κόσμου της. Όσο κι αν με ποναει, βρίσκω παρηγοριά στο γεγονός ότι είναι ακόμα πολύ μικρή για να κατανοήσει σε όλο του το μέγεθος τον τρόμο που μας περιβάλλει.

Ο άντρας μου ωστόσο, ήταν ξύπνιος. Το πρόσωπο του ήταν κατάχλωμο απ' το σοκ, και αντανακλούσε τον ίδιο φόβο που είχε φωλιάσει στην καρδιά μου.

“Τι συμβαίνει;” ρώτησα με μια φωνή λίγο πιο δυνατή από ψίθυρο.

Πήρε μια βαθιά ανάσα και απάντησε με φωνή που την βάραινε η φρίκη. “Το Ισραήλ απόφάσισε να ξαναρχίσει τον πόλεμο εναντίον της Γάζας”.

Για μια στιγμή σταμάτησα να αναπνέω, προσπαθώντας να ακούσω κάποια ένδειξη κίνησης απ' έξω. Είχαν αρχίσει οι άνθρωποι να τρέχουν πανικόβλητοι; Τα ασθενοφόρα είχαν βγεί στους δρόμους για να σώσουν τους τραυματίες; Η γειτονιά μου δεχόταν επίθεση εκείνη τη στιγμή; Βομβάρδισα τον άντρα μου με ερωτήσεις χωρίς τελειωμό. Η απάντηση του ήταν συνέχεια η ίδια: “Δεν ξέρω. Ακόμα δεν έχουν πει κάτι στις ειδήσεις”.

Τράβηξα την Lya πιο κοντά μου, χαϊδεύοντας με το χέρι μου τις απαλές της μπούκλες. Αναρωτήθηκα για πόσο καιρό ακόμα θα είμαστε υποχρεωμένοι να ζόυμε έτσι – πόσες ακόμα νύχτες θα κλέψουν από εμάς, πόσες ακόμα ανατολές του ήλιου θα φέρουν σε μας φωτιά αντί για φως.

Μια νέα κήρυξη πολέμου

Οι εκρήξεις συνεχίστηκαν για σχεδόν 30 λεπτά. Κάθε βόμβα έκανε τους τοίχους να δονούνται, τα παράθυρα να κροταλίζουν και την αίσθηση της ασφάλειας μας να εξασθενεί.

Με το πρώτο φως της μέρας, αποκαλύφθηκε και η βλοσυρή πραγματικότητα της επίθεσης. Η απολογισμός των θυμάτων άρχισε να αυξάνει με ανησυχητικούς ρυθμούς. Σύμφωνα με το Παλαιστινιακό Υπουργείο Υγείας, πάνω από 300 άμαχοι είχαν δολοφονηθεί εξαιτίας της επίθεσης που εξαπέλυσε το Ισραήλ την Τρίτη τα ξημερώματα.

Με το Ισράηλ να επανακκινεί τον πόλεμο του ενάντια στη Γάζα και να παραβιάζει την συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, ο πανικός εξαπλώθηκε σε όλη την Λωρίδα. Οι πολίτες προσπαθούσαν όπως, όπως να ξαναετοιμάσουν τις τσάντες που είχαν για έκτακτη ανάγκη, που συνήθως περιλαμβάνουν επίσημα έγγραφα, μερικά ρούχα και κάποια είδη πρώτης ανάγκης, για την περίπτωση που ο Ισραηλινός στρατός εκδώσει ξαφνικά διαταγές για εκκένωση της περιοχής.

Το κλείσιμο του περάσματος Karam Abu Salem για σχεδόν δύο εβδομάδες είχε ήδη μπλοκάρει τον εφοδιασμό της Γάζας με φαγητό και ανθρωπιστική βοήθεια, κάτι που συνιστούσε και την πρώτη παραβίαση της εκεχειρείας από το Ισραήλ. Οι κάτοικοι της Γάζας διατηρούσαν την ελπίδα ότι τα πέρασματα θα άνοιγαν εκ νέου και θα επιτρεπόταν ξανά η είσοδος των αγαθών. Ωστόσο, όπως ήταν αναμενόμενο, το Ισραήλ συνέτριψε αυτές τις ελπίδες τερματίζοντας κι επίσημα την συμφωνία.

Αυτός ο απολεισμός και η ανανέωση της κήρυξης πολέμου σε βάρος της Γάζας αναθέρμαναν τους φόβους των κατοίκων της Γάζας ότι θα βρεθούν για μια ακόμη φορά αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας. Οι άνθρωποι όρμησαν σε όσες αγορές έχουν απομείνει για να προμηθευτούν οποιαδήποτε βασικά είδη διατροφής μπορούσαν να βρουν, προκαλώντας την εκτόξευση της ζήτησης και την εξαφάνιση πολλών προϊόντων ζωτικής σημασίας.

Ο λαός της Γάζας, ειδικά όσοι βρίσκονται στον Βορρά, αντιμετώπιζαν το φάντασμα της λιμοκτονίας για σχεδόν 15 μήνες. Επειδή φοβόντουσαν ότι ο ίδιος εφιάλτης θα επαναληφθεί, οι άνθρωποι αυτή τη φορά αντέδρασαν διαφορετικά στο σφράγισμα των συνοριακών περασμάτων, ψάχνοντας απεγνωσμένα για ότι προμήθειες μπορούσαν να βρουν.

Ο αγώνας για επιβίωση

Ο Γιούσεφ, όπως και πολλοί άλλοι, είχε τη συνήθεια να αποθηκεύει όσπρια και τροφές σε κονσέρβα, πιστεύοντας ότι αυτές είναι τα πιο χρήσιμα είδη στις συνθήκες ακραίας σπάνης που δημιουργεί ο πόλεμος. Ο Γιούσεφ έχει εμπειρία στο να επιβιώνει. Ήταν ένας απ' τους λίγους κατοίκους που παρέμειναν ακλόνητοι στη βόρεια Γάζα, υπομένοντας την πείνα, την προσχεδιασμένη λιμοκτονία και τον εκτοπισμό.

“Εγώ ξέρω τι πάει να πει λιμοκτονία , και κάνω ότι μπορώ για να εξασφαλίσω τις ανάγκες της οικογένειας μου αν το κλείσιμο των περασμάτων συνεχιστεί”, είπε. “Και ξέρω πως ότι αυτό που βρίσκω σήμερα, δεν πρόκειται να το ξαναβρώ αύριο”.

Αλλά ο 52χρονος Abu Ahmed δεν ήταν και πολύ σίγουρος για τη χρησιμότητα του να συσσωρεύει κανείς αγαθά. Όταν τον ρώτησα αν εκείνος είχε φροντίσει για τις ανάγκες της δικής του οικογένειας, εκείνος μου απάντησε απλά, “Και τι θα γίνει αν αναγκαστούμε να φύγουμε;”.

Ο Abu Ahmed έχει μια εξαμελή οικογένεια — την γυναίκα του, έναν γιό και τέσσερις κόρες. Έχοντας αποκτήσει εμπειρία από πολλαπλούς εκτοπισμούς παλιότερα, καταλαβαίνει πολύ καλά ότι το να κουβαλά κάποιος προμήθειες ενώ τον υποχρεώνουν να μετακινηθεί είναι από μόνο του μια μεγάλη πρόκληση.

“Όταν εκκενώνουμε, σκεφτόμαστε να έχουμε μαζί τα απαραίτητα επίσημα έγγραφα, ρούχα, στρώματα, μαξιλάρια και κουβέρτες”, είπε ο Abu Ahmed. “Δεν σκεφτόμαστε το φαγητό, δεν μπορούμε να κουβαλάμε μαζί μας φαγητό.”

Ο Abu Ahmed έχει ήδη υποστεί μιαν απέραντη προσωπική απώλεια – ο μεγαλύτερος γιός του δολοφονήθηκε σε μια ισραηλινή επιδρομή από αέρος. Έχοντας πλέον μείνει με έναν μόνο νεαρό γιο, νιώθει το βάρος του να είναι ο μοναδικός πάροχος για τη γυναίκα και τις κόρες του. “Δεν έχω άλλους γιους για να με βοηθήσουν να κουβάλησω τις προμήθειες. Γιατί να αγοράσω τόσα πράγματα, που τελικά δεν θα μπορώ να τα κουβαλήσω μόνος μου;”.

Ο αναγκαστικός εκτοπισμός είναι μια τροματική πραγματικότητα για όλους τους κατοίκους της Γάζας όσο ο πόλεμος συνεχίζεται. Ενώ ο Yousef είναι πεισμένος ότι πρέπει να μαζεύει προμήθειες και ο Abu Ahmed διαφωνεί, πολλοί άλλοι δεν διαθέτουν καν την οικονομική δυνατότητα για να έχουν τέτοια διλήμματα.

“Μόλις και μετά βίας μπορώ να φοντίσω για τις καθημερινές ανάγκες της οικογένειας μου εξαιτίας των τιμών που έχουν εκτιναχτεί στα ύψη και της ανυπαρξίας των ευκαιριών για απασχόληση,” είπε ο 32χρονος Abu Omar.

Οι τιμές των βασικών ειδών έχουν φτάσει στον Θεό. Ένα κιλό ζάχαρη έχει ανέβει απ΄τα 7 NIS (τοπικό νόμισμα - περίπου $1.50) στα 15 NIS (περίπου $4), ενώ ένα λίτρο λαδιού μαγειρέματος εκτινάχτηκε από τα 9 NIS ($2) στα 30 NIS ($8). Για τις οικογένειες που ήδη ζούσαν σε συνθήκες φτώχειας, ακόμα και τα βασικά είδη είναι πια έξω απ' την εμβέλεια τους.

“Τα χρήματα δεν μου φτάνουν για να αγοράζω έξτρα πράγματα και να τα αποθηκεύω για τις δύσκολες μέρες που έρχονται. Δεν έχω δουλέψει απ' τον Οκτώβρη του 2023. Στην πραγματικότητα, βασίζομαι στην ανθρωπιστική βοήθεια για να επιβιώσω,” συνέχισε.

“Και δεν είμαι καν σίγουρος ότι αύριο θα είμαι ζωντανός, πόσο μάλλον την επόμενη εβδομάδα,” κατέληξε.

Όσο ο πόλεμος συνεχίζεται, η αβεβαιότητα μεγαλώνει. Ο λαός της Γάζας αναρωτιέται: Για ποσο ακόμα θα υπομένουμε αυτό το μαρτύριο; Πόσο ακόμα μπορούμε να αντέξουμε προτού ο κόσμος αρχίσει να μας δίνει σημασία; Και, το πιο σημαντικό, πότε θα μας επιτραπεί να ζήσουμε – ελεύθεροι απ' τον φόβο, ελεύθεροι απ' τον πόλεμο”;

Πηγές :

Electronic Intifada

Palestine Chronicle

i Γεύμα πριν την ανατολή του ήλιου που τρώνε οι μουσουλμάνοι αντί του πρωινού, την περίοδο της νηστείας του ραμαζανιού.

“Είναι σημαντικό να δηλώσουμε ότι η οικονομική ισχύς και το σχέδιο της Ευρώπης για επανεξοπλισμό, είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Οι δυνατότητες της Ευρώπης για καινοτομία και οικονομική ανάπτυξη αποτελούν σημαντικά πλεονεκτήματα για την ασφάλεια της, αλλά και αντίστροφα, βλέπουμε ότι οι προσπάθειες της Ευρώπης στον τομέα της άμυνας, μπορούν να δώσουν μαζική ώθηση στη δημιουργία μιας πιο ανταγωνιστικής ενιαίας αγοράς, στο άμεσο μέλλον, αλλά και μακροπρόθεσμα”.

Ursula Von der Leyenⁱ

Ο όρος του ευρωναζισμού παρείσφρησε στο πολιτικό ιδίωμα των Ευρωπαίων από-τα-έξω. Αρχικά, έκανε την εμφάνιση του στα γραπτά ιδεολογικής πολεμικής των ρώσων διανοουμένων που υποστήριξαν την εισβολή των στρατευμάτων της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ωστόσο, η γενεαλογία του όρου πάει ακόμη πιο πίσω. Στις απαρχές της εξέγερσης του Μαϊντάν και στο περίεργο κράμα μιας κοσμοπολίτικης ελίτ ευρωατλαντιστών πολιτικών και της εμπροσθοφυλακής των νεοναζιστικών οργανώσεων μαχητών του δρόμου που το 2014, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να ανατρέψουν τον ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Ουκρανίας. Παρ' όλα αυτά, αρκετοί από τους κινηματικούς διανοουμένους στα καθημάς εξακολουθούν να τηρούν επιφυλακτική στάση απέναντι στην έννοια. Υποδεικνύουν τις διαφορές που υπάρχουν στις κοσμοθεωρίες των προταγμάτων του ναζισμού και του φιλελευθερισμού, τα ασύμβατα εξωτερικά-οργανωτικά τους γνωρίσματα, ή τέλος την συγκρουσιακή σχέση τους μέσα στην πολιτική ιστορία της ευρωπαϊκής νεοτερικότητας, για να απορρίψουν τελικά την όποια αναλυτική αξία μπορεί να έχει ο όρος για την ταξική θεωρία των ημερών μας.

Έχω την εντύπωση ότι το σφάλμα που υπάρχει σε αυτή την ερμηνεία του ευρωναζισμού είναι ότι δεν έχει νόημα να απαριθμεί κανείς τις ιστορικές διαφορές ανάμεσα στον ναζισμό και τον φιλευθερισμό , διότι εδώ μιλάμε για μια νέα οργανική σύνθεση, η οποία παράγεται αντικειμενικά από τις δομικές αλλαγές που έχουν επέλθει στο σύστημα του διεθνοποιημένου καπιταλισμού, στον τρόπο που αυτό αναπαράγεται στο υπερεθνικό πεδίο, αλλά και στο εσωτερικό του εκάστοτε κοινωνικού σχηματισμού. Στον νέο αυτό “ψυχρό πόλεμο”, που κινδυνεύει να μετατραπεί σε θερμός με κάθε νέο ολίσθημα στο οποίο υποπίπτουν τα ανθρωπάκια που παριστάνουν τους ηγέτες της ΕΕ, νομίζω ότι είναι πιο φανερή από ποτέ η αλληλεξάρτηση ανάμεσα στην ταξική πάλη και τους ανταγωνισμούς που εκδηλώνονται στο πεδίο της γεωπολιτικής. Δεν είναι τυχαίο ότι ένας όρος που σε πρώτη φάση χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να υποδηλώσει την αντιδραστική ταξική συμμαχία πίσω απ' το κίνημα του Μαϊντάν, αργότερα βρήκε πρόσφορο έδαφος για να περιγράψει την πλήρη υποταγή της εσωτερικής πολιτικής της ΕΕ στην εξωτερική της πολιτική. Μιλάμε φυσικά για την φιλοπόλεμη στροφή που έχει επιβάλλει το διευθυντήριο της ΕΕ, που συνοδεύτηκε από το ιδεολογικό ξέπλυμα του ναζισμού και την σταδιακή νομιμοποίηση του στη συνείδηση του μέσου ευρωπαίου. Μια διαδικασία που πάει χέρι, χέρι με την συστηματική υποδαύλιση της ρωσοφοβίας, η οποία σταδιακά μετατρέπεται στο νέο ευρωπαϊκό raison d' etat. Τον νέο λόγο ύπαρξης, με τον οποίο η ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη προσπαθεί να περιβάλλει ιδεολογικά και να δικαιολογήσει την κυριαρχία της.ⁱⁱ Από αυτή την άποψη, οι διανοούμενοι που ακόμα επικαλούνται τη διαφορά μεταξύ του πρωτόγονου κολλεκτιβισμού των ναζιστών και του ακραίου ατομικισμού των φιλελεύθερων προκειμένου να εξορκίσουν την έννοια του ευρωναζισμού, θυμίζουν τον άνθρωπο που αρνείται να υποβληθεί σε προληπτικές ιατρικές εξετάσεις, μην τυχόν και ανακαλύψει ότι στο σώμα του κυοφορείται μια νόσος κι ως εκ τούτου θα πρέπει να κάνει κάτι γι' αυτό.

Η κίνηση προς μια όσμωση ανάμεσα στις φαντασιακές σημασίες των δύο παραδόσεων της ετερονομίας, διαγράφεται ξεκάθαρα στον ιστορικό αναθεωρητισμό του εξαρτημένου από την ΕΕ ακαδημαϊκού κατεστημένου, που εξισώνει τον κομμουνισμό με τον ναζισμό και υποβαθμίζει τη σημασία της τιτάνιας σύγκρουσης ανάμεσα σε αυτά τα δύο ριζικά αντίθετα κινήματα, κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αναθεωρητική αυτή αντίληψη αποτελεί την ραχοκοκαλιά του δόγματος της “δημοκρατίας σε άμυνα”. Δηλαδή, την αντιπροσωπευτικής “δημοκρατίας” ως ενός συστήματος διακυβέρνησης που κινδυνεύει απ' τους ίδιους τους πολίτες του. Ωστόσο, το σιωπηρό συμπέρασμα πίσω από αυτή την εκφρασμένη ιστορική θέση είναι ότι ο ναζισμός αποτέλεσε την ιστορική δύναμη που αντιστάθηκε στις αυτοκρατορικές βλέψεις του σοβιετικού ιμπεριαλισμού. Αν οι κομμουνιστές αξιώνουν την πολιτική και ηθική αναγνώριση του καθοριστικού ρόλου που έπαιξε η ΕΣΣΔ στην οριστική συντριβή της ναζιστικής θηριωδίας, κι ως εκ τούτου στη διάσωση των αστικών δημοκρατιών, τότε και οι επίγονοι των ναζί έχουν δικαίωμα να αναδείξουν τη συνεισφορά των προγόνων τους για την προστασία της καπιταλιστικής Ευρώπης από την κομμουνιστική λαίλαπα.

Όσοι δεν παραδέχονται τον ευρωναζισμό, επισημαίνουν ότι βρισκόμαστε σε μια φάση ουσιαστικής ματαίωσης των προσδοκιών του νεοφιλελεύθερου υποκειμένου, φυσικό επακόλουθο της καπιταλιστικής κρίσης της προηγούμενης δεκαετίας. Η συστημική αναδιάρθρωση που συντέλεστηκε από το 2008 μέχρι το 2015, εξασφάλισε τη βιωσιμότητα της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας, δημιουργώντας τις αντικειμενικές συνθήκες για μια νέα πρωταρχική συσσώρευση σε παγκόσμια κλίμακα.ⁱⁱⁱ Το προβλέψιμο επακόλουθο αυτής της διαδικασίας ήταν η προλεταριοποίηση ενός ολοένα και μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού στις ΗΠΑ και την ΕΕ, μαζί με την απαλλοτρίωση κοινωνικών αγαθών ζωτικής σημασία και της ανελέητης αγοραιοποίησης τους απ' το κεφάλαιο. Είναι μια διαδικασία που ο Fukuyama με τρόμο προειδοποιούσε ότι σταδιακά θα κατέληγε στην εξαφάνιση της μεσαίας τάξης, με ότι αυτό μπορούσε να συνεπάγεται για τις τύχες του προτάγματος του φιλελευθερισμού και της αντιπροσωπευτικής “δημοκρατίας”.^iv Η μετα-δημοκρατία και τα μοντέλα της αυταρχικής ή αντιφιλελεύθερης κυβερνησιμότητας που ξεφυτρώνουν εδώ κι εκεί, δεν είναι παρά η αρνητική ιστορική έκφανση, η αρνητική υλική αποτύπωση της στροφής του καπιταλισμού προς μια νέα, απολυταρχική κρατική μορφή. Προς το παρόν, υποδηλώνουν περισσότερο μια άρνηση, την αντίθεση σε αυτό που προϋπάρχει, παρά μια κατάφαση, δηλαδή την κατάφαση σε κάτι νέο που φέρουν μέσα τους. Από την άλλη, έχει ήδη συντελεστεί η έμπρακτη αποκαθήλωση της άλλοτε πυρηνικής φαντασιακής σημασίας της “λαϊκής κυριαρχίας”, που δέσποζε στο προηγούμενο στάδιο της μαζικής δημοκρατίας, όταν οι ταξικές ανισότητες είχαν αμβλυνθεί και λειτουργούσε ικανοποιητικά ο μηχανισμός της κοινωνικής κινητικότητας.^v

Η μετα-δημοκρατία δεν προσβλέπει πια στις μάζες για την πηγή της ιδεολογικής νομιμοποίησης των θεσμών της. Αντίθετα, θωρακίζεται και κοιτάζει ολοένα και περισσότερο να εξεύρει τρόπους ώστε να προστατευτεί από τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση τους. Από τον έμφυτο πολιτικό ριζοσπαστισμό τους και την έφεση που έχουν να γίνονται άβουλα υποχείρια στα χέρια “δημαγωγών” και “λαϊκιστών”. Αυτή η συντηρητική μετάλλαξη επιτείνεται απο τις επαναλαμβανόμενες βίαιες εξεγέρσεις των πληβείων και προσλαμβάνει ξεκάθρα αντι-εξεγερτικά χαρακτηριστικά. Η στροφή μακριά απ' τις μάζες μεταβάλλεται σταδιακά σε ένα δόγμα για την ασφάλεια του Κράτους που αναγνωρίζει στα ετεροκαθοριζόμενα στρώματα τον βασικό έχθρο του. Η διστακτική και αδέξια στην αρχή απομάκρυνση της μαζικής “δημοκρατίας” από τις καταστατικές αρχές της, τις θεμελιακές έννοιες της ισότητας και της συμμετοχής, μετατρέπεται σε μια ενθουσιώδη επαναφορά στο ηγεμονικό κοινωνικό φαντασιακό της κοινωνικής ανισότητας ως αναγκαίου κακού και του ταξικού προνομίου ως αναγνωρισμένου κοινωνικού κανόνα. Φυσικά, αυτή η αναχρονιστική οπισθοδρόμηση της μαζικής δημοκρατίας στην προηγούμενη, ελιτίστικη εκδοχή του κλασσικού φιλελευθερισμού, όπου η ταξική ολιγαρχία των κατόχων του πλούτου μονοπωλούσε τα κρατικά αξιώματα, δεν συντελείται μέσα σε ένα ιστορικό ή κοινωνικό κενό. Εδώ μιλάμε για την πραγματική κίνηση της ιστορίας και όχι για μια αυθαίρετη νοητική κατασκευή. Ως εκ τούτου, το νέο πρόσωπο της ολιγαρχίας, η νέα πολιτική μορφή της ετερονομίας που παράγεται από την ανάγκη για μετωπική σύγκρουση με τους προλετάριους που έχουν εξοριστεί στις παρυφές της πολιτικής, της οικονομίας και της κοινωνίας, εύλογα συγκροτείται πολιτικά και αναδύεται στην περιφέρεια του διεθνοποιημένου καπιταλισμού. Εκεί που η ταξική καταπίεση λαμβάνει την πιο ακραία μορφή και το σύστημα υποχρεώνεται να άρει τις δικαιϊκές διαμεσολαβήσεις του, προσφεύγοντας στην ωμή βία, τη δύναμη των όπλων.

Δεν είναι παράξενο λοιπόν που η εμπόλεμη Ουκρανία είναι ο τόπος όπου αυτή η ιδεολογική ζύμωση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Στην νέα, υπερεθνικιστική Ουκρανία, ένα κράτος που μετά το Μαϊντάν απαρνήθηκε την πολυεθνική και πολυπολιτισμική του φύση και προσπάθησε να επιβάλλει μια μονολιθική “εθνική” πολιτισμική ταυτότητα σε όλες τις ομάδες του πληθυσμού, ο ναζισμός έχει βαθιές ιστορικές ρίζες και πλατιά απήχηση στα λαϊκά στρώματα. Όπως συμβαίνει και στα κράτη της Βαλτικής, ο ναζισμός στην Ουκρανία φέρει το “φωτοστέφανο” του αγώνα για εθνική ανεξαρτησία ενάντια στην “ασιατική”σοβιετική ορδή, κατά την προσφιλή ορολογία του ναζιστών. Οι ντόπιοι εθελοντές που κατατάχτηκαν στα εγχώρια τάγματα των SS στην Λετονία, την Εσθονία και την Ουκρανία, ήταν εκείνοι οι θαρραλέοι “πατριώτες” που είχαν το σθένος να ορθώσουν το ανάστημα τους ενάντια στην “ξενόφερτη” τυραννία του κομμουνιστικού αθεϊσμού. Βλέπουμε εδώ πώς η εθνική ανεξαρτησία διαπλέκεται σε μια σχεδόν συμβιωτική σχέση με τον πιο ακραίο αντικομμουνισμό, δηλαδή με την ολόψυχη υπεράσπιση των θεσμοποιημένων προνομίων των ανώτερων τάξεων και την ιεροποίηση τους μέσω της παράδοσης. Άλλωστε, κόντρα στην επικρατούσα άποψη του ακαδημαϊκού κατεστημένου, η πεμπτουσία του ναζισμού δεν εξαντλείται μονάχα στον φρενιασμένο αντισημιτισμό του. Θα λέγαμε ότι οι Εβραίοι έγιναν το κύριο αντικείμενο των ναζιστικών διώξεων, επειδή στην πολιτική μυθολογία του εθνικοσοσιαλισμού τους είχε αποδοθεί η ιδιότητα του φορέα και αναμεταδότη των “μολυσματικών” θεωριών για την πάλη των τάξεων, την αυτονομία του ατόμου και την ισότητα ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες. Η διανόηση που είχε υποκύψει στην διαβρωτική επιρροή του κοσμοπολίτικου εβραϊσμού, ήταν εκείνη που είχε ενσταλλάξει στις συνειδήσεις των κατά τα άλλα φιλήσυχων ευρωπαίων εργατών και αγροτών, το μίασμα της αμφιβολίας. Την ικανότητα να σκέφτονται κριτικά, η οποία είχε δυναμιτίσει τα θεμέλια της “πολιτισμένης” ευρωπαϊκής κοινωνίας.^vi

Έτσι, καταλαβαίνουμε ότι ο πυρήνας της κοσμοθεωρίας του ναζισμού βρίσκεται στη δαιμονοποίηση των αδύναμων και την φυσικοποίηση της ταξικής ανισότητας. Οι Εβραίοι βρέθηκαν στο στόχαστρο διότι κάποτε αμφισβήτησαν από την προνομιακή κοινωνική αφετηρία τους των “απάτριδων”, τις θεσμισμένες ιεραρχίες αυτού του κοινωνικού συστήματος. Στην εθνοδημοκρατία που αναδύθηκε στην Ουκρανία μετά το Μαϊντάν, η Ρωσία καθώς και οι ρωσόφωνοι των ανατολικών περιοχών, έφτασαν να συμβολίζουν στο ηγεμονικό κοινωνικό φαντασιακό οτιδήποτε μπορούσε να θεωρηθεί υπανάπτυκτο, πρωτόγονο και διεφθαρμένο. Αν υπήρχε κάτι που παρακώλυε την ανάπτυξη της καπιταλιστικής ευημερίας στην Ουκρανία, αυτό ήταν η άξεστη και τεμπέλικη εργατική τάξη στην Ανατολή, που υπήρχε μονάχα για να εισπράττει επιδόματα απ' την πρόνοια και να επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Αν ο “εκδημοκρατισμός” της χώρας είχε μείνει ημιτελής, αυτό οφειλόταν στους “μούλους του Ντονέτσκ”, όπως είχε πει κάποτε ο ουκρανός πρωθυπουργός Γιάτσενιουκ, που προτιμούσαν την ασφάλεια που τους πρόσφερε το “κράτος-πατερούλης”.^vii Είχαν παραμείνει αιώνια καθηλωμένοι στον παρωχημένο κολλεκτιβισμό της σοβιετικής εποχής, αντί να προσχωρήσουν με ενθουσιασμό στα νεοφιλελεύθερα κηρύγματα της νέας εποχής. Την δοξολογία του “κυρίαρχου” ατόμου, που απεκδύεται τα κοινωνικά δεσμά για να μεγαλουργήσει.

Ο ταξικός και ο φυλετικός εχθρός συνυπάρχουν εδώ σε μια αρμονική ευρωναζιστική σύνθεση και συμπυκνώνονται στην κοινωνική φιγούρα του ρωσόφωνου λούμπεν προλετάριου.^viii Έτσι, λίγους μήνες προτού τον “αποναζιστικοποιήσει” ο ρωσικός στρατός στις μάχες γύρω απ' το Κίεβο, ο ιστορικός Mykola Kravchenko, επικεφαλής του τμήματος προπαγάνδας κι ένας εκ των βασικών θεωρητικών του Τάγματος Αζόφ, είχε παρουσιάσει σε μια πολιτική εκδήλωση της οργάνωσης την θεωρία του για την διπλή υπηκόοτητα. Πιο συγκεκριμένα, σε μια ομιλία του τον Ιανουάριο του '21, διατύπωσε την έννοια της “υπηκοότητας πολλών βαθμίδων”, που θα πρέπει να αποτελέσει το υπόδειγμα για την πολιτειακή συγκρότηση της Ουκρανίας, μετά την νίκη της στον πόλεμο. Σύμφωνα με αυτό το προσχέδιο, πλήρη πολιτικά δικαιώματα θα πρέπει να έχει μόνο ο αμιγής ουκρανικός πληθυσμός ταξινομημένος με βιολογικά κριτήρια, ο οποίος θα μπορεί να ψηφίζει στις εθνικές εκλογές. Ως προς τις μειονότητες , το καθεστώς πολιτικής εκπροσώπησης τους θα έχει διαβαθμίσεις, ανάλογα με την “νομιμοφροσύνη” τους και τον βαθμό αφοσίωσης που επιδεικνύουν απέναντι στο ουκρανικό κράτος.^ix Παράλληλα, το τρομερό παιδί του ουκρανικού νεοναζισμού, η φιλόσοφος Olena Semenyaka, επεξεργάστηκε τη θεωρία της ευρωπαϊκής “reconquista”. Ένα μιλιταριστικό πρόγραμμα για την ευρωπαϊκή ενοποίηση, που έχει σαν βασικό άξονα την γεωπολιτική σύγκρουση με την Ρωσία και περιστρέφεται γύρω από την ανάγκη στρατιωτικοποίησης των “πλαδαρών” και υλιστικών ευρωπαϊκών κοινωνιών, με το Αζόφ να λειτουργεί φυσικά ως καταλύτης σε αυτή την μακροϊστορική διαδικασία.^x

Έχει ενδιαφέρον εδώ να παρατηρήσουμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν αναθεωρητικό ναζισμό, που υποχρεώθηκε απ' τις ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύχθηκε, να συμφιλιωθεί με τους θεσμούς της πολιτικής αντιπροσώπευσης, αλλά και με την πραγματικότητα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τον επαρχιώτικο και ξενοφοβικό σοβινισμό της OUN και του Δεξιού Τομέα. Άλλωστε, η Ουκρανία εδώ και χρόνια είναι μια χώρα υπό επιτήρηση, με τους πολιτικούς και οικονομικούς της θεσμούς να τελούν σε καθεστώς διεθνούς επιτροπείας στο όνομα της καταπολέμησης της διαφθοράς.^xi Μια ρήξη με την ΕΕ σε αυτή τη φάση, δεν θα συνεπαγόταν τίποτε λιγότερο από τον οριστικό πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό αφανισμό της Ουκρανίας. Από την άλλη, στη θέση της υποτάξης των ρωσόφωνων της Ουκρανίας, μπορεί να βρεθούν όλα τα υποτελή κοινωνικά στρώματα, των οποίων η φυσική επιβίωση και οι προϋποθέσεις για την κοινωνική αναπαραγωγή τους, θέτουν ένα αντικειμενικό όριο για την εκμετάλλευση της εργασίας τους από το κεφάλαιο. Αυτό εννοούσαμε προηγουμένως με την παρατήρηση μας γύρω απ' την πεμπτουσία του εθνικοσοσιαλισμού, δηλαδή την δαιμονοποίηση του αδύναμου, και την πλαστικότητα που διακρίνει τις αναλυτικές κατηγορίες της ναζιστικής ιδεολογίας ως προς αυτό το σημείο.

Κι αν ο ευρωναζισμός επιδεικνύει αξιοσημείωτη προσαρμοστικότητα στη θεωρία, στην πράξη εφαρμόζει με πιστότητα την μεθοδολογία και τις πρακτικές του ναζισμού της “κλασσικής” εποχής. Στις σχέσεις με τα άλλα κράτη, πρεσβεύει την στρατιωτικοποίηση, τον επανεξοπλισμό και τον πόλεμο. Πιστοποιώντας την ριζική ρήξη του κομισαριάτου της ΕΕ με τις προαιώνιες παραδόσεις του φιλελεύθερου οικουμενισμού, που αποτέλεσαν την ιδεολογική έμπνευση πίσω απ' το όραμα της οικοδόμησης της ενωμένης Ευρώπης, η Von der Lyen υιοθέτησε πρόσφατα δημόσια την θέση ότι ο πόλεμος είναι ωφέλιμος για τις business.^xii Από την άλλη, ως προς τους καταπιεσμένους, το πρόγραμμα του ευρωναζισμού είναι η ανελέητη καταστολή, ο μαζικός εγκλεισμός και τελικά, η φυσική εξόντωση, όπως είδαμε πρόσφατα στην Γάζα και τώρα στην Συρία. Η φυγή προς τα εμπρός, με την περαιτέρω αυτοματοποίηση και ψηφιοποίηση της παραγωγής, ή εναλλακτικά, η οπισθοδρόμηση σε προκαπιταλιστικές μορφές εκμετάλλευσης, με την διάλυση των εργατικών δικαιωμάτων ή ακόμα και την αναβίωση του δουλεμπορίου, είναι οι δύο λύσεις που έχει μπροστά του το κεφάλαιο για να απαλλαγεί από τους περιορισμούς που επιβάλλει η ζωντανή εργασία στην κερδοφορία του. Αμφότερες οι αλλαγές του μοντέλου της παραγωγής, πρόκειται να επιφέρουν την έκλειψη της μορφής της “ελεύθερου εργάτη”, με τον τρόπο που γινόταν αυτή κατανοητή στην κλασσική μαρξική θεωρία. Η ανάγκη του κεφαλαίου να απαλλαγεί από αυτή την μάζα των “φτωχών χωρίς ρόλο”, δεν αποκλείεται δυνητικά να οδηγήσει σε νέες γενοκτονίες.^xiii Η ανάγκη για την εξασφάλιση της πρόσβασης σε φτηνή ενέργεια χωρίς διακυμάνσεις και περιορισμούς, βρίσκεται στην καρδιά της φιλοπόλεμης στάσης απέναντι στην Ρωσία και μπορεί να μας οδηγήσει σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

iPress remarks by the President: first 100 days

iiV.A. Gutorov, Russophobia Concept in Modern Political Discourse.

iiiW. Bonefeld, The Permanence of Primitve Accumulation.

ivF. Fukuyama, Can Liberal Democracy Survive the Decline of the Middle Class, Foreign Affairs, January/February 2012.

vΠ. Κονδύλης, Η Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού (Θεμέλιο).

viE. Traverso, Οι Ρίζες της Ναζιστικής Βίας (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου).

vii“Οι Μούλοι του Ντονέτσκ”.

viiiBydlomania, Events in Ukraine.

ixOl. Kuzmenko, Far-right Group Made its Home in Ukraine's Major Western Military Base,

xΗ νέα ταυτότητα του ναζισμού στην Ουκρανία, Alerta.gr.

xiThe new nobility, Events in Ukraine.

xiiPress remarks by the President: first 100 days.

xiiiΖ. Μπάουμαν, Η Εργασία, ο Καταναλωτισμός και οι Νεόπτωχοι (Μεταίχμιο).

Την ώρα που ο Ουκρανός πλασιέ του πολέμου πραγματοποίησε ένα ακόμα ταξίδι στις ΗΠΑ για να ικετέψει τα αφεντικά του για ακόμη περισσότερα όπλα και, κυρίως, ακόμη περισσότερα χρήματα, διαφημίζοντας δεξιά κι αριστερά κάποιο ανύπαρκτο “σχέδιο νίκης” που έχει καταστρώσει, οι ουκρανικές γραμμές στην Ανατολή καταρρέουν η μία μετά την άλλη και η ρωσική ορδή προελαύνει χωρίς σταματημό. Ο τζόγος του στρατηγού Syrskyi με την εισβολή στο Kursk φαίνεται ότι όχι μόνο δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αλλά πλέον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αποσύνθεση του μετωπου στο Ντονμπάς και στην επίσπευση της ολοκληρωτικής ήττας των Ουκρανών εθνικιστών σε αυτόν τον αδελφοκτόνο πόλεμο που εξαπέλυσαν. Τα δύο εγχειρήματα άλλωστε από την αρχή ήταν απολύτως συνυφασμένα μεταξύ τους , αφού αν πιστέψουμε τις αναλύσεις των δυτικών ΜΜΕ, ο δηλωμένος στρατηγικός στόχος της ουκρανικής εισβολής στην Ρωσία ήταν να υποχρεωθεί ο ρωσικός στρατός να μεταφέρει μονάδες απ' το Ντονμπάς για να ανακόψει την αρχική ορμή των AFU. Παρ' όλα αυτά, οι Ρώσοι δεν απάντησαν στην επίθεση στο Kursk με μια ευρεία ανακατανομή των δυνάμεων τους απ' το ένα θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων στο άλλο.

Αρχικά, λόγω του ότι δεν υπήρχαν αξιόμαχες εφεδρείες στο Kursk, οι Ρώσοι βασίστηκαν στα επιθετικά ελικόπτερα Ka-52 και στα σμήνη από FPV στρατιωτικά ντρόουν, για να προκαλέσουν όσο το δυνατό μεγαλύτερες απώλειες στην δύναμη εισβολής και να καθυστερήσουν κάπως την προέλαση της στην εν πολλοίς αφύλακτη περιοχή. Ύστερα, οι πρώτες χερσαίες δυνάμεις που κινητοποιήθηκαν εσπευσμένα για να συναντήσουν τους Ουκρανούς στο πεδίο της μάχης, ήταν οι ειδικές δυνάμεις των Τσετσένων της Αχμάτ, ενώ επιστρατεύτηκαν εκτάκτως και βετεράνοι της Wagner που συγκεντρώθηκαν στο Kursk, μαζί με κάποιες μονάδες πεζικού από την Οσετία. Επειδή κατά την πρώτη φάση της εισβολής οι Ουκρανοί υπερτερούσαν αριθμητικά, οι ρώσοι κομάντος έδρασαν ως ένας στρατός ατάκτων. Εκμεταλλεύτηκαν την καλύτερη γνώση που είχαν για το περιβάλλον και τη φυσική μορφολογία της περιοχής κι εξαπέλυσαν έναν ιδιότυπο ανταρτοπόλεμο με ένεδρες και δολιοφθορές ενάντια στους εισβολείς, οι οποίοι επιδόθηκαν σε μια φρενιασμένη προσπάθεια να προωθηθούν όσο το δυνατό πιο βαθιά στο ρωσικό έδαφος σε όσο το δυνατόν μικρότερο χρόνο.

Η ταχύτητα ήταν το βασικό συστατικό επιτυχίας για την ουκρανική επιχείρηση, εφόσον οι στρατηγοί των AFU γνώριζαν πολύ καλά, όπως γνωρίζουν και τώρα, ότι ο χρόνος δεν είναι με το μέρος τους. Πρώτον, γιατί ο ρυθμός της ρωσικής προέλασης στο Ντονμπάς δεν μειώθηκε ούτε στο ελάχιστο λόγω του σαφάρι που εξαπέλυσαν στο Kursk. Άρα η μοναδική λύση για τους Ουκρανούς ήταν να προελάσουν με ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτη που προχωρούσαν οι Ρώσοι, πιθανότατα προς ένα μεγάλο αστικό κέντρο , όπως η πολή του Kursk, που θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για την επέκταση των πολεμικών επιχειρήσεων μέσα στο ρωσικό έδαφος. Ή ακόμα καλύτερα, προς την κατεύθυνση του εργοστασίου πυρηνικής ενέργειας της περιοχής, έπειτα από την κατάληψη του οποίου θα μπορούσαν να εκβιάσουν τη ρωσική κυβέρνηση και να επιβάλλουν μια κατάπαυση του πυρός. Ακόμα περισσότερο, ήταν θέμα χρόνου για τη Ρωσία με τους τεράστιους πόρους που διαθέτει, να συγκεντρώσει δυνάμεις στην περιοχή για να αντιτάξει μια αποτελεσματική άμυνα, οπότε οι AFU έπρεπε να προχωρήσουν όσο το δυνατόν πιο μακριά όσο ακόμα ο στρατός των Ρώσων ήταν ανοργάνωτος και οι τοπικές φρουρές των πόλεων αυτης της ήσυχης, αγροτικής περιοχής δεν είχαν ενισχυθεί.ⁱ

Οι Τσετσένοι και οι βαγκνερικοί πρώτα έβαλαν στο στόχαστρο τις γραμμές ανεφοδιασμού του εχθρού, πραγματοποιώντας ενέδρες και χτυπώντας με στοχευμένες hit & run επιθέσεις τα δίκτυα επιμελητείας των Ουκρανών. Έπειτα, όταν η ορμή των AFU ανακόπηκε λόγω των προβλημάτων που ανέκυψαν με τον ανεφοδιασμό τους, οι αμυνόμενοι εκμεταλλεύτηκαν αυτή την προσωρινή στασιμότητα για να δημιουργήσουν οχυρωμένες θέσεις και γενικότερα, μια πιο σταθερή γραμμή άμυνας μεσα στο Kursk. Αυτή μπορούμε να πούμε ότι ήταν και η αρχή του τέλους για την ριψοκίνδυνη περιπέτεια που ο Syrksyi θεώρησε καλό να ξεκινήσει στο έδαφος της Ρωσίας. Από την μία, οι Ουκρανοί μπόρεσαν να κυριεύσουν την κωμόπολη της Sudzha στο ανατολικό τμήμα της περιφέρειας του Kursk κι έτσι απέκτησαν τον έλεγχο ενός πολύτιμου διοικητικού και επιμελητειακού κέντρου, που συνιστά στρατηγική αναγκαιότητα αν πρόκειται να συνεχίσουν την πορεία τους προς το πυρηνικό εργοστάσιο του Kurchatov. Παρ' ολα αυτά, μία επίθεση δεν μπορεί να αναπτύσσεται μόνο στην μία της πτέρυγα τη στιγμή που η άλλη πλευρά μένει στάσιμη ή υποχωρεί απέναντι στις δυνάμεις του αντιπάλου. Κι αυτό γιατί εφόσον ο επιθετικός ελιγμός δεν αναπτύσσεται ομοιόμορφα, οι δυνάμεις που έχουν προχωρήσει περισσότερο κινδυνεύουν να εκτεθούν σε πλαγιοκοπήσεις, ή ακόμη και να περικυκλωθούν ή να δεχτούν επιθέσεις στα νώτα τους αν ο απέναντι πόλος της επίθεσης καταρρεύσει. Αυτό ήταν και το βασικό πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι AFU διότι στα δυτικά το Korenevo, ένα χωριό με 5.500 κατοίκους, άντεξε κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, κατορθώνοντας να αποκρούσει όλες τις μανιασμένες επιθέσεις των εισβολέων. Ο ουκρανικός στρατός επιτέθηκε ξανά και ξανά διαμέσου της περιφερειακής οδού που ενωνει το Korenevo με τη Sudzha, κάνοντας χρήση βαρέως οπλισμού και των καλύτερων νατοϊκών αρμάτων μάχης που διαθέτει, όπως τα γερμανικά Leopard 2Α6 και τα σουηδικά Strv 122. Σε κάποια φάση οι εισβολείς κατάφεραν να εισέλθουν στα περίχωρα του χωριού, ωστόσο οι αμυνόμενοι οργάνωσαν μια ψυχωμένη αντεπίθεση και τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν. Το εκπληκτικό είναι ότι στο Korenevo υπήρχε μόνο η τοπική φρουρά της πολής που απαρτιζόταν από μια χούφτα άπειρους στρατιώτες, μάγειρες, μηχανικούς και οδηγούς , που το πιο πιθανό είναι ότι μεχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν κάποια ουσιαστική εμπλοκή στον πόλεμο και δεν είχε χρειαστεί να ξαναχρησιμοποιήσουν τα όπλα τους.

Ο “άθλος του Korenevo” αποτέλεσε την πρώτη ένδειξη ότι η προώθηση των Ουκρανών σε αυτήν την, αρχικά ανυπεράσπιστη περιοχή, δεν θα ήταν τόσο εύκολη όσο είχαν υπολογίσει. Επιπλέον, όσο οι AFU αγκομαχούσαν να κάμψουν την αντίσταση της τοπικής φρουράς στο Korenevo κι έπαιζαν κρυφτούλι με τους κομάντος της Αχμάτ και τους βαγκνερικούς, το ρωσικό επιτελείο μετέφερε καποιες εμπειροπόλεμες μονάδες στο Kursk από τα ανενεργά μέτωπα της Χερσώνας και της Ζαπορίζια. Οι πληροφορίες μιλούν για μερικά συντάγματα αλεξιπτωτιστών VDV, που αριθμούν συνολικά 10.000 – 20.000 άνδρες. Οι ενισχύσεις αυτές επέτρεψαν στους Ρώσους να περάσουν από τη φάση της στατικής άμυνας και της σταθεροποίησης του μετώπου, στη φάση της αντεπίθεσης για την εκδίωξη των Ουκρανών απ' το ρωσικό έδαφος. Τη στιγμή που γραφεται αυτό το κείμενο η δυναμική στο Kursk δεν έχει αλλάξει. Οι Ουκρανοί έχουν απωλέσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και στο δυτικό τμήμα του μετώπου το Korenevo αποτελεί πλέον μια μακρινή ανάμνηση γι' αυτούς. Παρά τα χαρακώματα και τις αμυντικές οχυρώσεις που είχαν ετοιμάσει οι AFU, οι Ρώσοι έχουν ήδη ανακαταλάβει πέντε χωριά στην γύρω περιοχή και βαδίζουν για να απελευθερώσουν το γειτονικό χωριο της Liubimovka.

Παράλληλα με τις δυσάρεστες εξελίξεις στο Kursk, κι εξαιτίας αυτής της αψυχολόγητης απόφασης του ουκρανικού γενικού επιτελείου, στο Ντονέτσκ είναι σε εξέλιξη μια πραγματική κατάρρευση της ουκρανικής άμυνας. Στο Kursk δεν εκστράτευσε απλώς η αφρόκρεμα των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, από την άποψη της ποιότητας της εκπαίδευσης των μαχητών, αλλά και του ιδεολογικού φανατισμού που τους διακρίνει. Οι επίλεκτες αυτές μονάδες είναι εξοπλισμένες με τα πιο αποτελεσματικά και πιο σύγχρονα όπλα που διαθέτει ο ουκρανικός στρατός, ενώ για τις ανάγκες της εισβολής τους χορηγήθηκε και μια αξιοσημείωτη ποσότητα συσκευών ηλεκτρονικού πολέμου, κυρίως αντι-ντρόουν τεχνολογία, κλπ. Ωστόσο, αυτό σήμαινε ότι τα πολεμοφόδια και τα πυρομαχικά που έχουν στη διάθεση τους τα στρατεύματα στο Ντονμπάς μειώθηκαν κι άλλο, τη στιγμή που η ξαφνική αποχώρηση ενός μεγάλου μέρους των επίλεκτων μονάδων των AFU (οι ναζιστικές ταξιαρχίες Azov και Kara-Dag, μισθοφορικές μονάδες όπως η Ουκρανική Λεγεώνα, κλπ.) απογύμνωσε τους υπερασπιστές της περιοχής από τα πιο εμπειροπόλεμα και σκληραγωγημένα στοιχεία τους. Την ίδια στιγμή, οι δυστυχείς κληρωτοί που η μισητή στρατονομία του Ζελένσκι απήγαγε απ' τα σπίτια τους και τους ξαπόστειλε κακήν κακώς στο Ντονμπάς για να γεμίσουν τα κενά στα ουκρανικά χαρακώματα που αιμορραγούν, δεν θα μπορούσαν παρά να αποτελέσουν ένα χαμηλής ποιότητας στράτευμα, που αδυνατεί να αντιτάξει αποτελεσματική άμυνα στις μεθοδικές και ανηλεείς ρωσικές επιθέσεις. Οι νέες αυτές “ταξιαρχίες” που συγκρότησε ο Ζελένσκι δεν είναι παρά ένας στρατός-φάντασμα που υπάρχει μόνο στα χαρτιά, που πάσχει από ελλιπή εκπαίδευση και δεν έχει το παραμικρό κίνητρο για να συνεχίσει αυτόν τον ανώφελο και μάταιο αγώνα.ⁱⁱ Ούτε βέβαια συνέβαλλε στη συνοχή των μονάδων στο μέτωπο η καρατόμηση έμπειρων χαμηλόβαθμων διοικητών που είχαν αποδείξει την αξία τους στο πεδίο της μάχης και γι' αυτό τον λόγο, έχαιραν της εκτίμησης των μαχητών τους, μόνο και μόνο επειδή έκφρασαν ανοιχτά τη διαφωνία τους ως προς τα σχέδια της ανώτερης ιεραρχίας για το Kursk. Η αποπομπή αυτών των ικανών νεαρών αξιωματικών και η αντικατάσταση τους με άλλους των οποιων το μοναδικό προσόν είναι η άκριτη υπακοή που επιδεικνύουν προς τους ανωτέρους, έσπειραν αναταραχή στο στράτευμα και υπονόμευσαν δραστικά την εμπιστοσύνη που έχουν οι στρατιώτες προς τους αξιωματικούς που διοικούν τις μονάδες τους.ⁱⁱⁱ

Κάποιες σκόρπιες ομάδες των ειδικών δυνάμεων που παρέμειναν στο Ντονμπάς ως εφεδρείες, με αποστολή να είναι διαρκώς σε κίνηση και να ενισχύουν την άμυνα όπου παρουσιαζόταν ανάγκη, δεν στάθηκαν ικανές να βουλώσουν τις τρύπες και να εξισορροπήσουν την αποψίλωση των γραμμών των AFU που προκάλεσε η παρανοϊκή εκστρατεία στο Kursk. Την ίδια στιγμή, οι συνεχόμενες μικρές νίκες των Ρώσων στο Ντονμπάς άρχισαν να αποκτούν διαστάσεις χιονοστιβάδας, καθώς το συσσωρευτικό αποτέλεσμα τους επέφερε τελικά αλλαγές στρατηγικού χαρακτήρα, που έχουν προκαλέσει επιχειρησιακή κρίση στους Ουκρανούς κι έχουν καταστήσει επισφαλή τη θέση τους στο ανατολικό μέτωπο. Πρώτα, οι Ρώσοι προχωρώντας με ταχύτητα, απελευθέρωσαν μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες την πόλη-φρούριο της Avdeevka, ενώ παράλληλα ολοκλήρωσαν και την κατάληψη της γειτονικής Marinka. Μιας πόλης απ' όπου οι Ουκρανοί εθνικιστές βομβάρδιζαν για δέκα συνεχόμενα χρόνια τους εξεγερμένους κατοίκους της πόλης του Ντονέτσκ, έχοντας εγκαταστήσει εκεί συστοιχίες πυροβολικού για να τρομοκρατούν σε καθημερινή βάση τους οπαδούς της αυτονομίας. Φυσικά, οι AFU μπορούν ακόμα να πλήξουν την πόλη με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, ωστόσο είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα χαράμιζαν έναν από τους πανάκριβους βρετανικούς πυραύλους Stormshadow που έχουν στην κατοχή τους, απλά και μόνο για να εκφοβίσουν τα γυναικόπαιδα στην πόλη-συμβολο του αντι-Μαϊντάν κινήματος.

Εκτός αυτού, οι Ρώσοι φαίνεται ότι έχουν αντλήσει χρήσιμα διδάγματα από τα τρία χρόνια που πολεμούν στην Ουκρανία κι έχουν προσαρμόσει ανάλογα το στρατιωτικό δόγμα τους και την τακτική τους. Αντί για τα παρατεταμένα επιχειρησιακά διαλείμματα έπειτα από κάθε αιματηρή μεμονωμένη μάχη (πχ. Μπαχμούτ) για να ξεκουραστούν τα στρατεύματα, να αναπληρωθούν οι απώλειες και να συγκεντρωθεί μια κρίσιμη μάζα δυνάμεων, η ρωσική διοίκηση φαίνεται τώρα ότι προτιμάει τις κεραυνοβόλες επιθέσεις από ευελικτα τμήματα που δεν δίνουν στον αντίπαλο την ευκαιρεία να ανασυνταχτεί πίσω από μια καινούρια οργανωμένη γραμμή άμυνας. Επιπλέον, στη θέση των μετωπικών επιθέσεων στις πολεις-φρούρια των Ουκρανών και τις αστικές μάχες επικών διαστάσεων, οι Ρώσοι τώρα εφαρμόζουν τη λογική της περικύκλωσης και της αποκοπής των οδών ανεφοδιασμού ώστε να υποχρεώσουν τους Ουκρανούς σε υποχώρηση και παράδοση των πόλεων χωρίς αντίσταση. Η αιχμή του δόρατος της ρωσικής ορδής δεν είναι πλέον τα ογκώδη μηχανοκίνητα συντάγματα που κινούνται αργά και ρυθμικά στο πεδίο της μάχης, αλλά μικρές κι ευέλικτες ομάδες των έξι ή επτά ατόμων, όσους δηλαδή χωράν τα θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού του ρωσικού στρατού, οι οποίες με την καλυψη χιλιάδων ντρόουν και πυροβολικού, επιτίθενται στις δασωμένες εκτάσεις που βρίσκονται ανάμεσα στις πόλεις και καταλαμβάνουν τα χαρακώματα που συνήθως βρίσκονται εκεί.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της διαφοροποιημένης προσέγγισης στην διεξαγωγή του πολέμου, είναι ο τρόπος με τον οποίο οι Ρώσοι κυρίευσαν το Vuhledar, ένα πραγματικό κάστρο των Ουκρανών, που έστεκε απόρθητο εδώ και δέκα χρόνια, από την έναρξη του εμφυλίου το 2014. Το Vuhledar άντεξε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα διότι σχεδόν ολόκληρη η πόλη απαρτίζεται από πολυόροφες πολυκατοικές σοβιετικού τύπου, κατασκευές που προσφέρουν φυσική οχύρωση και πλεονεκτικές υπερυψωμένες θέσεις βολής για τους υπερασπιστές. Παράλληλα, γύρω από την πόλη για πολλά χιλιόμετρα δεν υπάρχουν λόφοι ή υψωματα, αλλά μόνο χωράφια μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Πράγμα που σημαίνει ότι είναι αδυνατο για μια εχθρική δυναμη να πλησιάσει την πόλη χωρίς να γίνει αντιληπτή και να αιφνιδιάσει τα στρατεύματα που βρίσκονται μέσα στην πόλη. Τον Απριλη του 2023, ο Ρώσος στρατηγός Rustam Muradov, πλήρωσε με την ατιμωτική αποστράτευση του την αποτυχία του να καταλάβει την πόλη πραγματοποιώντας επανειλημμένες μετωπικές επιθέσεις με δεκάδες άρματα μάχης.^iv Φαίνεται ότι ο ανεκδιηγητος καραβανάς, που προφανώς όφειλε την προαγωγή του σε δωροδοκία ή στις κομματικές του διασυνδέσεις, δεν είχε ακούσει ποτέ το αξίωμα που λέει ότι είναι τρέλα να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα ενώ κάνεις διαρκώς το ίδιο πράγμα. Εκατοντάδες , ίσως και χιλιάδες, στρατιώτες πλήρωσαν με τη ζωή τους την ηλιθιότητα του Muradov, για τον οποίο οι Ρώσοι bloggers αναφέρουν ότι είναι τυχερός που δεν τουφεκίστηκε.

Σε αντίθεση με τις αποτυχημένες προσπάθειες των Ρώσων σε αυτον τον τομέα του μετώπου που διήρκεσαν κάπου δυο χρόνια, αυτή τη φορά οι RAF ξεκίνησαν να αναπτύσσουν την επίθεση τους από τα πλάγια. Αρχικά, οι ομάδες εφόδου που αποτελούν την εμπροσθοφυλακή του στρατού κατέλαβαν τον αυτοκινητόδρομο 532 και διέκοψαν την επικοινωνία ανάμεσα στο Vuhledar και την Konstantinovka, ένα ακόμα σημαντικό κόμβο για την ουκρανική γραμμή άμυνας στο Ντονμπάς. Κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου και για να εξασφαλίσουν την αποτελεσματική φύλαξη του, οι AFU είχαν κατασκευάσει μια φαινομενικά απροσπέλαστη οχυρωμένη θέση. Ένα πλατύ δίκτυο απο χαρακώματα σε σχήμα παραλληλόγραμμου , με υπερυψωμένους πύργους σε κάθε μία από τις τέσσερις γωνίες του σχήματος , που προορίζονταν να λειτουργήσουν σαν πολυβολεία. Θεωρητικά, οι Ουκρανοί μπορούσαν από εκείνη τη θέση να συγκρατήσουν για εβδομάδες τους Ρώσους και να τους κρατήσουν μακριά από την κρίσιμη οδική αρτηρία. Παρ' όλα αυτά, οι άπειροι κληρωτοί πολιτοφύλακες που είχαν σταλεί για να επανδρώσουν τη θέση , τράπηκαν σε φυγη αμέσως μόλις οι Ρώσοι εξαπέλυσαν έναν από τους κολασμένους βομβαρδισμούς τους των ουκρανικών οχυρώσεων. Έτσι, μια θέση που υποτίθεται ότι θα εμπόδιζε για εβδομάδες την ρωσική προέλαση, έπεσε μέσα σε μία μόνο ημέρα. Οι AFU δεν είχαν το χρόνο να προετοιμάσουν καινούριες αμυντικές θέσεις στα μετόπισθεν και οι Ρωσοι συνέχισαν την επίθεση τους κυριεύοντας το χωριό Vodyane, μερικά μόνο χιλιόμετρα βορειότερα απ' τον δρόμο. Την ίδια ώρα, οι Ουκρανοί πολιτοφύλακες υποχώρησαν άτακτα ακόμα πιο βόρεια, στο χωριό Bohoyavlenka.

Ταυτόχρονα, ένα δεύτερος επιθετικός ελιγμός ξεκίνησε στην άλλη πλευρά του μετώπου, στα νοτιοδυτικά, από την πόλη Yehorivka προς την Pavlivka, που βρίσκεται απέναντι απ' το Vuhledar. Εδώ η στρατηγική του ρωσικού επιτελείου ήταν η μετωπική έφοδος με τα άρματα μάχης να λειτουργούν σαν μια σιδερένια γροθιά που εμβόλισε τις εξασθενημένες γραμμές των AFU. Και λέω εξασθενημένες γιατί κάποιες μέρες πριν, οι Ουκρανοί στρατηγοί είχαν διατάξει την μεταφορά μερικών τμημάτων της 72ης μηχανοκίνητης ταξιαρχίας, που υπερασπιζόταν το Vuhledar με επιτυχια εδώ και δύο χρόνια, για να πάρουν μέρος στην επίθεση ενάντια στο Kursk. Η ρωσική αντικατασκοπία είχε εντοπίσει τις κινήσεις των ουκρανικών στρατευμάτων και γνώριζε για τα κενά και τις αδυναμίες στην άμυνα των AFU. Η επιχείρηση των Ρώσων σχδιάστηκε κι εκτελέστηκε με υποδειγματικό τρόπο, με την μία φάλαγγα των αρμάτων μάχης να εισβάλλει στην Pavlivka από τα νοτιοανατολικά, την ώρα που μια άλλη δύναμη κινήθηκε δυτικά για να εισχωρήσει στην πόλη απ' την αντίθετη κατεύθυνση και να παγιδεύσει τα ουκρανικά στρατεύματα στην μέση. Οι Ουκρανοί, βαλλόμενοι από δύο κατευθύνσεις, πανικοβληθηκαν και υποχώρησαν εκ νέου, αυτή τη φορά προς το Vuhledar. Έχοντας καταλάβει την πόλη, οι Ρώσοι δεν σταμάτησαν εκεί, αλλά συνέχισαν την καταδίωξη των AFU που επιχειρούσαν να διαφύγουν μέσα απ' τα χωράφια και τις συστάδες δένδρων, δημιουργώντας μια δεύτερη αιχμή επίθεσης προς την Bohoyavlenka, όπου προηγουμένως είχαν καταφύγει οι ηττημένοι του Vodyane. Οι Ρώσοι πια ήλεγχαν όλους τους αυτοκινητόδρομους , εκτός από εκείνον που ένωνε απευθείας το Vuhledar με την Bohoyavlenka. Με σύσσωμες τις ταξιαρχίες των “μαχητών με ιδεολογικό κίνητρο” να συμμετέχουν στην επίθεση στο Kursk, δεν υπήρχαν πια επίλεκτες δυνάμεις καμικάζι για να αναπτυχθούν στις πτέρυγες, να αποκρούσουν τους Ρώσους και να εξασφαλίσουν ότι οι συμπολεμιστές τους θα αποχωρήσουν απ' την πόλη συντεταγμένα και με αξιοπρέπεια, όπως είχε γίνει στην Avdeevka. Οι κάποτε περήφανοι υπερασπιστές του Vuhledar αναγκάστηκαν να αποδράσουν απ' την πόλη κάτω από την κάλυψη που τους πρόσφερε το σκοτάδι της νύχτας, ενώ μια μερίδα της φρουράς εγκλωβίστηκε αφού δεν έλαβε πότε την αναμενόμενη διαταγή εκκένωσης.

Εκτός από το Vuhledar , οι Ρώσοι επιτίθενται σε όλο το μέτωπο του Ντονέτσκ, με το Chasiv-Yar και το Toretsk, να αποτελούν πιθανότατα τα επόμενα κάστρα των Ουκρανών που θα πέσουν. Στο Chasiv-Yar , τα πιο προωθημένα τμήματα της στρατιάς της Ανατολής έχουν ήδη καταφέρει να διασχίσουν τον ποταμό Ντονέτς, που κόβει την πόλη στα δύο και υποτίθεται ότι αποτελούσε την φυσική γραμμή άμυνας των AFU στην προσπάθεια τους να αποτρέψουν την κατάληψη της πόλης από τους Ρώσους. Η πρόοδος αυτή των RAF υποχρέωσε τον Syrskyi να αποσύρει εσπευσμένα κάποιες μονάδες από το Kursk για να μπαλώσει τις τρύπες που υπήρχαν στην άμυνα της περιοχής, μια ενέργεια που είχε αποτέλεσμα εφόσον η προέλαση των Ρώσων έχει προσωρινά σταματήσει και το μέτωπο έχει “σταθεροποιηθεί”. Παρ' όλα αυτά, στο Toretsk η κατάσταση για τους Ουκρανούς είναι πάρα πολύ δύσκολη. Οι Ρώσοι επιτέθηκαν τόσο απ' τα ανατολικά προς το κέντρο της πόλης, όσο κι από τα νότια, με ορμητήριο τον οικισμό Nohvorodvke, τον οποιο το αμερικανόδουλο καθεστώς που ανέλαβε την εξουσία μετά το Μαϊντάν μετονόμασε σε “Νέα Υόρκη”! Η δύναμη που ξεκίνησε απ' το Nohvorodvke είχε μπροστά της μια πραγματικά δύσκολή αποστολή, δηλαδή να επιτεθεί στη συνοικία Zabalka, η οποία με τα ψηλά κτίρια της αποτελούσε την πιο ισχυρή θέση των AFU μέσα στην πόλη. Αντί να χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο προσπαθώντας να προκαλέσουν σε αυτον κάποια ρωγμή, οι Ρώσοι επέλεξαν ξανά να κινηθούν έξυπνα, να επιτεθούν στα νώτα της Zabalka και να την περικυκλώσουν. Οι ομάδες εφόδου των RAF που επιτέθηκαν από την ανατολή, πέτυχαν μια σημαντική διείσδυση στο κέντρο της πόλης χάρη στην οποία μπόρεσαν να αποκόψουν την Zabalka απ' όλους τους δρόμους μέσω των οποίων θα γινόταν η εναλλαγή των μονάδων και ο ανεφοδιασμός των Ουκρανών. Χαρακτηριστικά, ένας σχολιαστής ανέφερε ότι η μεταφορά μαχητών στην Zabalka από την πλευρά των Ουκρανών μπορούσε πλέον να γίνει μόνο με τα πόδια. Έτσι, για μια ακόμη φορά, οι Ουκρανοί εξαναγκάστηκαν να αποχωρήσουν μαζικά από την περιοχή, αφήνοντας τους θριαμβευτές Ρώσους να την κυριεύσουν χωρίς να δώσουν ουσιαστική μάχη.

Επόμενοι στόχοι για τις RAF είναι το Chasiv-Yar, το Pokrovsk και το Seversk, ενώ και στο μέτωπο του Kupiansk παρατηρείται αυξημένη κινητικότητα των ρωσικών στρατευμάτων. Στο βάθος αυτής της διαδικασίας, έχει αρχίσει να διαφαίνεται η αναπόφευκτη τελική ήττα των Ουκρανών στο Ντονέτσκ, ωστόσο ο Ζελένσκυ εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι έχει καταστρώσει κάποιο μαγικό “σχέδιο νίκης” που είναι ικανό να αντιστρέψει τους προφανείς αντικειμενικούς συσχετισμούς στο πεδίο της μάχης. Ωστόσο, με μια πιο προσεκτική ματιά, θα καταλάβει κανείς ότι το σχεδιο νίκης ισοδυναμεί πιο πολύ με ομολογία αποτυχίας από την μεριά του ουκρανού δικτάτορα^v. Κι αυτό γιατί στα βήματα που περιγράφει ο Ζελένσκυ ότι πρέπει να γίνουν προκειμένου να ηττηθεί η Ρωσία, δεν διατυπωνονται ουσιαστικές πρωτοβουλίες ή ενέργειες που μπορεί να αναλάβει η ίδια η Ουκρανία για να ενισχύσει τη θέση της. Αντίθετα, τα μέτρα που διατυπώνονται είναι ένα ευχολόγιο που ουσιαστικά έχουν στόχο να μετακυλήσουν την ευθύνη διεξαγωγής του πολέμου στους άλλους. Η Πολωνία και οι υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες έχουν ευθύνη να προστατέψουν το ουκρανικό έδαφος από τους ρωσικούς πυραύλους, το ΝΑΤΟ θα πρέπει άμεσα να εντάξει την Ουκρανία στους κόλπους του και να ενεργοποιήσει το περιβόητο άρθρο 5, η ΕΕ θα πρέπει να ανοίξει άνευ όρων τις πόρτες της, αλλά και την κάνουλα με τα ευρωπαϊκά κονδύλια, η Ουκρανία θα πρεπει να αποκτήσει πρόσβαση στο πλήρες οπλοστάσιο των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων και άλλα τέτοια ουτοπικά.^vi Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο παλιάτσος ζητάει να ξεκινήσει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, για να παρατείνει λίγο ακόμα την παραμονή του στην εξουσία και να σώσει το κεφάλι του.

Πίνακας: Η υποχώρηση του Ναπολέοντα απο την Μόσχα, Adolph Northen, 1851.

iKursk Offensive: West Heralds “Rebirth” of Maneuver Warfare, .

Simplicius's Garden of Knowledge

Kursk Offensive: West Heralds 'Rebirth' of Maneuver Warfare

This is a premium article for paid subscribers that covers the recent trend of declaring the rebirth of ‘maneuver warfare’ as product of the perceived “success” of the Ukrainian operation in Kursk. In the piece I refute these conclusions by explaining how maneuver warfare is in fact a misunderstood, and deliberately misleading, concept which uses outdated combat stereotypes from WWII and beyond in a disingenuous attempt to paper over shifting modern paradigms…

Read more

2 years ago · 406 likes · 145 comments · Simplicius

iiPoorly trained recruits, contribute to the loss of Ukrainian territory on eastern front, commanders say, https://apnews.com/article/russia-ukraine-war-new-recruits-pokrovsk-ed2d06ad529e3b7e47ecd32f79911b83.

iiiThe wars inside the war,

.

ivTop Russian General Dismissed After Vuhledar Defeat, https://www.themoscowtimes.com/2023/04/03/top-russian-general-dismissed-after-vuhledar-defeat-a80690.

v Λέω δικτάτορας, διότι η συνταγματική θητεία του ως πρωθυπουργού έχει λήξει απ' τον Μάιο του 2024.

viWhat is Zelenskyy's 'Victory Plan' against Russia?, https://www.aljazeera.com/news/2024/9/27/what-is-zelenskyys-victory-plan-against-russia.

Το “καταφύγιο των απανταχού Εβραίων”

Οι Εβραίοι δεν τρέχουν πια για να ξεφύγουν απ' τους διώκτες τους. Κατά γενική ομολογία, στις δεκαετίες που μεσολάβησαν από το τέλος του δευτερου παγκοσμίου πολέμου, οι εβραϊκές κοινότητες στις ΗΠΑ αλλά και τις χώρες της Ευρώπης, σημείωσαν μια αξιοπρόσκετη κοινωνική άνοδο. Σε αυτά τα χρόνια, οι εβραϊκές μειονότητες μπόρεσαν να ευημερήσουν και να ενταχτούν σταδιακά στα μεσαία και μεγαλομεσαία εισοδηματικά στρώματα, ενώ πολλοί από αυτούς έγιναν πανηγυρικά αποδεκτοί ως οργανικά μέλη της άρχουσας καπιταλιστικής τάξης των δυτικών κοινωνιών. Όπως γράφουν οι αμερικανοεβραίοι κοινωνιολόγοι Seymour M. Lipset & Earl Raab, “Μελέτες , οι οποίες σχετίζονται με τις εθνικές και θρησκευτικές ομάδες για τις οποίες χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία απογραφής και δεδομένα από δείγματα καταμετρήσεων, αποκαλύπτουν ότι οι Εβραίοι [στις ΗΠΑ] κατακτούν τα υψηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης, επαγγελματικής θέσης και εισοδήματος ξεπερνώντας κάθε άλλη υπο-ομάδα [του Αμερικάνικου πλήθυσμού]. Από μια καταμέτρηση σε πανεθνική κλίμακα [...] βγήκε το συμπέρασμα ότι το μέσο εισόδημα των Εβραίων είναι διπλάσιο από αυτο των μη-Εβραίων. Οι δε Εβραίοι που διαθέτουν εισόδημα πάνω από 50.000 δολάρια είναι υπερδιπλάσιοι από τους μη-Εβραίους λευκούς, ενώ οι Εβραίοι με εισόδημα κάτω από 20.000 δολάρια είναι σχεδόν υποδιπλάσιοι από τους μη Εβραίους”.ⁱ

Οι πολιτικές συνέπειες που απορρέουν από την μετάλλαξη των Εβραίων από κατατρεγμένη και καταπιεσμένη μειονότητα που πάλευε να επιζήσει στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας, σε προστατευόμενη κοινωνική ομάδα που μπόρεσε να επωφεληθεί από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος για να βελτιώσει την κοινωνική θέση της, σπάνια έχει διερευνηθεί από τη ριζοσπαστική κοινωνική διανόηση. Δεν υπάρχει τίποτα “σκοτεινό” ή επιλήψιμο σε αυτή τη διαδικασία, στον βαθμό που είναι απόλυτα φυσικό για μια διακριτή κοινωνική ομάδα να προσβλέπει στην ισχυροποίηση της έναντι των υπολοίπων, στον γενικευμένο αγώνα για ατομική και συλλογική επιβίωση που είναι ο κανόνας στο σύστημα της οικονομίας της αγοράς. Παρ' όλα αυτά, το ζήτημα είναι μάλλον ταμπού μιας και ανακινεί αυτόματα ζοφερούς συνειρμούς που παραπέμπουν στις αδέξιες και κακόβουλες “αναλύσεις” του στρατευμένου πολιτικού αντισημιτισμού της περίοδου του μεσοπολέμου. Αναλύσεις που, γράφοντας κάπου στα 1899, ο εβραϊκής καταγωγής Γάλλος μαρξιστής στοχαστής Bernard Lazare είχε περιγράψει ως ένα είδος “αντικαπιταλισμού για ηλίθιους”, σε μια από τις οξυδερκείς επιστολές του.ⁱⁱ

Από αυτή την άποψη, ιδιαίτερη αξία έχει το βιβλίο του Traverso, το “Τέλος της Εβραϊκής Νεοτερικότητας”, όπου πραγματεύεται με διαύγεια και ειλικρινή διάθεση τόσο τις αιτίες, όσο και τις κοσμοϊστορικές συνέπειες αυτής της μετάλλαξης του ταξικού υπόβαθρου των Εβραίων της “διασποράς”.ⁱⁱⁱ Εκεί ο Traverso γράφει ότι η άνοδος των Εβραίων στις ταξικές ιεραρχίες δεν οφείλεται μονάχα στο ευνοϊκό πολιτισμικό περιβάλλον που διαμόρφωσε για αυτούς η μεταμέλεια των Ευρωπαίων μπροστά στην αναγνώριση της μαζικής σφαγής του ΒΠΠ, αλλά και στις δομικές μεταβολές που συντελέστηκαν στο οικονομικό σύστημα και οδήγησαν προς ένα αποεδαφικοποιημένο και διεθνοποιημένο καπιταλιστικό μοντέλο, που αναπαράγεται μέσα από διεθνοποιημένους μηχανισμούς συσσώρευσης και κυκλοφορίας των εμπορευμάτων. Το περιέργο εδώ είναι ότι ενώ οι βασικές πολιτικές, οικονομικές και πολιτισμικές θεσμίσεις στην Δύση διαμορφώνονται όλο και περισσότερο στα πρότυπα του απάτριδος και κοσμοπολίτη Εβραίου του μεσοπολέμου, ενός κοινωνικού υποκειμένου απαλλαγμένου από το βάρος των εθνικιστικών προκαταλήψεων κι ως εκ τούτου φορέα μιας απελευθερωτικής, καθολικής διεθνιστικής συνείδησης, ο ίδιος ο διεθνής εβραϊσμός φαίνεται ότι κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κι αυτό γιατί υιοθετεί όλο και περισσότερο έναν ανιστορικό εθνοφυλετισμό ως το ουσιώδες στοιχείο που προσδιορίζει τη σύγχρονη εβραϊκή ταυτότητα.

Η διαδικασία αυτή της ιδεολογικής συντηρητικοποίησης των εβραϊκών κοινοτήτων δεν μπορεί με τίποτα να διαχωριστεί από την ίδρυση του κρατους του Ισράηλ και την αδιαλειπτη πολιτική δραστηριότητα του διεθνούς σιωνιστικού κινήματος μέσα στους κόλπους του εβραϊσμού της διασποράς. Η απόφαση για τη δημιουργία του Ισράηλ ως μιας προκεχωρημένης στρατιωτικής βάσης της δυτικής αποικιοκρατίας μετέτρεψε τους απανταχού Εβραίους από ανεπιθύμητα “ξένα σώματα”, σε δεξαμενή πολύτιμων εθελοντών για τον σχηματισμό μιας εξαιρετικά επιθετικής και φανατισμένης δύναμης κρούσης που μεταπολεμικά αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος του διεθνούς καπιταλισμού στην Μέση Ανατολή. Αν για τον Χίτλερ η τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος ήταν η φυσική εξολόθρευση των Εβραίων, για τις “δημοκρατικές” ελίτ του διεθνούς καπιταλισμού η λύση αυτή θα προερχόταν μέσω της μαζικής μετανάστευσης των Εβραίων στην Παλαστίνη και την μετατροπή τους σε “Ισραηλινούς”. Ο Σιωνισμός που αρχικά αποτέλεσε ένα μάλλον περιθωριακό κίνημα χωρίς μαζική απήχηση στις κοινότητες των Εβραίων, ξαφνικά άρχισε να κερδίζει έδαφος και να εξαπλώνει την επιρροή του, καταστέλλοντας τον έμφυτο κοινωνικό ριζοσπαστισμό που παραδοσιακά είχε τον πρώτο λόγο σε ότι αφορά τις πολιτικές πεποιθήσεις του εβραϊσμού. Ετσι, όχι μόνο οι δυτικές καπιταλιστικές ελίτ πέτυχαν να ξεφορτωθούν ένα τμήμα των υποτελών κοινωνικών στρωμάτων με την πιο ανεπτυγμένη ταξική συνείδηση, που διακατεχόταν από διεθνιστικές τάσεις και μια ροπή προς τον επαναστατικό σοσιαλισμό. Την ίδια στιγμή, οι αστοί Εβραίοι κατόρθωσαν να επιβάλλουν την ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία τους και να περιθωριοποιήσουν τους σοσιαλιστές, επαναπροσδιορίζοντας τον ταξικό ρόλο των εβραϊκών κοινοτήτων ως προνομιακών διαμεσολαβητών ανάμεσα στον συστημικό ιμπεριαλισμό της Δύσης (τον ιμπεριαλισμό που απορρέει αντικειμενικά από τη θέση της συλλογικής Δύσης στο διεθνές σύστημα) και την τοπική αποικιοκρατία που εγκαθίδρυσε στην Μέση Ανατολή, η νέα μιλιταριστική, περιφερειακή υπερδύναμη.

Όπως γράφει ο N. Finkelstein, το έναυσμα για αυτή την κούρσα των Εβραίων προς τα ανώτερα επίπεδα της ταξικής διαστρωμάτωσης, δόθηκε μετά τον θρίαμβο του Ισραήλ στον πόλεμο του 1967.^iv Η καθιέρωση διά πυρός και σιδήρου του σιωνιστικού μορφώματος ως ηγεμονικής γεωπολιτικής δύναμης, εναπόθεσε στα χέρια των εγχώριων αντιπροσώπων του σιωνισμού ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο, το οποίο μπορούσαν να διαχειριστούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να επιτυχουν την οριστική εισδοχή τους στα επίλεκτα κλαμπ της άρχουσας τάξης, τα οποία πιο πριν παρέμεναν ερμητικά κλειστά για αυτούς. Οι Σιωνιστές είχαν τώρα το μερίδιο εξουσίας που τους αναλογούσε. Ένα οργανικό ταξικό συμφέρον στην αναπαραγωγή του συστήματος, που επέτρεπε στην παραδοσιακή λευκή άρχουσα τάξη να τους εμπιστευτεί και να αναγνωρίσει σε αυτούς τους φυσικούς συμμάχους της. Ο συντηρητικός αυτός μετασχηματισμός δεν έγινε πουθενά πιο αισθητός απ' ότι στις ΗΠΑ. Ενώ στη Γαλλία για χρόνια οι γαλλοεβραίοι ήταν γνωστοί ως τα “μαύρα πρόβατα” του εβραϊκού έθνους, εξαιτίας των προοδευτικών αντιλήψεων τους, του ρεπουμπλικάνικου ήθους που επικρατούσε στις τάξεις τους και της απροθυμίας τους να προσχωρήσουν ολόψυχα στη φιλοσιωνιστική υστερία, στις ΗΠΑ, το επίκεντρο απ' όπου εκπορεύεται ο διεθνής ιμπεριαλισμός, η εθνικιστική στροφή των Εβραίων ήταν γρήγορη και αποφασιστική και οδήγησε αναπόδραστα στη διάρρηξη των παλιών προοδευτικών ταξικών συμμαχιών. Ιδίως εκείνης ανάμεσα στην φιλελεύθερη, ή και αριστερή, αμερικανοεβραϊκή διανόηση, και στους μαύρους αγωνιστές για τα πολιτικά δικαιώματα.

Αν ο πόλεμος των Εξι Ημερών ήταν το έναυσμα που έβαλε σε κίνηση αυτή τη διαδικασία αναθεώρησης των ταξικών συμμαχιών, το συμβάν που επικύρωσε και τυπικά τη διάρρηξη στις σχέσεις ανάμεσα στους Αμερικανούς Εβραίους και την κοινότητα των μαύρων προλετάριων ήταν χωρίς αμφιβολία οι ταραχές στο Crown Heights, το 1991.^v Το Crown Heights είναι μια εθνοτικά μεικτή συνοικία της Νέας Υόρκης, όπου εδώ και χρόνια μια πλειοψηφία μαύρων προλετάριων ζει πλάι σε μια μειοψηφία θρησκευόμενων Εβραίων, οπαδών της σέχτας του ραβίνου Schneerson. Η γειτονιά για χρόνια θεωρούνταν από τους εξωτερικούς παρατηρητές ως πρότυπο ειρηνικής συνύπαρξης ανάμεσα σε δύο διαμετρικά αντίθετες πολιτισμικές και εθνοτικές κοινότητες, η πραγματικότητα όμως από τα μέσα της δεκαετίας του '70 κι έπειτα είχε αρχίσει να αλλάζει. Τα κτίρια με ένοικους κι από τις δύο κοινότητες σιγά, σιγά έγιναν πιο σπάνια και η φυλετική διαχωριστική γραμμή που συνήθως χαράσσει το εξωτερικό σύνορο των εθνοτικά ομοιογενών συνοικιών των αμερικανικών μεγαλουπόλεων, στο Crown Heights μετατοπίστηκε στο εσωτερικό της συνοικίας, η οποία σταδιακά χωρίστηκε σε έναν μαύρο κι έναν εβραϊκό τομέα.

Έκτοτε τα παράπονα των μαύρων κατοίκων σχετικά με τις συνθήκες διαβίωσης στην περιοχή έγιναν όλο και πιο συχνά. Ο μαυρος πληθυσμός κατηγορούσε τις υπηρεσίες του δήμου της Νέας Υόρκης ότι παρείχαν προνομιακή μεταχείριση στα οικοδομικά τετράγωνα όπου διέμεναν οι εβραϊκές οικογένειες, τη στιγμή που αγνοούσαν την καθαριότητα ή την αποκομιδή των σκουπιδιών στις γειτονιές των μαύρων. Ακόμα χειρότερα, συχνά, πυκνά οι μαύροι κάτοικοι του Crown Heights υφίσταντο την παρενόχληση της ρατσιστικής μητροπολιτικής αστυνομίας, με εξακριβώσεις που πολλές φορές κατέληγαν σε προσαγωγές ή αναίτιους ξυλοδαρμούς σε βάρος των μαύρων προλετάριων. Υπήρχε διάχυτη η εντύπωση ότι ο στόχος αυτού του συστηματικού εκφοβισμού ήταν η επιβολή ενός de facto χωροταξικού και φυλετικού δαχωρισμού, με την ελαχιστοποίηση των καθημερινών επαφών και των διασυνδέσεων ανάμεσα στο εβραϊκό και το μαύρο κομμάτι της συνοικίας. Το ποτήρι αυτης της ταξικής σύγκρουσης που υπέβοσκε σε λανθάνουσα μορφή, ξεχείλισε το βράδυ που ένα αυτοκίνητο απ' την πομπή των οχημάτων τα οποία συνόδευαν την λιμουζίνα του ραβίνου Schneerson, ξέφυγε απο την πορεία του, καβάλησε το πεζοδρόμιο και τραυμάτισε σοβαρά δύο μαύρα παιδάκια, με το μικρότερο κορίτσι να χάνει αργότερα την ζωή του στο νοσοκομειο. Οι χασιδιστές Εβραίοι διαθέτουν μια σειρά από παράλληλους προνοιακούς θεσμούς για να εξυπηρετούν αποκλειστικά τα μέλη της κοινότητας τους κι ένα ασθενοφόρο της συναγωγής Hatzalah κατέφτασε στο σημείο του ατυχήματος γρηγορότερα από τα επιβαρυμένα κρατικά ασθενοφόρα. Ενώ το μαύρο κοριτσάκι αιμορραγούσε σε κρίσιμη κατάσταση, το ασθενοφόρο αρνήθηκε να το μεταφέρει στο νοσοκομείο και κι έσπευσε να φυγαδεύσει τον χασιδιστή οδηγό που ήταν υπεύθυνος για το ατυχημα, υπό την προστασία κάποιων αστυνομικών που βρίσκονταν ήδη στο σημείο. Ακολούθησαν τέσσερις ημέρες βίαιων ταραχών στην περιοχή με κύριο αίτημα την παράδοση του οδηγού στις αρχές από τους ομόθρησκούς του. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των μαύρων, πυρπολήθηκε το αρχηγείο της θρηκευτικής σέχτας του Schneerson, ενώ ένας άτυχος χασιδιστής φοιτητής από την Αυστραλία δολοφονήθηκε ενώ περπατούσε στην μέση του δρόμου, από έναν όχλο νεαρών μαύρων που διψούσαν για εκδίκηση.

Τα ΜΜΕ έπαιξαν και τότε το χαρτί του αντισημιτισμού, προπαγανδίζοντας μια ερμηνεία της σύγκρουσης με φυλετικούς-ταυτοτικούς όρους. Κατηγόρησαν τους εξεγερμένους ως ανορθολογικούς ρατσιστές που είχαν επηρεαστεί από τα κηρύγματα του Έθνους του Ισλάμ για τον ρόλο που είχε παίξει ο οργανωμένος εβραϊσμός στην προώθηση και την αναπαραγωγή του συστήματος της δουλείας στις ΗΠΑ.^vi Στην πραγματικότητα βέβαια, οι μαύροι προλετάριοι απλώς αντιδρούσαν στην καθημερινή εμπειρία της καταπίεσης που τους είχε επιβληθεί και την προσπάθεια συγκάλυψης μιας ακόμη δολοφονίας ενός μαύρου παιδιού που θα έμενε ατιμώρητη. Και φυσικά οι διαδηλωτές είχαν δίκιο να ανησυχούν διότι ο Yosef Lifsh, ο οδηγος που χτύπησε και σκότωσε την μικρή Angela Cato, όχι μόνο δεν φυλακίστηκε, αλλά ούτε καν παραπέμφθηκε σε δίκη για το έγκλημα του. Η κατάληξη αυτή ήταν δείγμα της πολιτικής και οικονομικής ισχύος που είχε συσσωρεύσει η εβραϊκή κοινότητα, η οποία επέφερε μοιραία την ρήξη με τους ταξικά υποτελείς προλετάριους των μαύρων κοινοτήτων στις ΗΠΑ.

Αν όμως αυτή είναι η πραγματικότητα , τότε τι απομένει από τον σιωνιστικό μύθο του “προορισμού των κατατρεγμένων”; Η απάντηση σε αυτό το εύλογο ερώτημα είναι, απολύτως τίποτα. Εξού κι ο πόθος για την πραγματοποίηση της “αλιγιά”, της “παλιννόστησης” δηλαδή στα “πατρογονικά εδάφη” της Παλαιστίνης, δεν είναι μια παρόρμηση που γεννιέται με φυσικό τρόπο στα έγκατα του ψυχισμού ενός καταπιεσμένου υποκειμένου, αλλά μια λάιφ-στάιλ επιλογή που χρειάζεται διαρκώς να καλλιεργείται και να υπενθυμίζει τη διαθεσιμότητα της στα απανταχού αστικοποιημένα εβραϊκά στρώματα. Οι μόνοι Εβραίοι που αποφάσισαν να μεταναστεύσουν με τη θέληση τους στο Ισράηλ για να βρουν καταφύγιο από τις “αντισημιτικές διώξεις” που εξαπολύθηκαν εναντίον τους, ήταν οι Ρώσοι δισεκατομμυριούχοι ολιγάρχες, όπως ο Abramovich, ο Nevzlin, ή ο Guzynsky, τους οποίους η Haaretz αποκάλεσε κοροϊδευτικά “πρόσφυγες με ιδιωτικά τζετ”.^vii Η διαπίστωση αυτή δείχνει και την βαθιά ανηθικότητα της ισραηλινής αποικιοκρατίας, εφόσον δεν υπάρχουν πια οι αντικειμενικές συνθήκες που έκθρεψαν στους κόλπους τους το εποικιστικό εγχείρημα κι επέτρεψαν να παρουσιάσουν οι Σιωνιστές την κατάκτηση της Παλαιστίνης σαν μια επιλογή ζωής ή θανάτου για τις διασκορπισμένες εβραϊκές κοινότητες. Ούτε απομένει κάποιο ίχνος από τον ιδεολογικό μεσσιανισμό των πρώτων Εβραίων μεταναστών, τη στιγμή που τα αμέτρητα χρόνια κατακτητικών πολέμων στο εξωτερικό, καθώς και της αιματηρης στρατιωτικής κατοχής στο εσωτερικό, έχουν μετατρέψει το Ισραήλ σε μια φασιστικοποιημένη κοινωνία, όπου κυριαρχεί η αίσθηση της εβραϊκής υπεροχής και μια ρατσιστική αντίληψη της κοινότητας ως ενός συνόλου που έχει ως υπόβαθρο τους δεσμούς της φυλής και του αίματος.

Ο ισραηλινός ιστορικός Shlomo Sand γράφει πώς μέσα από μια γραμμική διαδικασία ιστορικής διαδοχής που σκιαγραφήθηκε στην πρωτο-εθνική, εβραϊκή ιστοριογραφία του 19ου αιώνα, ο λαός των Εβραίων της βιβλικής αρχαιότητας είχε δώσει τη θέση του στους σύγχρονους Ιουδαίους (τους μαθητές των ραβίνων, όπως το θέτει ο ίδιος ο συγγραφέας) που ζούσαν διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο.^viii Φαίνεται ότι στις μέρες μας έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου και οι Ιουδαίοι πρέπει ξανά να υποβληθούν σε άλλη μια ιστορική μεταμόρφωση, αυτή τη φορά να περιβληθούν με τον μανδύα του σκληροπυρηνικού εθνικιστή, του “ισραηλινού”. Αυτή είναι και η αναγκαία συνθήκη προκειμένου να κρατηθεί ζωντανό το αποκρουστικό σιωνιστικό εγχείρημα, ένα κίνημα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, που μαζεύει τυχοδιώκτες απ' όλο τον κόσμο και τους μεταφυτεύει για δωρεάν εγκατάσταση σ' έναν τόπο που ούτε έχουν ανάγκη, ούτε δικαίωμα να βρίσκονται. Οι περισσότεροι από τους “μετανάστες” που πραγματοποίησαν την περίφημη Aliyah τα τελευταία τριάντα χρόνια δεν έτρεχαν να ξεφύγουν από κάποιον διωγμό, ούτε εκτοπίστηκαν παρά τη θέληση τους εξαιτίας της φτώχειας, της κλιματικής αλλαγής, ή του πολέμου. Οι πιο πολλοί ανήκουν στα εύπορα στρώματα των αστικοποιημένων Εβραίων που αναφέραμε προηγουμένως. Καποιοι είναι φανατικοί θρησκόληπτοι, που έλαβαν την βιβλική “μόρφωση” τους στα ιερατικά σχολεία των σκοταδιστών αμερικανών Εβραίων. Άλλοι είναι ακραιφνείς ρατσιστές κι εθνικιστές, γαλουχημένοι με την μυθολογία των σιωνιστικών πολεμικών “κατορθωμάτων”. Για τον καθένα από αυτούς η “εβραϊκή πατρίδα” σημαίνει και κάτι διαφορετικό. Κάποιοι πάνε εκεί για να αφοσιωθούν στην προσευχή και την μελέτη των ιερων κειμένων. Οι πιο πραγματιστές επιλέγουν έναν από τους ευρύχωρους εποικισμούς της Δυτικής Όχθης, επειδή οι φοροαπαλλαγές είναι ελκυστικές, τα σχολεία είναι υψηλού επιπέδου και τα ενοίκια επιδοτούνται απ' το Κράτος.^ix Άλλοι αδημονούν να επισκεφτούν τον τόπο όπου οι Εβραίοι έπαψαν να είναι τα “αιώνια θύματα” κι έγραψαν μια καινούρια σελίδα της ιστορίας τους, γεμάτη με σαρωτικές νίκες κι ένδοξες κατακτήσεις, σύμφωνα πάντα με την εγκεκριμένη ισραηλινή ιστοριογραφία. Γι' αυτούς τους νεαρούς εθελοντές , το Ισραήλ είναι ο τόπος όπου μπορούν να επιδοθούν στα δικά τους “παιχνίδια πολέμου”, να νιώσουν την έξαψη της μάχης, ακόμα και να ικανοποιήσουν τα πιο καταπιεσμένα σαδιστικά τους ένστικτα, ασκώντας κτηνώδικη βία πάνω στους ανυπεράσπιστους ανθρώπους της Γάζας και της Δυτικής Όχθης.

Φυσικά, μια λάιφ-στάιλ επιλογή χαρακτηρίζεται ακριβώς απ' το πόσο εύκολο είναι να αναστραφεί χωρίς να έχει κάποιο κόστος ή ένα διαρκές και διαχρονικό αποτέλεσμα πάνω στο υποκείμενο που την υιοθέτησε. Η λάιφ-στάιλ επιλογή είναι μια πολυτέλεια που διατίθεται στους νεομπουρζουάδες, οι οποίοι δεν κινούνται στο σύμπαν της ανάγκης που καθηλώνει με χίλιους τρόπους τα ετεροκαθοριζόμενα στρώματα, αλλά στο σύμπαν των δυνατοτήτων που παρέχει απλόχερα η οικονομική τους επιφάνεια, των πολλαπλών εκβάσεων και των διαφορετικών ενδεχομενικοτήτων. Έτσι, με το που θα πέσει η πρώτη κανονιά, αυτοί οι πρόσφυγες πολυτελείας συνωστίζονται στις αίθουσες των αεροδρομίων για να επιστρέψουν στις προηγούμενες ζωές τους, στους τόπους από τους οποίους προέρχονται. Όπως συμβαίνει συνήθως, η μυθική “πατρίδα” φάνταζε πολύ πιο ελκυστική από μια ορισμένη απότασταση. Το “μεγαλείο” της ξεφτίζει με τις τριβές της καθημερινής ζωής και σίγουρα καταποντίζεται ολοκληρωτικά όταν οι ρουκέτες των Χούτι, της Χαμάς και της Χεζμπολά αρχίζουν να σκάνε πάνω απ' τα κεφάλια τους. Σαν δυσαρεστημένοι τουρίστες, οι Εβραίοι που αναβαπτίστηκαν σε μια μέρα σε Ισραηλινούς, επιβιβάζονται κατηφείς στα αεροπλάνα της επιστροφής.^x

Αυτό είναι που τρομάζει πιο πολύ το Σιωνιστικό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Η πολιτική ήττα του Σιωνισμού και η αντίστροφη μετανάστευση μακριά από το Ισραήλ, όπου ο πόλεμος ποτέ δεν σταματάει. Για αυτό και οι ιθύνοντες του σιωνιστικού κινήματος είναι υποχρεωμένοι να κάνουν οτιδήποτε περνάει απ' το χέρι τους ώστε ν' ασκήσουν ασφυκτικό έλεγχο πάνω στις ιδεολογικές αναπαραστάσεις που νοηματοδοτούν τη σύγκρουση στην Παλαιστίνη, αλλά και στη δημόσια εικόνα του σιωνιστικού μορφώματος στο εξωτερικό. Κι αυτό γιατί θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρει κάποιος εθελοντές που θα ήταν πρόθυμοι να μετοικήσουν για μόνιμη εγκατάσταση σε μια εμπόλεμη ζώνη, όπου κάθε στιγμή είσαι υποχρεωμένος να διακινδυνεύσεις την ζωή σου, είτε υπακούοντας στην αναπάντεχη προσταγή του Κράτους για να ενταχτείς ως έφεδρος σε κάποια στρατιωτική μονάδα, ή απλά περιμένοντας σε μια στάση για το λεωφορείο να φανεί. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι το Ισραήλ από την ίδρυση του, είναι το λιγότερο ασφαλές μέρος για τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο και για τούτο οι Ισραηλινοί έχουν να ευγνωμονούν μόνο τους φιλοπόλεμους ηγέτες τους. Πέραν τούτου, είναι προφανές πως το Ισραήλ έχει αντικειμενικό συμφέρον από μια γενικευμένη αναζωπύρωση του παραδοσιακού, αντι-εβραϊκού αντισημιτισμού. Και δεν εννοώ με αυτό την ξεχειλωμένη αντίληψη που χρησιμοποιείται κατά κόρον για την αστυνόμευση των εννοιών και την πειθάρχηση του δημόσιου διαλόγου γύρω απ' το Ισραήλ και τις πολιτικές του, αλλά για μια πραγματική κίνηση από-τα-κάτω που θα ενθάρρυνε τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο να συσπειρωθούν γύρω από την υπεράσπιση των συμφερόντων της εβραϊκής αποικιοκρατίας στην Μεση Ανατολή.

Από αυτή την άποψη, δεν είναι περίεργο που το πρωτοπαλίκαρο των SS, Reinhard Heydrich, κάποτε είχε εκφράσει ανοιχτά την υποστήριξη του μέσα απ' τις σελίδες της εφημερίδας “Das Schwarze Korps”, για μια πολιτική συνεννόηση, ακόμα και συνεργασία με το κίνημα των Σιωνιστών, οι οποίοι διέφεραν αποφασιστικά από εκείνους τους Εβραίους που συνιστούσαν τον “εσωτερικό εχθρό”. Που επιδίωκαν να αφομοιωθούν στην γερμανική κοινωνία και με αυτον τον τρόπο, να διασπάσουν τη “φυλετική ενότητα” του γερμανικού λαού. Έγραφε ο Heydrich: “Πρέπει να χωρίσουμε του Εβραίους σε δύο κατηγορίες: τους σιωνιστές και τους οπαδούς της αφομοιώσεως. Οι σιωνιστές πρεσβεύουν μια άποψη αυστηρώς φυλετική και, με την μετανάστευση στην Παλαιστίνη, βοηθούν στη δημιουργία του δικού τους εβραϊκού κράτους... οι καλύτερες ευχές μας και η επίσημη καλή μας προαίρεση είναι μαζί τους”.^xi Αυτόν τον αντισημιτισμό επιθυμούν διακαώς να αναβιώσουν οι Σιωνιστές, διότι οι αριστεροί “αντισημίτες” της εποχής μας παρεκκλίνουν ανησυχητικά από τον ιστορικό κανόνα. Ο “αντισημιτισμός” τους περιορίζεται στο να ζητάει ίσα πολιτικά δικαιώματα για τους γηγενείς Άραβες της Παλαιστίνης και τους πρόσφυγες που φυτοζωούν στους καταυλισμούς της Ιορδανίας και του Λιβάνου, ενώ δεν αντιτίθεται διόλου σε μια ενδεχόμενη αντίστροφή μετανάστευση εκείνων των Εβραίων που θα επιθυμούσαν να επιστρέψουν στις χώρες καταγωγής τους, αν κι ένας νέος ξεριζωμός σίγουρα δεν είναι η ενδεδειγμένη λύση για το Παλαιστινιακό. Αλλά ένας τέτοιος “αντισημιτισμός” δεν εξυπηρετεί καθόλου τους πολιτικούς σχεδιασμούς των παρανοϊκών χασάπηδων που στις μέρες μας διευθύνουν τις τύχες του Εβραϊκού κράτους.

iS.M. Lipset & E. Raab, Jews and the New American Scene (Harvard University Press).

iiB. Lazare, Antisemitism and Revolution, https://www.marxists.org/reference/archive/lazare-bernard/1899/antisemitism.htm.

iiiE. Traverso, Το τέλος της εβραϊκής νεοτερικότητας (21ος Παράλληλος).

ivN. Finkelstein, Η Βιομηχανια του Ολοκαυτώματος (Εκδόσεις του 21ου).

vThe Crown Heights riot, 30 years later, The Forward, https://forward.com/news/474363/the-crown-heights-riots-30-years-later-insiders-recall-tense-three-days/.

viSaul S. Newman, Jews and the American Slave Trade (Routledge).

viiS. Sadeh, 'Refugees' in Private Jets, Haaretz, https://www.haaretz.com/israel-news/2022-03-21/ty-article-magazine/.highlight/refugees-in-private-jets-russian-oligarchs-could-reshape-the-israeli-economy/00000180-5ba6-def0-a3c3-5fffea170000.

viiiSh. Sand, Πώς Επινοήθηκαν οι Εβραίοι (Πανδώρα) , σελ. 86.

ixThe surprising reason I'm a settler, Jerusalem Post, https://www.jpost.com/j-spot/article-791051 .

xReport: Nearly 0,5m Israelis left Israel after 7 October, https://www.middleeastmonitor.com/20231207-report-nearly-0-5m-israelis-left-israel-after-7-october/.

xiH. Hohne, The Order of the Death's Head (Penguin Books), σελ. 333.